Páskavaka 2005, Stykkishólmur

 

Í trúarjátningunni segjum við um guðdómlegan Krist: „Ljós af ljósi“.

Og upprunalegt ljósið var Faðirinn. Upprunalegt í veru sinni en ekki í tímalausri eilífð sinni.

Ef við gleymum því sem við ætíð köllum „tilbúið ljós“ og tölum um náttúrlegt ljós, þá er eitt þar fremst í flokki: eldsloginn. Hér kemur ljósið ekki endilega frá eldi heldur er unnt að kalla það fram með einföldum aðferðum.

Og hvort tveggja er nauðsynlegt til að sýna fullt táknrænt gildi páskanna. Í anddyrinu kveiktum við tilbúið ljós og bárum að kertinu og frá þessu kerti hafa tendrast logar allra ykkar kerta og altariskertanna. Eldurinn margfaldast auðveldlega.

Við hugsum einnig til lífsins. Líf fæðist af lífi. Og varðandi raunveruleika upprisulífs Jesú þá fullyrðum við að guðdómlegt eðli hans viðhélt því ekki meðan blæðandi líkaminn var tekinn niður af krossinum og lagður skjótt í gröfina áður en páskahátíðin gekk í garð.

Gamla páskalambið var etið áður en hvíldardagurinn hófst og nýja páska­lambið fórnaði sjálfu sér Föðurnum áður en páskarnir hófust. Líkami hans lá í gröfinni meðan hvíldardagurinn leið en á meðan heimsótti sál hans hina dauðu sem öðlast höfðu von fyrir fórn hans.

Og á þriðja degi, „að liðnum hvíldardegi“, gerðist undrið. Líkt og tilbúinn logi sem kviknar þar sem enginn eldur er fyrir. Dauður líkami hans lifnaði á ný.

Hann var einn sem maður, sem vel hæfir hinum eina Guði. Hann hafði aldrei þreyst á því sem Guð að gefa af sjálfum sér: gaf sig Föðurnum í eilífu endurgjaldi fyrir sjálfsgjöf hans, og átti síendurtekið frumkvæði að því að gefa sjálfan sig á himni og jörðu.

Ef ég segði að mannlegt eðli Krists breytti hinni eilífu og guðdómlegu sjálfsgjöf hans, myndu menn líklega misskilja mig. Látum því nægja að segja að það hafi bætt nýjum þætti í hina guðdómlegu sjálfsgjöf sem birtist í þessu eðli.

Með mætti sem er ofvaxinn skilningi okkar og fullkomlega aðlagaður hverjum þeim tilgangi sem hið guðdómlega eðli hafði í huga, þá hafði guðdómlegur vilji Krists ótakmarkað frumkvæði að því að hlúa að og styrkja það sem tilheyrði upprisulífi hans.

Hann birtist konunni og postulunum. Hann birtist postulanum Tómasi – sem neyddist til að setja hönd sína í síðusárið eftir spjótið og sá sárin sem naglarnir skildu eftir. Og síðan át hann hunangsköku og fisk. Talið er að hunangsbrauð hafi frá upphafi verið uppistaðan í heilögu altarissakramenti með guðdómlegum sætleika sínum. Þar fjarri nálgaðist hann nokkra lærisveina sem ræddu ákaft fregnirnar um upprisu hans og sáu ekki hver hann var fyrr en hann braut brauðið í Emmaus og gaf þeim. Hann hitti lærisveina á strönd Galíleuvatns og matreiddi handa þeim fisk og brauð á ströndinni, við dögun, rétt eins og hann gaf fimm þúsundum manna hinum megin við vatnið.

Í bæn sinni fól hann ákall sitt, „Verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni“. Jarðneskur veruleiki þess að farið væri að þessum vilja kom fram í gerðum hins guðdómlega vilja á jörðu, í mætti upprisu hans.

Og loks steig hann upp til himna sem hann hafði ekki farið til sem maður þó að hann ætti þar heima sem Guð.

Alls þessa er getið í guðspjöllunum og frásagnirnar urðu miklu fleiri.

Og loks, í upprisulífi sínu, stofnaði hann kirkju sína á jörðu: nýtt samfélag nýrra og endurnýjaðra karla og kvenna, sem endurreist voru að eilífu í ljóma æsku sinnar. Í þetta sinn var hann ekki sjálfur nýr, nýtt vín og nýjar greinar, heldur hann sjálfur upprisinn og margfaldaður undir Heilögum anda: sá sem Páll hafði ofsótt. Og þessi kirkja myndi endurnýja hvorttveggja saman, fórnina á Golgata og næringuna af líkama hans og blóði: sem líf í samfellu við lífið, endalaust allt til enda tímanna, endurnýjandi hina einu fórn sem hann leið, og líkama hans og blóð sem sívarandi, óbrigðula næringu í þessu heimi, sem gerir okkur jafn ódauðlega og sig sjálfa.

Því við höfum erft upprisuna sem á sér stað í okkur, í líkama og sál. Við höfum ekki ákveðið að lifa Kristi eða hinum dauða Kristi, heldur hinum upprisna Kristi, Guði og manni í einni persónu, sem gerir öll atriði í lífi okkar að sínu lífi, bæði sem fyrirmynd og fullnun.

Og þetta er full ljómun fyrir sálir okkar allra og hún hefst í tímanum og bíður fullnunar en er þó fagnað fyllilega á hverju ári sem nýjum páskum Krists. Amen.