Annar dagur páska 2009, Stykkishólmur

 

            Auðvelt er að skilja ótta manna við Drottin frammi fyrir fullkomleika Guðs í eilífð hans og óendanleika. Þar eð Guð er óendanlega góður og óendanlega fagur og verður okkur auðskilið að hann er hátt yfir alla mannlega gleði hafinn. En þessi tvíþætta reynsla getur ekki átt sér annan uppruna en í djúpri skynjun á eðli Guðs. Guð snertir huga og hjarta saman, svo að annað verður ekki án hins. Því að í raunveruleika Guðs getur engin alvara verið fullkomlega án gleði né heldur nokkur gleði gjörsneydd alvöru. Þess vegna verðum við að hugsa um það hugarástand kvennanna sem fóru burt frá tómri gröfinni áður en þeim hafði gefist tækifæri til að skoða hana nánar og engilinn, og hvernig allt þetta tengdist hvert öðru. Því að þar sem hinir vantrúuðu sjá mótsagnir opnast í augum hins trúaða auðmjúk sál fyrir leyndardómi svo miklum og djúpum að ekki verður orðum að komið. En kærleikur hins trúaða ber einnig vott um sjálfsögð viðbrögð við nærveru Guðs sem er kærleikur, og kveikir að einhverju leyti kærleika í þeim sem meðtekur hann.

            Þær höfðu ekki séð Jesú við gröfina heldur engil – en gleðilegur boðskapur hans dró úr áfalli þeirra og örvæntingu og hafði þessi áhrif á þær. Hann var meðalgangari milli angistar fjarverunnar og þess sem allir töldu fullkominn ósigur, einmitt þegar gleðistundin hefði átt að vera runnin upp, og þetta var meira en nokkur maður gat borið. En þrátt fyrir það varð nærvera engilsins til þess að þær urðu óttaslegnar.

            Þá birtist Jesús þeim og viðbrögðin kalla fram alla þá gleði og hamingju sem þær könnuðust við frá nærveru hans. Þær höfðu óttast engilinn. Í nærveru Drottins, þegar hann sagði aðeins eitt orð, sem þýtt hefur verið sem „Cheirate“ [Kāyrĕtĕ], þá hika þær ekki við að varpa sér niður við fætur hans í órjúfanlegri ást. Aftur virðist sem tvenns konar tilfinningar, sem sýnast vera í mótsögn hvor við aðra, séu tjáðar í sama skipti.

            Hann styrkir þær í undrun þeirra og hamingju, og gefur þeim skipun sem tjáir þá einingu innra með honum sem stuðlar að einingunni hjá þeim. Hann ávarpar þessar andlega móttækilegu konur, sem í eðli sínu búa yfir hvorutveggja, angist sálarinnar og rausnarskap, sem sameinast fullkomlega og algjörlega í nærveru hans. Nú gefur hann þeim sem hinn himneski prestur raunverulegt, postullegt verkefni. Þær eiga að tilkynna postulunum um það sem þeir verði að gera. Þær eru nú orðnar postular postulanna. Hann veit að núverandi fögnuður þeirra og gleði mun hafa sín áhrif á postulana og styrkja fullvissu þeirra og orð þeirra munu fyrirfram hvetja þá til að halda áfram störfum sínum, því hann er upprisinn og þau verða að rísa upp andlega ásamt honum og halda áfram því starfi sem hann hóf, en dauði hans var ekki hörmungaratburður, heldur frelsaði hann allan heiminn undan öllum ótta og kynnti fyrir þeim öllum hina mikilvægu hugmynd um ódauðleikann sem raunveruleika. Hann notaði ekki orðið „upprisa“ heldur sýndi þeim raunveruleikann þar að baki. Í postullegum störfum þeirra myndi þetta leiða til skilvirkara starfs en áður: þeir áttu að kalla aðra til ódauðleika hans! Þetta var verkefni postulanna og í þeim tilgangi mætti hann þeim á heimaslóðum sínum og þeirra (því Júdas var eini Júdeumaðurinn meðal þeirra).

            Með þessum orðum og þessu fyrirheiti gerir hann okkur öll að Galíleumönnum ásamt sér.

            Júdeumenn tóku einnig trú, en um sinn er þessi nána og himneska gleði í andstöðu við tilraunir óvina hans í trúmálum, meðal Gyðinga í dimmustu krókum Jerúsalem. Þeir vildu eyðileggja raunveruleika upprisu hans með lygum, og launuðu meðfærilegum flugumönnum sínum með peningagreiðslum og loforði um vernd ef einhverjir erfiðleikar kæmu upp. Amen.