Dýridagur 2009, Stykkishólmur

 

            Hebreabréfið er í miklum hávegum haft í kirkjunni þrátt fyrir efasemdir sumra, sem byggjast á stílfræðilegum og efnislegum forsendum, um að það sé í raun eftir Pál postula. Páli var mest umhugað um að heiðingjar tækju á móti Heilögum anda og í þessum pistli ræðir hann um siðferðishugmyndir fyrstu Gyðinganna sem tóku kristna trú. Þeir höfðu víðtæka þekkingu á helgisiðum hins gyðinglega lögmáls og stöðu prestsembættisins og fórnum þess.

            Hann bregður hér með öðrum orðum birtu á það er siðferðishugmyndir Gyðinga færðust til kristinna manna sem voru ekki andvígir lögmálinu heldur skildu það sem skráð var í lögmálinu andlegum skilningi og leituðu samtímis eftir andlegri túlkun þeirra atburða sem urðu í návist Jesú á páskunum í Jerúsalem, frá krossfestingu til upprisu, og hvernig bæri að skilja þá í ljósi lögmáls Móse, og þó einkum þess sem segir í þriðju Mósebók.

            Enginn vafi leikur á um að Mósebækurnar voru innblásin rit, og svo er einnig um hjálpræðiserindi kristinna manna, sérstaklega það sem skráð er um það í Nýja testamentinu, en Hebreabréfið hefur einmitt verið nefnt í sömu andrá sem innblásið rit.

            Æðsti presturinn Kristur tók líkama sinn og blóð inn í hinn himneska helgidóm eftir að hann hafði áunnið gervöllu mannkyni hjálpræði og frelsun um ókomnar aldir. Dýrafórnir sem fyrirskipaðar voru í þriðju Mósebók vísuðu fram til þessarar fullnunar, því að fórn líkama hans og blóðs á krossinum var færð til himna þar sem hún dvelur ódauðleg og að eilífu til hjálpræðis um allar aldir. Hann var hin flekklausa fórn í mynd lambsins sem skýrt er frá í Gamla testamentinu, algjörlega syndlaus og guðdómleg, en ber þó syndir mannkyns og sefar þannig um alla framtíð reiði Guðs. Þetta er meginkjarni tilbeiðslu okkar því messan táknar ómengaðan uppruna alls þessa, og undir myndum brauðs og víns – líkt og presturinn Melkísedek gerði til forna þar sem nú er musterishæðin í Jerúsalem, og kallaðist „Móríafjall“ eða „Fjall sýnarinnar“. Melkísedek hafði blessað Abraham því hann sá að hann fylgdi guðdómlegu frumkvæði, en Abraham mat hann mikils og galt honum tíund. Presturinn Melkísedek var fulltrúi alls mannkyns og blessaði hið guðdómlega frumkvæði sem beindist að því að leysa gjörvallt mannkyn úr andlegri útlegð.

            Svo raunverulegur er hinn himneski raunveruleiki, sem er meginþáttur tilbeiðslu okkar, að hann er ekki tákn heldur raungerving hins upprunalega. Jesús Kristur, Sonur Guðs, lægði sjálfan sig og gjörðist maður, og í síðustu kvöldmáltíðinni stofnaði hann með guðdómlegum hætti hvort tveggja í senn, helgisið þar sem form brauðs og víns umbreyttust í hann, okkur til fæðu, og þar með varð gerleg náin þátttaka okkar í fórnarathöfn hans. Líkami okkar nærist stöðugt af líkama hans og blóð okkar af blóði hans, af þeim líkama hans og blóði sem dveljast nú ódauðleg sem líkami og blóð á himnum. Þannig erum við á einstakan hátt búin undir komandi upprisu okkar og himnaför með honum. Altarisfórnin minnist formlega fyrri raunveruleika um leið og horft er til Krists í núverandi og raunverulegri dýrð hans á himnum, en hún gefur fyrirheit um raunverulega þátttöku í því sem við höfum þegar þegið í óaðgreinanlegum „líkama hans, blóði, sál og guðdómi“.

            Fjöldi guðdómlegra og mannlegra vídda kemur saman í altarisfórninni og meðtöku hennar í guðdómlegum raunveruleika sem fæðu er eta skal og drekka. Við getum ekki virt að vettugi þennan raunveruleika og þessar víddir. Og í dag förum við í helgigöngu með þær í litlu kapellunni okkar, og nálgumst þar með hinn guðdómlega kærleika sem var hinn fyrsti grundvöllur þeirra, og var komið til okkar í guðdómlegu tímaleysi.