Messa á jóladag 2009, Stykkishólmur

 

            Það er viðeigandi að við höldum nú nokkrar messur til að minnast fæðingar hins guðdómlega endurlausnara í heiminn og syngjum nú þessa messu um nótt. Myrkrið hefur margfalda merkingu. Það sameinar okkur myrkrinu í kviðnum þaðan sem við öll komum uns við fæddumst til ljóss dagsins. Það minnir okkur einnig á allsherjarmyrkrið í huga manna sem varð sakir þess að þeir villtust upphaflega frá Guði. Þetta var ekki aðeins myrkur fáfræðinnar heldur myrkur uppreisnar gegn ljósinu sem á uppruna sinn hjá hinum sameiginlegu fyrstu foreldrum okkar á þessari plánetu, jafnvel þó að ljós Guðs hafi smám saman borist til þjóðar Gyðinga. Þetta ljós, sem smám saman var miðlað til þeirra, var fyrirboði þess að frelsarinn kæmi að lokum, en þeir kölluðu hann bæði konung og hinn þjáða þjón.

            En fyrir sjálfa fæðingu mannsins var sáð frækorni lögmáls í sál hans sem sagði þeim að þeir gætu náð fullnun. Þetta birtist þeim sem flöktandi ávæningur í vitundinni um eitthvað hærra.

            Líkt og segir í guðspjallinu: „Í upphafi var Orðið. ... Í honum var líf og lífið var ljós mannsins. Ljósið skín í myrkrinu og myrkrið tók ekki á móti því.“

            Orð Guðs hefur skilið eftir þau ummerki hjá öllu mannkyni að það megi taka eftir þeim og fylgja þeim leyndardómum sem því fylgja. Jafnvel í miðju myrkri manna og illgjörða þeirra, hvort sem þeir drýgja þau einir og sér eða ásamt samfélagi sínu. Þetta er því líkt og þegar aldan skellur á ströndinni. Aðfallið lyftir vatninu æ hærra og heldur sífellt áfram en um leið og það hækkar dregur það sig jafnframt örlítið til baka uns öldutoppnum á niðurleið er lyft upp af enn sterkari öldu sem færir hann upp á ný.  Jafnvel í útfallinu eru þessar áframhreyfingar enn ríkjandi. Stundum verða þær líka til í stormum og stórsjó en allt endar það líka með kyrrð og ró. Svipaðar hreyfingar eru líka í blóðflæði sérhvers manns og jafnvel í líkama dýranna, með samdráttar- og þanhreyfingum hjartans – en þetta eru orð sem fengin eru að láni úr kveðskap.

            Þess vegna skín ljósið einnig í myrkrinu. Þetta er mynd alls alheimsins: mikið myrkur þar sem ljósdeplar eru á við og dreif. Nú er rúmið milli þessara ljósdepla, sem eru vetrarbrautirnar, mjög mikið og eykst sífellt, og þar mun vera hulduefni eða að minnsta kosti hulduorka.

            En við erum öll til þess kölluð, eftir að Orðið varð hold í mannlegri móður sem var áfram mey, til að ganga inn í andlegt ljós hans: að styrkja þekkingu okkar á öllum sannleika og opna sjálf okkur fyrir „lífinu sem var ljós“. Því hið guðdómlega ljós læknar kjarna allra manna og endurnýjar þá með samskiptum þeirra við hið góða. En það endurnýjar algjörlega krafta þeirra og gerir þá að „börnum Guðs, sonum hans og dætrum“ því þeir eru þá endurbornir til lífs hjá Guði. Í öllu þessu felst saga um köllun til ljóss og endursköpunar hugans  í ljósi Guðs, og jafnvel enn frekar um endursköpun huga og vilja í honum sem er kærleikur, eins og Jóhannes guðspjallamaður ritaði í bréfi sínu sem er meðal gimsteinanna í safni kristinna ritninga.

            Þannig snúast þessi jól, líkt og öll jól, um endurnýjun anda fæðingar Jesú í okkur. Hún hefur nú þegar endurnýjað hinn guðdómlega kærleika svo að við, sem algjörlega nýskapaðar verur, getum lofsungið Guð líkt og frá musteri hinnar andlegu Jerúsalem kirkjunnar, og frá þessari kirkju sem er andlegur líkami endurlausnarans, getum við þjónað öllum mönnum í samfélagi þeirra sem hafa komist til trúar á hann, en líf hans varð líf okkar allra. Amen.