Hin heilaga fjölskylda 2008, Stykkishólmur

 

            Fjölskyldur grundvallast á siðvenjum og reynslu. Þegar best lætur styrkjast þessar uppsprettur þeirra með guðdómlegri hjálp: áminningum og innblásnum siðum sem hefja náttúrlega hæfileika upp í áður óþekktar hæðir. En ævinlega, meðal allra hinna ungu sem bætast í hópinn, safnast saman mikil reynsla sem kallar fram viðbrögð og foreldrarnir dæma og leiðbeina á grundvelli þessara viðbragða.

            Auðvitað skoða fjölskyldur sjálfar sig og sambönd sín. Foreldrar uppgötva ýmsa eiginleika sem búa í þeim fjölskyldumeðlimum sem eru frá þeim komnir. Þeir finna einnig persónueiginleika sem minna á aðra. Og samt er alltaf eitthvað nýtt.

            Þær forsendur sem við notum til að skilja fjölskyldu Maríu og Jesú, son hennar, og Jósef fósturföður hans, rýrnuðu alls ekki neitt þó að sonurinn sjálfur væri guðdómlegur, frá eilífð til eilífðar. Mannlegi þátturinn var þarna og við verðum að vera svolítið varkár þegar við skilgreinum hina guðlega nærveru í Jesú. Foreldrar líta með réttu á börnin sín sem Guðs gjöf fyrir það hvílík listasmíð hvert barn er, úr Guðs hendi. Og þau hafa mest áhrif á hina guðlegu köllum sem sækir hið mannlega líf heim. Það á ekki aðeins við um mannlega og félagslega þáttinn heldur á það einnig við samstarfið við náttúruna, fegurð hennar og áskoranir, og jafnframt þætti hinnar ólífrænu náttúru, ekki aðeins steinana og efnin sem málmar eru unnir úr, heldur líka það sem framleitt er úr þeim.

            Þannig var til kveðinn miðdepill hinnar heilögu fjölskyldu. og um hann hverfðust öll áhugamál og athygli á sjálfsprottinn hátt og einnig stefna náttúrunnar. Sérhver meðlimur fann æðstu fullnægju og ánægju í lifandi sambandi sem stefndi til sameiginlegrar velferðar þeirra allra. María hafði sérstaka hæfileika til að sinna störfum heima við og taka ákvarðanir um þau. Jósef annaðist allt sem viðkom verkstæðinu sem aflaði heimilinu tekna. Áhugamál þeirra sköruðust og fóru að mörgu leyti saman. Og svo var það Jesús. Var hann sem maður einfaldlega áhorfandi sem lærði án þess að dæma og án þess að miðla hæfileikum sínum til foreldra sinna?

            Fjölskyldan á sér eigið líf og lagar sig sjálfstætt að aðstæðum og tekur einnig sjálfstæðar ákvarðanir sem eiga að gagnast öllum. Fjölskyldur manna verða að vara sig þegar þær sinna þessum málum og móta aðstæður sínar.

            Réð hin guðdómlega persóna Jesú „yfir“ móður sinni og fósturföður? „Yfir“. Þetta orð virðist segja að hún hafi verið eitthvað undarleg og hugsanlega fjarri sínum réttu heimkynnum. Sambandið milli þeirra var óhjákvæmilega annað en það sem er í öðrum fjölskyldum með aðeins einum barni. Þau voru öll sameinuð í guðdómlegum kærleika og uppspretta hans var Jesús. Út frá honum helltist hann í hjörtun, huga þeirra, venjur og tilfinningar. Hin guðdómlega nærvera sem býr í sálu okkar endurnýjar og fullkomnar hana ekki að utan heldur frá hinni dýpstu innri uppsprettu:þar sem maðurinn finnur og meðtekur Guð í djúpunum í lifandi samfélagi við hann. Þetta var nálægt þeim tveimur frá upphafi. Allt samband þeirra við aðra byggði á þessari upprunalegu nærveru. Þeim finnst þetta ekkert undarlegt en hefðu fundist þau glötuð og hrædd ef þau hefðu ekki notið þess við. Okkur finnst náðin eðlileg og sameðlis okkur en einnig upphafinn raunveruleiki sem hvetur okkur til mikilvægra, æðri átaka.

            Jesús missti aldrei sjónar á eigin guðdómleika en hann var nærvera sem birtist á mismunandi hátt eftir breytileika uppsprettunnar og kom sannarlega úr tímalausum raunveruleika. Á þessu byggðu María og Jósef uppstigningu sína til Guðs í bæninni jafnvel þó að þau legðu hart að sér við heimilisstörfin.

            Þau mynduðu mannlega fjölskyldu en höfðu ævinlega verið stofnuð sem guðdómleg fjölskylda og störfuðu í þeim anda. Þau voru grundvölluð í Guði og undir Guði og með Guði fyrir atbeina utanaðkomandi krafta og krafta sem komu að innan. En sá upprunakraftur sem Jesús veitti þeim að utan var sá sami og var hið innra og vissulega náði hann til hinna mannlegu hæfileika og styrkti þá. Þarna var engin andstaða og engin öfund. Og þau þágu með þökkum sérhverja náð og það átti einnig við um Jesú í sannri mennsku hans þegar Guð opnaði fjölskyldu hans fyrir gjöfum sínum. Hún var vagga fjölskyldukærleikans í síbreytilegum aðstæðum. Náðin gerir okkur eðlileg því náð Jesú Krists er mælikvarði okkar allra.

            Engu var þröngvað upp á þau að utan, heldur var þarna um lækningu og mildi að ræða. Sér hver trúuð, mannleg fjölskylda getur meðtekið æðaslátt hins æðsta forms í lífi sínu. Megi náð hinnar helgu fjölskyldu vitja sérhverrar fjölskyldu, ekki aðeins sem innrásaraðili heldur taka sér þar bólfestu og draga þannig fram í dagsljósið það sem liggur í okkar innsta eðli. Amen.