Hvítasunna 2007

 

            Við getum sem hægast rannsakað heimildir og íhugað í mikilli guðrækni og notað hæfileika okkar til að spyrja hvað það var í raun og veru sem gerðist þegar Heilagur andi kom með logandi uppljómun sína – sem birtist í eldstungum sem bæði hreinsuðu og báru birtu. Við getum ekki verið þess fullviss hvort hér sé um sömu gjafir Heilags anda að ræða og komu yfir Jesú þegar Jóhannes skírði hann.

            Við þurfum að íhuga margvíslegar vísbendingar bæði fram og aftur í tíma.

            Ef við lítum til baka þá minnumst við orða Jesú um að Heilagur andi myndi leiða þá í allan sannleika. og að þeir myndu minnast alls þess sem hann sagði þeim. Þess vegna þyrftu þeir ekki í fyrstu ritaðar bækur. Þekking þeirra var andleg í hreinum og lifandi raunveruleika sínum, og dreifðist eins og eldur sjálfs Heilags anda.

            Ef við horfum fram á við, þá voru það Gyðingar sem fyrstir urðu vitni að þessu, hvernig svo sem gjafirnar voru gefnar. Þetta voru Gyðingar úr hinum dreifðu byggðum sem komnir voru til Jerúsalem á páskunum. Nöfn staðanna eru talin upp í fyrsta lestri dagsins. Þeir voru ekki aðeins undrandi yfir því að heyra talað tungumál þeirrar byggðar sem þeir höfðu tekið sér bólfestu í talað á svo eðlilegan hátt. Þeir voru sennilega orðnir því vanir að mæla aðeins á þessum tungum. Kannski bar þetta vott um ánægju þeirra yfir því að tungumálavandi stóð ekki lengur í vegi fyrir því að þeir gætu rætt saman við Gyðingana, bræður sína, í Jerúsalem. Kannski hafa þeir farið fullir eftirvæntingar til Jerúsalem en komist þá að því að þeir voru þar ekki jafn velkomnir og þeir höfðu haldið.

            Vafalaust voru gjafir Heilags anda, taldar sjö talsins, þar nærverandi. Heilagur Bernarður líkti þeim eitt sinn við smyrslin sem Samverjinn bar á sár mannsins sem skilinn var eftir við veginn til Jeríkó. Það var ilmolía og svo vín sem notað var til að hreinsa sárin svo undan sveið. Áreiðanlega hefur hann notað sótthreinsandi vínið fyrst svo að sá sem varð fyrir árásinni fann fyrir fullum áhrifum þess. Heilagur Bernarður segir að tvær gjafirnar hafi verið beiskar eins og vínið – kraftur og ótti Drottins, en hinar, frá vísdómi til guðrækni, voru eins og missterk græðandi smyrsl. En allt þetta komst í samband við efnislega hluti, gegnsýrði þá með eigin guðdómi og miklum styrk og fegurð. Þessir fyrstu áheyrendur skildu inntak þess sem þeir voru að segja undir miklum þrýstingi frá Heilögum anda, sem leitaði eftir og snerti hjörtu þeirra sjálfra. Þeir töluðu um undraverk Guðs.

            En nú birtast undraverk Guðs í sögu þeirrar eigin þjóðar, Gyðinganna. Þar með talin köllun Abrahams, ættföðurins og stofnanda kynkvíslarinnar. Þá ber að nefna förina til Egyptalands og endurfundi Jósefs. Vissulega skal einnig nefna páska þeirra, förina yfir Rauða hafið og undursamlega atburðina sem fylgdu för þeirra um eyðimörkina. Þeir settust að í landinu vestan Jórdan þar sem konungar og spámenn þeirra voru áhrifamiklir. Þá fóru þeir í útlegðina til Babýlon og losnuðu þaðan fyrir tilstyrk Persakonungs. Síðan báru þeir sigurorð af Grikkjum á tímum Júdasar Makkabeusar. Loks er það gervöll saga spádómanna um Messías, síðan fæðing Jesú í leynum, og eftirfylgjandi kraftmikill boðskapur hans ásamt guðdómlegum táknum. Þessu lauk síðan með mesta tákni allra tákna: lifandi merki um upprisu hans frá dauða sem þeirra eigin leiðtogar höfðu valdið og látið Rómverja um að framkvæma. Allir þessir atburðir úr fortíðinni urðu að einum sem vísaði til hjálpræðis og frelsunar.

            Og í framhaldi af öllum þessum atburðum sem sýndu nú innri mátt sinn og fegurð, var nú fram komið nýtt fagnaðarerindi um þessa nýju tíma sem dreifa skyldi um alla jörðina. Og það voru þeir einmitt að byrja að gera hér og nú.

            Undir Heilögum anda og fullir af visku Guðs sem átti rætur í eilífðinni, fólst nú fagnaðarboðskapur þeirra í að fullyrða og staðfesta. Guð myndi tala í gegnum þá, því þeir voru aðeins verkfæri sem lánuðu hugsanir sínar og tungu til að tjá hinn guðdómlega boðskap. Fortíðin var nú orðin að einingu: einingu gyðingdóms og raunveruleika Messíasar eins og hann birtist í Jesú frá Nasaret, sem var auðmjúkur en þó máttugur sem enginn annar í orðum sínum, máttugur sem enginn annar í táknum sínum, einkum lækningum og uppvakningu manna frá dauðum. Hann fullyrti að hann gæti reist menn upp frá dauðum og hann hafði raunverulega gert það.

            Þessi blandaði hópur útlendra Gyðinga, sem ekki vissu fyllilega hvernig þeir ættu að verja tíma sínum á páskunum í þessari miðstöð trúar þeirra, þar sem Gyðingarnir á staðnum voru svo voldugir, voru djúpt snortnir. Þeir voru augljóslega snortnir af eldi Heilags anda.

            Nýtt skeið var runnið upp. Í því fólst öll fortíðin, sem hafði að vísu skroppið allmjög saman í eldi þess sem postularnir höfðu sagt. Það færði einingu inn í fortíðina og nú var það farið að sækja fram á aðeins einum degi og á einum stað, en lykilstað. Þetta var nokkuð sem trúar- og stjórnmálaleiðtogar Gyðinga gátu ekki þolað, og yfirvöld Rómverja vissu nú enn síður hvað til bragðs skyldi taka og létu nú eins lítið á sér bera og unnt var.

            Konungsríki Guðs var nú loksins orðið staðreynd í einingu sinni og fyrsta einingin sem það kom á að nýju var eining Gyðinga sem rofnað hafði vegna herleiðingarinnar. Nú urðu þeir meðalgangarinn sem miðlaði hinum kristna fagnaðarboðskap, bauð endurlausn fyrir hlutdeild í þjáningu Krists og frelsun fyrir hlutdeild í upprisu hans. Þeim tókst fyrst að brjótast fram í löndum Grikkja í norðri og vestri, til landa Mesópótamíu, þar með talið Medeu í austri og norðri, Egyptalands og Lýbíu í Norður-Afríku í suður og vestur, og til Araba í austur og suður.

            Þetta var traustur grunnur fyrir langt en stöðugt trúboð í löndunum þar fyrir handan. Amen.