Pétursmessa og Páls 2005, Stykkishólmur

 

            Stærsta stundin í lífi þeirra Péturs og Páls einkenndist af stuttum samræðum við Drottinn vorn.

            Drottinn spurði lærisveina sína: „Hvern segið þér mig vera?“, og Pétur svaraði fyrir hönd þeirra allra: „Þú ert Kristur, sonur hins lifanda Guðs“. Og í framhaldi af því sagði Drottinn vor við hann: „Þú ert Pétur, kletturinn, og á þessum kletti mun ég byggja kirkju mína“.

            Og á leiðinni til Damaskus þar sem Páll var í ferðum til að koma  í veg fyrir að gyðingar tækju trú á Krist, heyrði hann einn rödd sem sagði: „Sál, Sál, hví ofsækir þú mig?“ En hann svaraði: „Hver ert þú, herra?“ Þá sagði röddin: „Ég er Jesús, sem þú ofsækir. En statt þú upp og gakk inn í borgina, og þér mun verða sagt, hvað þú átt að gjöra.“

            Pétur hafði hlotið langa þjálfun í þjónustunni en Páll varð að komast fyllilega til trúar og kynnast hinum nýju trúarbrögðum sem hann hafði fram til þess álitið afbrigðileg.

            Í báðum tilvikum fóru fram samræður þrátt fyrir mismuninn á manninum og Guði sem orðinn var maður, en í því fólst að Guð sem orðinn var maður ávarpaði þá með fullri vitneskju um mannlega veikleika þeirra en þó algjörlega vissa um það verkefni sem þeir höfðu tekið að sér. Guð kaus sér augljósan leiðtoga og augljósan ofsækjanda til þess að gegna sama hlutverki gagnvart mannkyni, gyðing og jafnframt heiðingja. Samt myndi hann setja ofan í við hinn augljósa leiðtoga á þann veg sem hann myndi ekki ávíta hinn augljósa ofsækjanda. Því að opinberunin endurnýjaði allt, bæði opinberun gyðinga og köllun hinna, en hvorttveggja var spáð fyrir um.

            Þeir endurnýjuðust í náð saman, þótt aðskildir væru, og hófu því vegferð sína frá sömu uppsprettu guðdómlegrar og mannlegrar visku Jesú, Guðs og manns.

            Seinna ávítaði Páll, sem ævinlega var hreinskilinn, Pétur fyrir það sem hann taldi ósamkvæmni í afstöðunni við gyðingdóminn og skoðun Páls var réttlætt. Seinna talaði Pétur einnig um visku Páls. Hann las bréf hans og sagði að stundum væri erfitt að skilja þau en hann hefði skilið þau og harmaði að merking þeirra hefði verið mistúlkuð. „Álítið langlyndi Drottins vors vera hjálpræði. Þetta er það, sem hinn elskaði bróðir vor, Páll, hefur ritað yður, eftir þeirri speki, sem honum er gefin. Það gjörir hann líka í öllum bréfum sínum, hann talar í þeim um þetta. En í þeim er sumt þungskilið, er fáfróðir og staðfestulausir menn rangsnúa, eins og öðrum ritum, sjálfum sér til tortímingar“ (2Pt 3, 15). Þeir náðu saman því hvor sá í hinum nærveru sömu dýptar opinberunarinnar: undir Heilögum anda, í órjúfanlegri trú á Jesú sem Son Guðs og í Föðurnum sem var uppspretta alls guðdóms sem nú opinberaðist í þremur persónum.

            Fyrir dýpt þessarar trúar gat Pétur tjáð þessa innblásnu trú: „Þú ert Kristur, sonur hins lifanda Guðs!“ Við getum öll notið góðs af ákafa þeim og fullvissu sem í þessu fólst því við þurfum á leiðsögn að halda um trú sem sé örugg og sönn og megni að lyfta okkur yfir fávisku og hik og sætta okkur við trú allrar kirkjunnar: til trúar sem er samkvæm sjálfri sér, snertir aðalatriði lífs og dauða, og er öruggur tengiliður við raunveruleika himnins, en nærveru hans og mátt skynjum við í kirkjunni á jörðu.

            Og þessu mikla trúarákalli, sem merki sjást um í óskeikulleikanum, lauk ekki við dauða Péturs. Og sama náðarvald Péturs, ekki nýtt náðarvald, veitir Kristur sérhverjum eftirmanni hans.

            Á tveimur þúsöldum hefur kirkjan vaxið að fjölda en í eðli sínu er hín óbreytt frá kirkjunni sem grundvölluð var á klettinum Pétri.

            Ríkidómur og viska náðarvalds Jóhannesar Páls II kom augljóslega fram á þeim ríflega aldarfjórðungi sem hann sat á páfastóli, allur heimurinn viðurkennir það. Og nú, með öðrum hætti og kyrrlátri staðfestu, talar skarpur hugur Benedikts XVI með sama náðarvaldi, og fræðir þegar um sömu kenningar og vísdóm og er strax farinn að vekja ákafa og kraft hinn trúuðu, sem hann sjálfur hefur borið vitni um og þakkað fyrir.

            Atburðir aprílmánaðar 2005 munu aldrei gleymast, þegar dauði hins mikla páfa sem færði okkur hina æðstu kristnu visku á þann hátt sem okkar tímar skildu, hefur endurnýjast, ekki algjörlega sem upprisa, því báðir hafa þeir talað í nafni og valdi hins sama upprisna Krists. Þetta er því ein upprisa sem mannlegur dauði truflar ekki.

            Í þessari trú, sem byggir á klettinum Pétri og varð hlutverk Páls, mun kirkjan halda starfi sínu áfram. Líkt og bæði Jóhannes Páll og Benedikt hafa sagt: „Við stöndum ekki ein“, því Kristur er með okkur, og nærvera hans staðfestist okkur með vitnisburði Péturs og Páls og stofnaðist hér á jörðu þar sem Pétur var krossfestur, en líkami hans var lagður nákvæmlega þar sem basilíkan var byggð sem Benedikt heimsótti á leið sinni til vígslu sinnar til þess að staðfesta samhengi og samsemd náðarvald hans og Péturs, en trú þeirra mun halda áfram og treysta þá hjörð sauða og lamba sem við erum óverðug útvalin til. Amen.