Stórhátíð Maríu Guðsmóður, 1 janúar 2011, Stykkishólmur

 

      Guði var ekki um megn að eignast barn með mennskri móður. Ætt Jesú samkvæmt Lúkasarguðspjalli hófst með Jesú og hélt aftur á bak í tíma til Adams „sem var sonur Guðs“, en síðan lét Guð djúpan svefn koma yfir Adam og tók eitt af rifjum hans og setti hold í staðinn, Evu. Adam skildi undireins mikilvægi þessarar sköpunar því að Eva var „bein af hans beinum og hold af hans holdi“ og þau bættu hvort annað fullkomlega upp. Það var vel viðeigandi að þessi eining varð fyrirmyndin að einingu Krists, hins nýja Adams, og brúðar hans sem var kirkjan. Þessar tvær fæðingar voru fullkomlega mannlegar og þó ættaðar af himnum.

      María var fyrir tilverknað Heilags anda móðir hins guðdómlega Sonar og með því varð til fullkomin röð eininga og einnig var þetta til undirbúnings ekki aðeins mannkyni heldur einnig guðumlíku kyni sem fékk hlutdeild í guðdómi Sonar hennar. Með því móti varð Guð af hreinum Guði getinn af Föðurnum fyrir allt upphaf og til eilífðar: þessi eining himins og jarðar varð jafnvel enn nánari. Hún sameinaði manninn Jesú sem María eignaðist fyrir eilífan getnað Föðurins. Jafnvel meðan hann var innra með henni í flekklausu syndleysi líkama hennar og sálar, rann Heilagur andi stöðugt og tímalaust ásamt Föður hans frá honum, líkt og eftir einu lögmáli. Því hann var aldrei skilinn frá guðdómi sínum; eðli guðdóms hans var einstakt og það var jafnframt guðdómlegt eðli Föðurins sem gat hann í tímaleysi. Eðli hans sjálfs var guðdómlegt og guðlegt eðli Heilags anda og sameining hans við sjálfan sig ásamt hinum persónum guðdómsins var að fullkomna kærleikann eins og hann getur bestur orðið milli tveggja persóna, í fullkominni einingu og gagnkvæmni og hann er tákn um meira en aðeins úthellingu kærleika og móttöku kærleika til upprunans. María var móðir Guðs, móðir Guðs og manns, og það er forsenda hinnar guðdómlegu einingar milli hinna þriggja persóna  í einum guðdómi við gervallt mannkyn. Og þetta er hinn raunverulegi fagnaðarboðskapur sem mannkyni var færður fyrir hinar innblásnu varir „Immanúels“, „Guð er með oss í fyllingu sinni“. Og fyrst og fremst við Maríu.

      Trúin sem okkur hefur verið gefin gerir okkur fær um að hefja upp hjörtu og huga til þessarar undursamlegu íhugunar og finna kyrrð í guðdómlegum friði og kærleika. Sonur Guðs var í níu mánuði í líkama móður sinnar og þaðan spretta eilíf áhrif hans og einkenni.

      Fyrir þessi guðdómlegu samskipti getum við notið Guðs  í Maríu en um leið notið Maríu í Guði. Hún nýtur til fulls mennsku sinnar og þar sem hún var getin í flekkleysi var enginn galli í henni svo guðdómurinn gæti tekið sér nána bólfestu í henni. Hún hafði þegið Frelsarann í fyllingu guðdómleikans frá Heilögum anda og sjálf fékk hún honum fyllingu mannsins en þessi „Hann“ var fylling guðdómsins. Hún gerði mögulega för hins Skapandi orðs og Visku Guðs til mannlegs holds í flekklausu holdi sínu. Hugtakið „Guðsmóðir“ var þekkt í Austurkirkjunni meðal kristinnar alþýðu áður en það var skilgreint fyrir gervalla kirkjuna á kirkjuþinginu í Efesus og síðan endurnýjað á þinginu í Kalkedon. Þessi titill forsmáir ekki uppruna sinn meðal hinna hógværustu í hópi trúaðra, heldur rís upp til æðstu lofgjörðar Maríu meyjar. Og með víðri merkingu sem aldrei tæmist né grynnkar, fylgir hún hugsunum okkar inn til raunveruleika himinsins þar sem Sonur og Móðir, í eilífð einingar sinnar innan og utan endimarka tímans, ríkja með það að markmiði að umbreyta heiminum með fegurð innsæis síns í æðstu dýrð hins þríeina Guðs! Amen.