Maríumessa 1. janúar 2010, Stykkishólmur
Heilagur andi vitjaði ekki aðeins þjóðar Gyðinga heldur einnig alls mannkyns þegar hann kom yfir Maríu svo að guðdómlegur persóna Sonar Guðs yrði getinn í henni, Sonur hins eilífa Föður sem var Jehóva þjóðar Gyðinga, með allan sinn mikla mátt, og þar sem Sonurinn hlaut jafnmikið sjálfur af guðdómi hans, skorti Maríu hvorki skilning né örlæti við þennan óviðjafnanlega atburð. Þögul, og í fyrstu algjörlega óþekkt, tók hún þessu öllu frjáls í huga og vilja og laus við þann hörmulega ágalla sem hafði smitað allt mannkyn. Aðrir helgir menn úr Gamla testamentinu, einkum spámennirnir og Davíð konungur sem hafði ort Sálmana þar sem Messías var boðaður, höfðu vitnað um það sem koma myndi og Drottinn vor segir að Abraham, Faðir allra trúaðra hafi, „horft fram til síns dags og hann var glaður“ Hún var því ekki algerlega án stuðnings en það rýrir þó ekki innblásna hetjulund hennar sem hún sýndi er hún játaðist þessu af mikilli hógværð fram yfir það sem almenningur vissi, og lifði síðan í sérstakri einingu við guðdóminn.
Allt frá hinum flekklausa getnaði hafði hún lifað á sérstakan hátt í einingu við guðdóminn sem nú dvaldi innra með henni í nálægð hinnar mennsku þungunar. Annað mannlegt hjarta sló í brjósti hennar sem hún var meðvituð um uns hún myndi ala það. Móðurhlutverk hennar var þá fullkomið í líkamlegum skilningi en þá bættist við móðurhlutverkið sem sinnir því sem barnið þarfnast, ásamt æsku hans og ungdómsárum. Allt þetta einkenndist af nærverunni við persónu sem fæddist í eilífðinni af Föðurnum, og í tímaleysi frá sjónarhóli guðdómsins. Og í þessu tímaleysi gat Faðirinn Soninn, í einingu Heilags anda, og hann var á leyndardómsfullan hátt sameinaður mennsku sinni og þroskaferli á hverjum tíma.
En þó að þessi guðdómlegu tengsl hafi upphafið Maríu þá vernduðu þau hana líka. Þau vernduðu hana einkum í þjáningunni en menn minntust ákveðinna stunda í því samhengi úr lífi hennar og guðspjallamaðurinn Lúkas getur um: „Barn, hví gerðir þú okkur þetta?“ sagði hún í musterinu þar sem lærifeður Ísraels ræddu marga mikilvæga hluti guðdómsins við son hennar. Þá hefur hún einnig minnst spádóms Símeons frá því er hún færði Jesú Drottni í musterinu og sjálfa sig til hreinsunar: „Þú munt sverði níst í sálu þinni og náð þeirrar stungu mun ljúka upp hjörtum margra svo að þeir meðtaki hina guðdómlegu opinberun sem þér hefur vitnast, en einnig munu margir hafna henni.“
Hún naut verndar í þjáningum sínum og hún naut einnig verndar á sælustundum sínum. Gleði- og sorgarstundunum frá árunum í Nasaret lauk er Jóhannes skírði Jesú og hann hélt síðan út í óbyggðina til þess að íhuga köllun sína sem var svo mikil í öllum sínum smáatriðum. Hann sneri þaðan breyttur maður. Endurnýjuð íhugun vék fyrir ásýnd geysilegrar orku, orku í prédikun og samræðum; orku sem hann kallaði fram þegar hann læknaði fjölda manns og þá sem haldnir voru illum öndum eða voru sjúkir á einhvern annan hátt; og stundum vakti hann upp menn frá dauðum. Að sumu leyti gerði hann allt þetta í brúðkaupinu í Kana. Það var ætlað ákveðnum karli og konu en einnig þeim sem tengjast hjónabandi annarra og styðja það og styrkja, einkum þó í gagnkvæmni kærleikans. Hann tók mikinn þátt í hátíðahöldum þessa brúðkaups og fyllti það sömu gleði hjúskaparins og hann veitti á spámannlegan hátt mannkyni öllu þegar hann stofnaði endanlega einingu sína við mennina í kirkju sinni, leyndardómsfullum líkama sínum, sem María fæddi í honum um leið og hann og hún varð síðan móðir kirkjunnar er frá leið.
Móðir Krists og móðir hins leyndardómsfulla líkama Krists í kirkjunni: hún tók að sér bæði verkefnin af fullum krafti með allri þeirri gleði og þjáningu sem því fylgdi. Það er þess vegna sem við höldum hátíð á þessum fyrsta degi ársins og endurnýjum í hjarta okkar og huga það sem þessu fylgir og opnum okkur fyrir kærleikslífi þrenningarinnar á himnum. Megi hún fylgja okkur og taka okkur upp í leyndardóm sinn sem hún er svo nákunnug sjálf: nú og að eilífu. Amen.