26. desember, Stefánsmessa, Stykkishólmur

 

            Þegar við fæðumst yfirgefum við líkama móður okkar þar sem við höfum fengið næringu um streng og dvalið í vökva og komum nú út í allt aðrar kringumstæður þar sem er að finna alls kyns hluti og annað fólk. Lengi hefur inngöngu manna, einkum kristinna píslarvotta, í himininn verið líkt við fæðingu, för úr einu umhverfi í annað. En þetta er leiðin til eilífðarinnar, til ljóss hinnar guðdómlegu dýrðar, í návist guðdómsins. En þetta tengist allt þessum heimi fyrir Soninn í mannlegu eðli hans sem orðið er dýrlegt, fyrir móður hans. Þetta er því himneskur fæðingardagur og andstæðan við fæðingu Jesú í holdinu: ein persóna í guðdómi sínum í þessum heimi, hin fyrsta himneska fæðing hins dýrðarríka líkama Krists, sem Píus páfi XII hikar ekki við að kalla „annan Krist“.

            Ef við sleppum Jóhannesi skírara er þetta fyrsta fullnun þjáninganna sem Kristur sjálfur boðaði lærisveinum sínum.

            Guðspjallamaðurinn Lúkas tók saman atriðin varðandi það er Stefán var grýttur. Hann var þroskaður í trúnni, lifandi í nærveru guðdómlegrar náðar og guðdómlegs valds. Þetta vald staðfestist í þeim kraftaverkum sem hann vann meðal fólksins. Það er að segja í upphafi. Við getum gert ráð fyrir því að Lúkas hafi átt við íbúa Jerúsalems, gyðingana sem kunna að hafa samþykkt dauða hans en höfðu síðan miklar efasemdir eftir upprisu hans og uppstigningu. Postularnir gengu óttalausir um á meðal þeirra. Ekki er vitað um nein átök að loknum þessum atburðum og það var Heródes konungur sem loks rauf friðinn þegar hann lét taka Jakob biskup og postula af lífi. Þá kom upp órói á ný meðal manna.

            En fyrst um sinn var allt með kyrrum kjörum meðan fólkið fylgdist með orðum og gjörðum postulanna. En þarna voru viðstaddir fulltrúar annarra sýnagóga Gyðinga utan landamæra Ísraels. Þeir þekktu ekki aðstæðurnar. Þeir ákváðu að grípa til aðgerða til að koma í veg fyrir brottfall manna frá Gyðingatrúnni til kristninnar. Þeir tóku því lögin í sínar hendur. Fyrst deildu þeir við hann og Stefán hlaut innblástur Heilags anda  svo að hann fann svar við hverri mótbáru þeirra. Þeir urðu æfir við og tóku ekki eftir andanum sem var að verki í honum. Þetta nísti hjörtu þeirra og þeir gnístu tönnum líkt og hættuleg óargadýr.

            Meðan þetta gerðist birtist honum sýn, líkt og hjá Daníel, þar sem Jesús stóð til hægri handar Föðurnum (eins og Daníel hafði séð Hann næst hinum aldraða). Faðir, Sonur og Heilagur andi voru allir viðstaddir og verndandi návist Heilags anda, sem þeir höfnuðu sjálfum sér til fordæmingar, gætti alls þar. Jafnvel enn frekar þegar hann lýsti því sem hann sá: „Ég sé himnana opna og Manssoninn“ – einmitt orðið sem, kom fyrir í sýn Daníels – „standa til hægri handar Guði“.

            En nú voru þeir á valdi hins forna óvinar Guðs sem varpað hafði verið úr himnaríki. Saman réðust þeir nú að honum, fóru með hann út fyrir borgina og hófu að grýta hann þar til bana án dóms og laga. Þeir lögðu yfirhafnir sínar að fótum Sáls, sem síðar varð Páll, og var þar viðstaddur. Hann hreyfði engum mótmælum.

            Og Stefán hafði sett allt sitt á Jesú Krist svo að hann endurtók í krafti Heilags anda orð Krists af krossinum og ávarpaði Föðurinn „Drottinn Jesús, meðtak þú anda minn“ – en þessi orð skráði Lúkas í guðspjalli sínu (Lk 23, 48), og „lát þá ekki gjalda þessarar syndar“. Drottinn vor ávarpaði Föðurinn og Stefán gerði þá jafna og beindi orðum sínum til Jesú, en mynd hans var enn lifandi.

            Og líkt og Jesús dó nú Stefán fullur af Heilögum anda og fæddist til lífsins á himnum sem opnuðust fyrir honum, fullkominn í þjáningu sinni, fullkominn í trúnni og fullkominn í sigurgleði sinni. Amen.