Dýridagur, stórhátíð líkama Krists og blóðs, Stykkishólmur 2010

 

      Sakramenti líkama og blóðs Krists var gefið mannkyni sem sakramenti, því  það er litúrgísk hátíð sem dregin var af og gerð nærverandi í samsömun Krists með brauðinu, sem borðað var við síðustu kvöldmáltíðina og vínið sem drukkið var í lok hennar, við hans eigin líkama og blóð. Brauðið á að borða nákvæmlega eins og líkama hans, rétt eins og hann hafði breytt því við helgunina, og blóðið á að drekka nákvæmlega eins og hann hafði breytt því við helgunina. Þetta voru tveir mismunandi þættir og þessi mismunur er afar táknrænn því að þessi máltíð var fyrirboði dauða hans, dauða þar sem blóði hans var úthellt. Þess vegna er aðgreiningin merki um það að blóðið var skilið frá líkama hans, með öðrum orðum að hann dó sakir ofbeldis sem honum var sýnt daginn eftir á níundu stundu. Þetta var sá dauði sem Gyðingarnir höfðu fyrirbúið honum og þeir þrýstu á rómversku yfirvöldin um að framfylgja dauðadóminum yfir honum og taka hann af lífi. Þeir sögðu hann hyggja á byltingu og að þeir ættu „engan konung nema keisarann“. Pílatus lét undan þrýstingnum því hann óttaðist uppreisn. Þannig gafst hið fræga rómverska réttlæti upp og sá sem hafði verið þeim til svo mikils ama var fjarlægður. Jesús ráðgerði engan mótþróa, en fjörutíu árum seinna gerðu Gyðingar uppreisn gegn rómversku yfirvöldunum. Henni lauk með því að hin helga borg þeirra var jöfnuð við jörðu ásamt musterinu og þeir sjálfir reknir í útlegð.

      Þessi dauðdagi var grimmilegur og óréttlátur og með honum varð  hann hvort tveggja í senn fórnarlamb og Messías, sem hinn líðandi þjónn. Þetta var bæði ámælisverður verknaður og fórnarathöfn sem var fyrirboði allra fórnarathafna allra tíma, meðal Gyðinga jafnt sem annarra. Þetta var sögulegur atburður með almennt mikilvægi sagnfræðilega því að með honum lauk skeiði fórnarathafna og í stað þeirra kom einfaldari helgisiðafórn. Innri kraftur hennar var gífurlegur og óendanlegur og endurreisti mannkynið að eilífu í frelsi og helgi í anda sáttmálans allt til endaloka heimsins. Hið gamla var farið og fórnin, sem framkvæmd var sem helgur atburður með aðferðum sem gerendur hennar höfðu ekki fyrirhugað, var gerð til minningar um fórnina sem hann gekkst viljugur undir því að ætlun fórnarlambsins í augsýn Föðurins yfirskyggði algjörlega óréttlæti Gyðinga og Rómverja í vanhelgu bandalagi þeirra. Réttlætinu var fullnægt með óréttlæti; hinu æðsta réttlæti komið fram með hinu mesta óréttlæti. Allt óréttlæti fortíðarinnar, hið æðsta óréttlæti þessa verknaðar bíður til allrar framtíðar uns Kristur snýr aftur í ódauðlegum líkama sínum. Nærvera hans og sýn eftir upprisuna sýndi ódauðleika sem er jafnframt komið áfram til allra sem hafa skírst til dauða hans og upprisu og hafa þegið boðskapinn um guðdómleika hans með því að eta af sakramentisbrauði líkama hans, sem nú lifir ásamt blóði hans í fullkomnum mannslíkama hans, með mannlegri sálu hans og guðdómi. því að persóna þessa fórnarlambs var ekki endursköpuð við getnað hans heldur lifði hún áður frá eilífð sem eingetinn Sonur Föðurins.

      Þetta vísar ekki aðeins til forsögu Gyðinga með páskalambi þeirra, sem etið var í minningu frelsunar forfeðra þeirra úr ánauðinni hjá Egyptum, með öllum þeim fórnum sem prestastéttin stofnaði að fyrirmælum Móse, þar sem brauð og vín kemur við sögu, heldur er þar einnig endurgerð undirgefni Abrahams við Melkísedek, konung í Jerúsalem, en frá honum þáði hann blessun fyrir gjörvallt mannkyn vegna þess að hann fylgdi köllun sinni af einurð fyrir hönd allra manna. Melkísedek, sem var prestur og konungur og færði hinum æðsta Guði óblóðuga fórn brauðs og víns. Þegar Kristur umbreytti í helgisiðunum máltíð gömlu páskanna við flóttann úr Egyptalandi með sínum nýju páskum í Jerúsalem með flótta alls mannkyns frá syndinni, stofnaði hann til minningar um hinn upprunalega atburð ummyndunarinnar – þegar mannkynið var helgað að eilífu með prestdæmi sem tók þátt í hans eigin einföldu og göfugu helgisiðum sem birta líkama og blóð Krists augliti manna, og gerir mennina viðstadda hina upprunalegu stofnun og einingarband alls í leyndardómum þeim sem veita hjálpræðið. Við hyllum þá alla, enda eru þeir guðdómlegir, um leið og við tignum þá: eins og þeir hafa verið tignaðir í yfir tvö þúsund ár. Þetta er guðdómleg tignun því að með þeim verður guðdómurinn raunveruleiki á meðal okkar, en samt eru helgisiðirnir framkvæmdir með einfaldleika og af hógværð, því að okkur er boðið að vera viðstödd leyndardóm guðdómlegrar miskunnar í fremstu kynningu hins guðdómlega kærleika. Amen.