Miðnæturmessa á jólum 2008, Stykkishólmur

            Það er oft ofarlega í hugum manna að þeir verði að fylgja ákveðnum reglum í heiminum til að raska ekki þeirri reglu sem þar ríkir. Þetta er efnishyggja og í henni neita menn að viðurkenna annars konar og ósýnilegar hugsjónir. En sannleikans um mennina á að leita með ósýnlegum mætti hugarins sem ekki lýtur lögmálum efnisins en setur sig þvert á móti yfir efnið í leit sinni að frelsinu. Hann leitar þess sem hefur hann upp, því fullnæging hans býr í upphafningu andans sem fer saman við frelsun hans undan því sem hindrar hann frá því að öðlast það undraverða æðra frelsi sem hann dreymir um.

            Þannig að „í fyllingu tímans“, þegar aðstæður voru þær að maðurinn gat hafist varanlega til Guðs sem æðri andi: fundinn og upphafinn, þá myndi heimurinn breytast. Í heiminum giltu óæðri form frelsis, en hann krafðist nú stöðugra forms frelsis sem væri meira skapandi.

            Löngu áður en Sonur Guðs tók á sig hold og varð maður höfðu menn verið opnir fyrir visku frá æðri stöðum. Þeir höfðu undirbúið til hlítar komu hans og væntu hans þá þegar. Gamla efnishyggjan var ekki endurbætt utan frá heldur endurnýjuð að innan. Gamli alheimurinn virtist, þótt undarlegt mætti heita, hlýða hinu guðdómlega kalli sem fór á undan boðun þeirra Jóhannesar og Jesú. Þar var ekki aðeins greint milli persóna heldur var hér um að ræða fæðingu félagslegrar umbyltingar. Menn boðuðu mikla hluti og byrjuðu þá. Karlar og konur áttuðu sig á að þau gætu hlýtt í styrk og stöðugleika. En hér bjó jafnvel meira undir. Ástæða sköpunarinnar var kærleikur. Kærleikur ríkti hjá englunum sem næstir stóðu Guði. Sú eining var óháð hugsunum manna. Hin mikla sýn sem birtist yfir Betlehemshæðum sýndi kærleika sem var sterkur og ákveðinn.

            Ást Maríu meyjar á þeim sem hún léði hold var tær og sterk og guðdómlega mannleg.Guð umlukti hana og hún umlukti mannslíkamann og þá andlegu hæfileika sem honum fylgdu. Hún fann fyrir vaxandi guðdómlegu frelsi hið innra með sér og guðdómlegri ró. Þetta voru hinir fyrstu jarðnesku ávextir byrjandi ferlis. Barnið fæddist og boðin vorum umsvifalaust færð hjarðmönnunum. Þeir voru einfaldir og íhugulir stjörnu­skoðarar sem Guð gerði viðvart á „næturvöku“ þeirra. Kallið var óvænt og ómótstæði­legt svo að þeir yfirgáfu hjarðir sínar og héldu til bæjarins og fjárhússins við gisti­húsið. En um leið voru frábærir atvinnustjörnuskoðarar á leiðinni þangað. Þeir þekktu vel til tengsla stjarnanna og konungsríkja á jörðinni. Þessar ferðir þeirra, stuttar hjá hirðunum, langar hjá vitringunum, voru fyrstu viðbrögð manna við Guði hið innra með þeim þó hann hefði aldrei fullkomlega sofið þar. Heims­hreyfing kristninnar var hafin; þráin eftir fullnægju í sjálfsfórn, því Guð var Guð kærleikans í hjörtum þessara manna og hann hafði vakið þá til vitundar og starfa. Þannig hefur það verið síðustu tuttugu aldir og menn hafa á þeim tíma hafið upp sjálfa sig til þeirrar fullnægju sem er Guð í þeirra eigin mynd. Hún er fengin frá Maríu, hinni mannlegu móður hans sem ól hann upp sem leiðbeinandi og ómæld huggun. Og þessi sami Guð hefur leitt okkur saman hér í kvöld til hins sama leyndardóms sem sameinar himin og jörð og hann vill að þessi eining rofni aldrei. Amen.