Hin þunga iðrun Júdasar Ískaríots

 

Helstu staðreyndirnar eru í frásögn guðspjallsins.

Að andstætt hinum Galíleumönnunum

var Júdas Ískaríot Júdeumaður;

að hann var fjárhaldsmaðurinn og hugsaði um eigin hag;

að hann fór til prestanna

og fyrir silfurpeningana þrjátíu

samkvæmt spádómi Jeremía

leiddi hann hallarverðina

til að grípa hann í myrkrinu;

að hann yfirgaf páskamáltíð einingarinnar

til að gera einmitt þetta.

Jesús sagði: „Gerið fljótt það sem þið þurfið.“

Þannig leiddi hann verðina síðar til Getsemane,

vísaði þeim á Jesú, sem var á bæn, með kossi.

Án þess

hefði þjáningin

ekki getað orðið.

Hann fékk sitt silfur...

 

Síðan ruglaðist hann tvisvar í ríminu.

Til að friða slæma samvisku sína

reyndi hann að skila prestunum silfurlaununum.

Þeir neituðu því: „Það er þitt að sjá fyrir því!“

Andi hans fylltist miklum óróleika,

hann gekk inn í fjárhirslu musterisins,

fleygði frá sér peningunum og hraðaði sér brott.

Peningarnir voru því færðir Guði til kvittunar,

en hinni miklu ígerð samviskunnar létti ekki við það og hann

varð sér æ meðvitaðri um

stærð glæpsins:

hann var honum um megn og hann stóð ekki undir honum.

Glæpur hans kom sífellt betur í ljós.

Hann sá aðeins svartamyrkur; alls ekkert ljós.

 

Þegar menn hafa framið glæp

geta þeir átt í innri samræðum,

til sjálfsréttlætingar, eða til að styrkja þrjósku sína

frammi fyrir ljósi sem smýgur alls staðar inn,

sem gerir iðrunina að engu,

og þurrkar út allt það ljós sem eftir var.

 

Þetta er í anda föður lyganna í uppreisn hans;

blýþungur endurómur örvæntingar,

kæfði gullinn enduróm[1] deyjandi vonar.

Val hins illa anda hefur áhrif að eilífu;

það er eðli þeirra rústa sem eitt sinn voru englar,

eitt sinn framkvæmt, þá er það búið og gert, verður ekki aftur tekið.

 

Rekin áfram af þörf fyrir stöðugleika

frammi fyrir máttugri glötun mannlegra tilfinninga,

og ekkert mannlegt eftir,

varð sál Júdasar fórnarlamb

þessarar uppreisnar djöfullegra krafta,

sameinuð þeim að eilífu.

 

Já, hann hafði svikið Guðmanninn sem var svo veikburða sem maður.

Stigvaxandi og algjör iðrun hans

hlaut stuðning frá hinum föllnu öndum

þar sem hann fann stöðugleika

illskunnar sem var samkvæm sjálfri sér.

Því sársauka – það eina sem var eftir –

stöðugt vaxandi iðrunar (eða það hélt hann)

gátu þessar hendur stöðvað,

bundið snjallar enda á lifandi sál hans.

Ekkert blóð; taugaþættir slitna.

 

En Guð lét ekki blekkjast.

Fjarvera hans var aðeins skilyrt hinu innra.

Nærvera hans hélt áfram og

sársaukinn fór sífellt vaxandi:

sálin eyðist ekki.

 

Með hendi sinni ver Guð sinn útvalda frá því að sjá –

allt nema réttlæti reiði sinnar.

 

Stykkishólmi

22. febrúar 2010

 

 

 

 

 

---

[1] Sbr. ljóð eftir Gerard Manley Hopkins S.J., „Blýþungi endurómurinn og gullni endurhljómurinn.“