Páskavaka 2010, Stykkishólmur

      Nú  höfum við í nokkrum lestrum heyrt alla meginkafla ritningarinnar um uppruna hjálpræðissögu allra manna. Við höfum heyrt orð fyrstu og annarrar Mósebókar og þau orð spámannanna sem máli skipta í þessu sambandi. Alls staðar hefur okkur borist sama andlega kenning okkur til næringar og umhugsunar við aðstæður okkar tíma – sem ævinlega virðast breytast ár hvert og dag hvern. En þetta eru eilífar hugsanir ritaðar af Heilögum anda fyrir útvalin verkfæri með skilaboðum handa okkur öllum, sem við getum tekið á móti vegna þeirrar almennu kenningar sem þau byggjast á og sérstakra aðstæðna í lífi okkar og vegna þeirrar brautar sem við eigum að feta í framtíðinni, en allt þetta upphefur okkur til einhvers varanlegra.

      Þessu lýkur í hugsunum Páls postula sem endurtekur yfirlýsingu guðspjallsins um dauða og upprisu Krists og hvað þetta merkir fyrir okkur sem raunveruleiki þess leyndardóms sem við höfum lifað í í voninni um að rísa einhvern dag upp frá dauðum til dýrðar Föðurins svo að við megum lifa hinu nýja lífi sem okkur er boðið. Dáin með Kristi og risin upp með Kristi: dauð syndinni og lifandi í Guði í Jesú, hinum smurða spámanni, presti, konungi og endurlausnara.

      Og svo er það guðspjallið, en líkt og aðrir helstu textar þessa árs er það að finna hjá Lúkasi guðspjallamanni. Í aftureldingu færa konurnar smyrsli til grafarinnar sem þær finna þegar opna. Þar eru englar í leiftrandi björtum klæðum. Þeir endurtaka fagnandi spádómsorð Jesú um upprisu á þriðja degi, en þeim höfðu konurnar gleymt. Fullvissaðar um að hann væri ekki lengur meðal hinna dauðu heldur hinna lifandi yfirgefa þær opna gröfina  til að segja postulunum allt sem hafði gerst en þeir trúðu þeim ekki. Samkvæmt Lúkasi fór Pétur að rannsaka málið og sá líkklæðin þar á einum stað. Eitthvað óvenjulegt hafði gerst og sakir þess að svo var tóku þeir vel eftir öllu og íhuguðu vandlega það sem þeir sáu.

      Þeir sáu merki um það að líkami Jesú væri upprisinn og endurvakinn og um leið fyrstu merki um endurnýjaðan heim. Þeir sáu hluta alheimsins þar sem sköpunin hafði byrjað aftur, þar sem líkamar manna myndu aftur rísa og einnig líkamar þeirra sjálfra í framtíðinni. Hið náttúrulega myndi hefjast á svið hins yfirnáttúrulega fyrir mátt hins yfirnáttúrulega og rísa yfir svið hins dauðlega. Þetta líf var máttugra en líf venjulegra manna. Jesús Kristur var Guð og maður og mennska hans var hinn fyrsti ávöxtur mennskunnar sem reis upp til hins guðdómlega en fyrir það skyldi hún breytast og ummyndast. Mannkynið átti eftir að heyra þessar fréttir og kynnast upphafinu: með líkamanum sem hafði legið í gröf og var nú frjáls. Um hann heyrðu menn, þráðu og sameinuðust. Allt þetta varð mögulegt fyrir framhjágöngu Jesú í Jerúsalem, ferð hans frá dauða til æðra lífs sem komið var á til frambúðar. Amen.