Páskadagur II 2008, Stykkishólmur

 

            Staðreynd upprisu Jesú Krists frá dauðum snertir eðli heimsins okkar eins og við þekkjum hann. Við þekkjum hann sem efnisheim og er einn hluti hans lifandi og hinn ekki. Við vitum þetta vegna skynfæra okkar, en þó er máttur hugans meiri, því hann getur dregið sig í hlé frá heiminum og kveðið upp dóma um hann. Þessi kraftur á uppruna sinn í því að við erum frjáls að því hvernig við vinnum. Þetta frelsi er í eðli Guðs, öll áform hans og aðgerðir eru runnar frá frelsi því sem er í fullu samræmi við eðli hans, því Guð er fullkomlega samkvæmur sjálfum sér og algjörlega frjáls. Hann er í sjálfum sér hugur og vilji, og skilur raunveruleikann með hliðsjón af kærleika sínum. Kærleikur hans, hugur og vilji, sem einkenna innra líf hans, voru fyrirmyndirnar er hann skapaði heiminn, og hann endurspeglar það. Við skynjum mátt alheimsins þar sem massi jafngildir orku. Hann getur aðeins átt einn uppruna sem hlýtur að vera öflugri en allur máttur alheimsins. Það er trygging þess að raunveruleiki hugans er eðli skaparans. Það er ekki aðeins íhugandi hugur heldur hugur sem stöðugt skapar og viðheldur verund sinni. Hann styðst við vilja og viljinn er, þegar allt kemur til alls, kærleikur. Þess vegna er hann hugur sem á ekki aðeins kærleika, heldur er kærleikur.

            Þegar Kristur reis upp frá dauðum, þá virtist mannlegur líkami hans í öllum sínum mætti samofinn þeim guðdómi sem var raunveruleiki persónu hans.

            Og eins og segir í þessari frásögn Matteusarguðspjalls þá birtist þessi máttur hugans, hins guðdómlega hugar, líkt og fyrir milligöngu engla með varanlegum hætti í  efnisheiminum. Þessi nærvera hans er sterkari en náttúran sjálf og hinn efnislegi alheimur. Frásögn guðspjallsins af heimsókninni var lesin líkt og frásögn páskavökunnar og var því að nokkru leyti samhljóða í seinni hlutanum, og síðan er greint frá því að æðsti presturinn reyndi að breiða yfir það sem gerst hafði með því að múta varðmönnunum sem voru felmtri slegnir yfir komu englanna.

            Frásögn guðspjallsins hefst á jarðskjálfta sem hlaust af því að inn í efnis­heiminn „sté“ engill frá hinum himnesku hæðum. Matteus segir að engillinn hafi verið hreinn hugur og andi: fullur þekkingar og kraftar kom hann niður af himni og „velti steininum“ frá gröfinni, en honum hafði verið velt fyrir munnann. Síðan ávarpaði hann konurnar sem þar voru og höfðu snúið aftur til að líta á gröfina og sinna líkama Drottins vors í samræmi við þær venjur sem giltu meðal Gyðinga. Engillinn ávarpaði konurnar sitjandi á þessum steini, en hann vissi að þær myndu koma. Guðdóm­legur kraftur gagntók hann. Hann var sem elding ásýndum og klæðin hvít sem snjór – en hann er sem kunnugt er eins og ljós þegar hann er nýfallinn.Þetta ber í sjálfu sér vott um yfirburði eðlis þessa engils, sem var af andlegum toga, yfir hinu efnislega og sögulega sviði þar sem Jesús hafði kennt og læknað, verið handtekinn og dæmdur loks af rómverska landstjóranum, sem var of veikburða til að standast æðsta prest Gyðinga og mannfjöldann sem hinir skriftlærðu höfðu stýrt til illra verka.

            Engillinn boðaði, í frelsi hins óefnislega ástands sem hreinn andi, að Drottinn væri risinn upp frá dauðum. Síðan sannaði hann að þetta var brot af þeim raunveruleika og þeirri hugsun sem hann hafði fullkominn aðgang að. Uppbygging raunveruleika og hugsunar er frá Guði komin til samfélags englanna sem gæta alls alheimsins í tíma hans og rúmi, en það er raunveruleiki sem stendur þeim neðar. Hann færði þeim boðskap sem einnig var skipun, og fól í sér einskonar kjarna allra skipana. Þær áttu ekki að óttast neitt. Þær áttu að gera sér grein fyrir þeim undursamlegu atburðum sem þarna höfðu orðið, líta inn í gröfina og sjá að hann var þar ekki lengur. Síðan áttu þær að hraða sér áleiðis til lærisveinanna og segja þeim að hann hefði risið upp frá dauðum og greina þeim frá því að hann myndi hitta þá seinna í Galíleu í líkama sínum og anda, en þangað ættu þeir að fara. Síðan sagði hann við þær af miklum myndugleika og krafti: „Þetta hef ég sagt yður!“

            Og þetta varð: hinn mest ótti umbreyttist með hraða hugsunarinnar, ekki með tregðu líkamans, og varð að hinni stærstu gleði.

            Þegar þær hlupu brott kom Jesús á móti þeim og sagði: „Heilar þér!“ Fundur þeirra með englinum var nauðsynlegur til undirbúnings þessum atburði. Nú stóð þeim engin ógn af nærveru hans, heldur voru þær sér fullkomlega meðvitaðar um aðstæður, þær féllu fram fyrir honum og föðmuðu fætur hans: „Óttist ekki, farið og segið bræðrum mínum að halda til Galíleu. Þar munu þeir sjá mig.“ Ekki er nefndur staðurinn en talið er að þeir hafi farið þangað sem hann var vanur að hitta þá. Honum var fullljóst um allar ferðir þeirra og komuna á staðinn og þessir endurfundir þeirra bræðranna – hinnar guðlegu persónu að eðli og þeirra hinna sem ættleiddir voru til hinnar guðlegu fjölskyldu – munu eiga sér stað, ekki aðeins sem sameining efir dauðann, heldur undir eins innan þess guðdóms sem umlykur þá: mannlega sem bræður, því þeir voru einnig bræður guðdómlega. Amen.