Páskavaka 2009, Stykkishólmur

 

            Í páskaguðspjalli dagsins snýr kirkjan sér að þessu sinni til Markúsar. Frásögn þess er rakin til endurminninga Péturs sem hann las Markúsi fyrir í Róm um atburði sem höfðu orðið fyrir hálfum mannsaldri. Pétur gat væntanlega ekki ráðfært sig í Róm við nokkurt annað vitni atburðanna og Markús hafði heldur enga fyrirmynd. Eina leið hans var að koma reglu á samræður þeirra og skrá þær en hann vissi það jafnframt að efnið yrði síðan sett í önnur handrit sem myndu fylgja kirkjunni inn í framtíðina. Miklar þrengingar biðu þeirra í Róm en eina fullvissan um framtíðina fólst í guðdómlegum mætti fagnaðarborðskaparins sem prédikaður var, og stöðugri hvatningu og áminningu Heilags anda sem þeir höfðu lært að treysta, og vissu að sú uppspretta myndi aldrei bregðast. Eðli guðspjallsins fullvissar okkur um að innblástur lá einnig að baki fyrirsögn Péturs og að öll ritstjórn þess hlýtur að hafa tengst honum. Kafli þessa dags er ekki í lok guðspjallsins, því í þeim hluta sem hefst strax þar á eftir er vikið að því er Drottinn upprisinn birtist Maríu Magdalenu en einnig himnaför hans og lokaorðum um prédikun postulanna sem Drottinn var í verki með, og þeim táknum sem þessu fylgdu.

            Þegar þarna var komið sögu hefur María móðir Jesú verið um þrjátíu árum eldri en yngri konurnar og við getum vel ímyndað okkur hvernig hin viljasterka María Magdalena var, sem mundi allt það er Jesús hafði gert fyrir hana – og í því sem á eftir fer minnist Pétur þess að hann rak sjö illa anda úr henni og þannig varð hún andlega hreinsuð og sterk. Hún hefur átt frumkvæðið að því að kaupa jurtirnar og fara síðan til grafarinnar að heiðra hinn látna eins og siðvenja var. Þessi rausnarlega ákvörðun var tekin í skyndingu því þær höfðu gleymt að mikill og hringlaga steinn lokaði grafarmunnanum og valt eftir rauf þegar fleygurinn hafði verið fjarlægður. En hver átti að hjálpa þeim að opna gröfina?

            En honum hafði þegar verið velt frá. Þær undruðust og gengu inn. Til hægri sat „ungur maður“ hvítklæddur og um hann er aðeins hægt að segja að hann hafi „virst snertanlegur“. Þetta var sendiboði sem færði þeim skilaboð, en slíkir kallast englar. Hann sagði þeim að þær hefðu ekkert að óttast, því boðskapur hans væri sá að Jesús væri upprisinn. Hann hefði verið lagður þarna en væri nú upprisinn og farinn til Galíleu. Þær áttu að segja lærisveinunum og Pétri frá þessu og að Drottinn myndi hitta þá þar. Þessi frásögn var stutt og beinskeytt. En þær voru þessu algjörlega óviðbúnar; en þetta var helsta sönnunin um sannleiksgildi upprisunnar því höfðu þær ekki búist við að hitta þar illa leikið lík?

            Þær vissu ekki sitt rjúkandi ráð og það er frekari sönnun um sannleiksgildið. Í frásögninni eru þær skildar eftir hræddar yfir þessum huggunarboðskap sem þeim hafði verið færður af svo mikilli fullvissu. Þær vissu að hinir bjuggust ekki við þessum boðskap og þær álösuðu sér allar síðar fyrir að hafa ekki tekið betur eftir spádómum Drottins vors um sjálfan sig, um nákvæmlega þetta sem gerðist. Þær höfðu ekki á þessum stað og þessari stund nægilegt hugrekki  til að draga í efa þá skilyrðislausu ályktun hinna að hann væri dáinn.

            Þegar þeim barst síðan ómótmælanleg vissan um Jesús hefði risið upp frá dauðum vék hin mikla angist þeirra fyrir óvefengjanlegum sönnunum um birtingu hans sjálfs, sem var sterkasta vitnið um upprisu hans og allt sem henni fylgdi: Í augum Gyðinga, einnig samtímafólks þeirra í heiminum og komandi kynslóða og þjóða, allt til enda veraldar. Þetta breytti heiminum og þessi breyting hefur haft áhrif á hverjum tíma og þess vegna á mannkynssöguna alla og þá sem dvelja á þessari plánetu. Amen,