Jóladagur 2005, Stykkishólmur

 

            Svišiš ķ gušspjöllunum ķ jóladagsmessunum er breytilegt.

            Ķ mišnęturmessunni var ešlilega fluttur bošskapurinn til hiršanna  og heimsókn žeirra til jötunnar ķ Betlehem žar sem žeir fundu Jesśbarniš ķ jötunni og móšur hans, rétt eins og englarnir höfšu sagt žeim. Og ķ messu žessa dags segir Jóhannes gušspjalla­mašur söguna alla ķ upphafi gušspjalls sķns. Žar kemur fram aš hann var Guš frį upphafi, ekki ašeins hiš skapandi orš sem var ķ upphafi, sem allt var skapaš ķ samręmi viš, ekki ašeins gjöf til Gušs į einhvern hįtt, heldur var hann sjįlfur Guš. Žegar fyrir fęšingu sķna var hann ljós hugum allra manna og anda en ljós hans var fariš aš dofna. Jóhannes skķrari bar žessu ljósi vitni og menn trśšu honum. Žį heyrum viš um įętlun hans: Hann var ķ ešli sķnu Sonur Föšurins sem gaf honum allan gušdómleika sinn, žvķ annars vęri hann ekki Guš né heldur hefši hann vald til aš gera hina trśušu aš Gušs börnum, ekki aš ešli heldur sem ęttleidd börn. Og hann varš hold og kom ķ heiminn, fullur nįšar og sannleika. Žegar Jóhannes benti į hann žį mišlaši hann žessari nįš sinni og sannleika, ķ allri gnęgš žeirra, til manna meš mannlegum oršum og žeim fylgdu kraftaverkalękningar.

            Jóhannes gušspjallamašur segir ekki einu orši of mikiš. Og ķ lokaoršum gušspjallsins greinir hann frį megininntaki hjįlpręšiserindisins: „Enginn hefur nokkurn tķma séš Guš. Sonurinn eini, Guš, sem er ķ fašmi Föšurins – sem er heišurssessinn, stašur hins ęšsta kęrleika – hann hefur birt hann.“ Žetta er kjarni leyndardómsins. Sonurinn eini, getinn ķ upphafi sem orš hans, tók į sig manns mynd fyrir Marķu og hefur talaš um Guš meš oršum manna.

            Žessi orš voru ekki ašskilin frį gušdómleikanum sem sagši žau. Žau tjį hiš tķmalausa Orš sem getiš var fyrir upphaf allra tķma en merkingu žess nęr hugur okkar aldrei yfir. Žaš er fullt af nįš og sannleika: žaš er raunveruleiki žeirra. Ekki ašeins óhlutbundinn sannleikur einn, ekki nįš sem er algjör leyndardómur fyrir okkur, sem žó er hęgt aš trśa į, en įn žess aš upplżsa huga mannsins.

            Hin leynda nįnd milli Gušs og manns sem veriš hafši frį sköpun hans en glatašist fyrir synd Adams, hefur veriš endursköpuš og styrkt óendanlega.

            En Marķa og Jósef eru ekki gleymd žvķ aš žarna viš stallinn ķ Betlehem féllu žau ķ ķhugun um gušdómleika hans og fundu žį sem engir ašrir fyrir žeim kęrleika sem stafar frį barninu og į uppruna sinn ķ djśpum raunveruleika gušdómsins. Žvķ aš höfundur žessara orša skrifaši ógleymanlega ķ einu bréfa sinna: „Guš er kęrleikur!“ Og kęrleikur er žaš sem heimurinn žarfnast žvķ aš hann hefur glataš kęrleikanum og ķ Jesś, lķkt og ķ Jósef og Marķu, tókum viš į móti žeim frį hinni eilķfu uppsprettu. Amen.