Pálmasunnudagur 2005, Stykkishólmur

 

          Mikilvægara er að lenda í atburðum en lesa um þá. Atburðirnir sem við minnumst í dag urðu fyrir tvö þúsund árum, en fyrir náð helgisiðanna getum við hvert um sig og sameiginlega tekið þátt í þeim. Þetta er ástæðan fyrir því að við tökum þátt í helgihaldi dymbilvikunnar eins og við gerum.

          Við getum á tvennan hátt átt hlutdeild í þessum atburðum sem andlegir þátttakendur.

          Í fyrsta lagi sakir þess að allt sem Jesús gerði á þessari jörðu hafði andlegt gildi sem var takmarkalaust því hann lifði þessa atburði sem maður en einnig sem Guð. Og sakir þess að þessum atburðum var til leiðar komið fyrir guðdómleikann hafa þeir eilíft gildi. Þeir hafa gildi í sjálfum sér og þeir hafa áhrif á okkur. Um leið og þeir mæta okkur sameinumst við þeim og þeir ávinna okkur þar með hjálpræði sem veldur því að við verðum gegnsýrð náð sem gerir okkur að Guðs börnum; þeir vekja upp í okkur áhrif skírnarinnar. Því við vorum ekki aðallega samsömuð dauða og upprisu Krists – sem nam brott okkar gamla náttúrlega líf, heldur einnig öllum öðrum gjörðum Krists: fyrir okkur. Hann varð andlegur og siðferðilegur meistari okkar, hvatti okkur til dáða og leiðbeindi, því hann er framar öllu lífgjafi. Við vinnum okkar eigin verk en héðan í frá vinnur hann innra með okkur: ekki aðeins sem meistari heldur sem lifandi fyrirmynd sem býr í okkur.

          Í öðru lagi er átt við nokkuð sem hefur meira en andlegt gildi. Litúrgía þessarar viku staðsetur okkur í þessum atburðum miðjum. Þeir áttu sér stað á ákveðnum tíma en þó voru þeir lausir við tímann. Nú verða þeir aftur á ákveðnum tíma en eru þó áfram tímalausir. Þeir eru okkur áminning, en þó miklu meira en það. Sumir atburðirnir voru gleðilegir, jafnvel dýrðlegir; aðrir grimmilegir og algjörlega niðurlægjandi. Þeir voru dýrð, gleði og þjáningar. Um leið og við endurlifum þá birta þeir okkur söguna. En sagan er tvenns konar. Í fyrsta lagi er hún saga, saga um það sem gerðist. En hún er þó meira, hún er það sem gerðist.

          Og hjá okkur er hún það sem hvert okkar um sig öðlast. Við sameinumst mannfjöldanum sem horfir á og tekur jafnvel þátt. En ætíð líkt og séð með augum Jesú Krists. Og þar eð hann er vegur okkar, sannleikur og líf, þá sameinumst við einkum og sér í lagi honum sjálfum.

          Fyrri leiðin er að mestu óvirk, við þörfnumst náðar; hin seinni er að mestu virk því við höfum gengið í gegnum þessa atburði áður og tengjum andlegt líf okkar, hjarta okkar og hug, við þá sem hinn mikla raunveruleika þess er Guð varð maður. Við tökum virkan þátt í þessum atburðum, því við vorum endurfædd í þeim og finnum aftur í þeim það líf sem þeir veita okkur, og í hóflegri hrifningu endurlifum við þá innra með okkur. Amen.