Flekklaus getnaður Maríu 2006, Stykkishólmur

 

            Lesturinn úr fyrstu Mósebók skilgreindi vandann og ástæðu hans, hvers vegna Adam og Eva losnuðu úr hinu innilega sambandi sínu við Guð og hvert þau vísuðu sök sinni með augljóslega slæmri samvisku: Adam til Evu og Eva til höggormsins. Röng notkun frelsisins og eftirfarandi sálarkreppa andspænis fullkominni samkvæmni og mikilfengleik Guðs. Þetta endurómar í hverri synd mannsins.

            Guðspjallið færir okkur lausn Guðs í forsjón hans sem birtist í hugrekki Maríu, en hún þáði hana í fullkominni náð. Þar var engin þörf né staður fyrir skömmustulegar afsakanir. Þegar engillinn hitti Maríu var hún „full náðar“. Guð var hjá henni og opinberaði lausn sína. Hann hafði útvalið hana frá grundvöllun heimsins. Hann sá fyrir uppreisn fyrstu foreldranna í heiminum og hann hafði fyrirbúið svarið við henni. Mannkynið varð að læra það, að það getur aðeins notað frelsi sitt til fulls þegar það þráir hann, en misnotaði þetta frelsi þegar það þjónaði sjálfu sér – líkt og það væri óháð Guði. En það er algjörlega óhugsandi því ætíð lifir einhver vottur af þrá til að komast aftur til hins sanna upphafs verundar og lífs.

            Aðeins fullkomið flekkleysi gat orðið til þess að ský Guðs náðar kom yfir hana, aðeins fullkomið flekkleysi gat staðist einingu hennar, sem þegar bjó yfir guðdómlegri mannssál í flekklausu holdi, við guðdóminn, og skapað mann sem í persónuleika sínum var hinn eilífi Guð, „sonur hins æðsta“ – í upprunalegu guðdómsástandi sínu og í holdinu sem hann þáði frá henni: hvort tveggja í senn. Til staðfestingar á þessu skyldi María heimsækja frændkonu sína. Kviður hennar hafði opnast í elli hennar og af mannlegu sæði myndi spretta fram vitni sem væri öllum orðum mælskara, boðberi mikillar vonar.

            Engillinn staðfesti það sem María skynjaði innra með sér, þar sem hún var á æðra sviði en þeir sem stóðu henni næstir, sífelldlega meðvituð um það sem henni hafði vitnast. Því Guð hafði snert hana og náð hans var óskert uppspretta skírleika, hugrekkis og kærleika. Og við tökum á móti þessari staðreynd og fögnum henni sem einni helstu kenningu trúar okkar og vonar. Hún var þá þegar með Guði í brennandi hreinleika leyndardóms hans, og nú skildi hún hvers vegna hún hafði lifað í þessu ljósi hans og náð. Þetta hafði verið hrein gjöf, og nú myndi hún reyna að endurgjalda gjöf með gjöf. „Verði mér eftir vilja þínum!“ Í augum hennar var þjónustan ekki nein vansæmd því þjónustan við Guð táknaði hið fullkomna frelsi.

            Og í öðrum ritningarlestri dagsins segir frá afleiðingum alls þessa fyrir heiminn. Faðir Drottins vors Jesú Krists, sem orðinn var hold fyrir atbeina hennar og hafði blessað líkama hennar meðan hann dvaldi þar, blessar nú okkur með allri andlegri blessun í himinhæðum. Hann hafði gert hana flekklausa frá upphafi og nú færir hann okkur þetta flekkleysi sálarinnar á ný í kjarna sínum, og forákveður okkur til að verða kjörbörn hennar, með hana að móður í mynd móðurhlutverks hennar gagnvart honum. Þetta er sérhverju okkar köllun, þátttaka í móðurhlutverki hennar gagnvart honum, svo að við mættum, fyrir von okkar, vera og bera fram okkar eigin lofsöng, líkt og hún flutti sinn eigin lofsöng sem hún nú deilir með okkur. Amen.