Pálmasunnudagur 2007, Stykkishólmur

 

          Aftur er komið að helgihaldi páskavikunnar í kirkjuárinu, lokaviku fræðslu Drottins í Jerúsalem, og lýkur með algjörum umskiptum í rás atburða sem breyttust frá því sem virtist verðandi sigur Drottins í það sem virtist skipbrot, þjáning og dauði, og lauk ekki með sýndarveruleika heldur í raunveruleikanum þar sem algjör sigur vannst á líkamlegum dauða og mannlegt eðli Krists fluttist á svið ódauðleikans. Þetta gerðist á páskahátíðinni, og þar urðu skipti á gömlu páskunum fyrir hina nýju. Í þessum nýju páskum birtist tilbeiðsla þar sem kristnir menn samsama sig páskum Krists og hafa þegið af þeim ávexti hjálpræðis og ódauðleika.

          Í lok guðspjallskaflans svarar Drottinn faríseunum sem kvarta: „Ég segi yður, ef þeir þegja, munu steinarnir hrópa.“ Við skulum staldra hér við og íhuga að það kann að hafa virst ógerlegt að hafa hemil á þeirri hreyfingu sem virtist bera Krist í átt til stofnunar Messíasarkonungsríkis hans. Þetta var ekki vopnuð uppreisn eða bylting, heldur flóðbylgja trúarhita sem grundvallaðist á fullvissu og afturhvarfi. Andstæðingarnir, æðstu prestarnir og farísearnir, vissu ekki hvað þeir áttu að gera og yfirvöld Rómverja brugðust ekki við. Allt þetta bendir því til mikilvægis svika Júdasar, þau gerðu flokkum Gyðinga kleift að handtaka Jesú þegar hann naut ekki lengur verndar fjöldans. Þessi meðvituðu svik færðu hann í hendur yfirvalda Gyðinga og eftir það hófst þjáning hans – eftir handtöku hans í Getsemane-garðinum – og á eftir fylgdi yfirheyrslan um nóttina og síðan þrýstingur Gyðinganna á Pílatus sem sögðu að ef hann ýtti þessu máli frá sér væri hann ekki lengur vinur keisarans.

          Allt þetta illa mál rann sitt skeið. Þá komu svipuhöggin, háðið og þyrnikórónan, krossburðurinn, uppsetning krossins og að loknum þrem stundum dauðinn klár við mestu harmkvæli. Þá rifnaði fortjald musterisins og jörðin skalf og líkamar dauðra risu upp.

          Þá var hvíldardagurinn ekki tákn um hvíld heldur söknuð og sorg, fát og ótta.

          Eftir það, að loknum þriðja degi að talið er, uppgötvaðist að Jesús var risinn í gröfinni og birtist Maríu Magdalenu og hinum lærisveinunum í líkamanum sem hann hafði dáið í, og var nú orðinn ódauðlegur.

          Og mikilvægi þessara páska Krists er að Guð hafði ekki aðeins ættleitt mennina og gert þá að guðdómlegum sonum sínum, heldur myndi hann í lok tímanna reisa líkami þeirra frá dauðum í líkingu líkama Krists sjálfs.

          Allt var þetta fyrirséð í stofnun altarissakramentisins, en með því var páskunum fagnað fyrirfram bæði í mynd sakramentis og fórnar; sem sakramentis þegar við neytum líkama Krists sem brauðs frá himnum; sem fórnar þegar við fórnum ásamt prestinum hinum sanna líkama og blóði í einingu við líkamann og blóðið sem fórnað var eitt sinn á krossinum. Messan sameinar okkur upprunalegu fórninni á krossinum, sameinar alla kirkjuna hinni upprunalegu fórn; sameinar okkur jafnframt Kristi og kristnum náungum okkar í hinni æðstu tilbeiðslu. Amen.