Jósef frá Arímaþeu

 

Mannleg einangrun óséð og ómetin:

Drottinn í þjáningum sínum.

Frá handtökunni í garðinum,

réttarhöld eftir réttarhöld

fyrir Gyðingum og Rómverjum.

Þannig fara lögin með glæpamennina

uns dauðadómur hefur verið felldur.

Einsemdin ber ætíð byrði sína,

ekki meiri byrði en þá byrði óréttlætis

sem hinir réttlátu bera.

Þjónninn þjáist án þess

nokkur viti af því.

Þannig er sérhvert skref í páskakrossfestingu Krists.

En samt segir Drottinn við dætur Jerúsalems,

„Grátið ekki yfir mér...“.

 

Og tíminn leið;

himinninn myrkvaðist;

prestar og skriftlærðir hrópuðu;

aðrir birtust í einsemd sinni:

stök vitni og stöku ljósglampi

þeir aðlöguðust ekki hópnum;

og voru á verði –

en menn þekktu þá, hæddu og fyrirlitu.

 

Meðal þessara leyndu, óttaslegnu lærisveina

var Jósef frá Arímaþeu,

úr æðsta ráði Gyðinga.

 

„Það er fullkomnað“,

hrópaði rödd hins krossfesta.

 

Líkami hans fór yfir landamæri lífsins með sársauka,

andi hans yfirgaf hann og

hann lifði ekki lengur.

 

Enn myrkvaðist himinninn.

Hrópin hljóðnuðu snögglega;

ofsinn sem kynti undir var horfinn.

Horfið einnig hugrekki lærisveinanna

sem voru dofnir af ótta.

 

Aftast í mannfjöldanum

sáu tveir áhorfendur endalokin,

og héldu síðan hljóðir á brott.

 

Jósef skildi klæðið eftir hjá þjóninum

og fór að biðja Pílatus um líkamann:

lýsti yfir hollustu sinni;

og Pílatus samþykkti.

Nikódemus fann þjón sinn með

hundrað pund

af myrru og alóe.

Enginn hindraði þá er þeir komu

að krossinum.

 

(„... Nakinn var ég ...“,og hér var um miklu meira að ræða;

„... í fangelsi ...“, og fangarnir enn á lífi:

„... syrgjendur ...“ en þessir tveir

verða að gleyma þessari lausn og vinna.)

 

Jósef sjálfur fjarlægir naglana,

fyrst af fótunum og síðan af þvertrénu,

fer varfærnum höndum um dýrmætt holdið

einn heitt;

blóðstorkan er dökk,

svitinn naumast þornaður.

Saman sveipuðu þeir líkamann blæjunum,

Nikódemus lagði í þær ilmjurtirnar.

 

Ásamt þjónunum

báru þeir saman líkamann í blæjunum

hratt um garðinn til grafar Jósefs;

settu það á steinhilluna;

tóku til eftir sig

og fóru.

 

Fleygurinn var tekinn frá;

steininum rennt fyrir.

 

                                                                      17. febrúar 2008