Það verður að segjast eins og er að það var með nokkrum semingi að ég samþykkti þá hugmynd að fara til Englands í gönguferð. Ekki svo að skilja að ég hafi neitt á móti Englandi eða Englendingum, síður en svo en ég hef alla tíð haldið því fram að ég henti ekki til langra gönguferða og nú átti að ganga eina 45 kílómetra. Ákvað nú samt að láta slag standa og sjá til hvernig gengi. Ferðina keyptum við af Contours Walking Holidays og var náttúrulega gengið frá öllu á internetinu eins og venjulega. Innifalið í ferðinni var gisting í fimm nætur, flutningur á farangri milli hótela og kort og upplýsingabók um svæðið og gönguleiðina.

Ferðin hófst 4. ágúst og var veðurspá fyrir suður England nokkuð tvísýn. Virtist sem við gætum allt eins hreppt þoku og rigningu. Var því ákveðið að taka með hlýjan og skjólgóðan fatnað. Við flugum með Iceland Express til Stansted flugvallar og lentum þar um klukkan 19 að staðartíma. Ekki var hægt að fá lestarferð til Suður Englands svo seint að deginum svo við skunduðum beint í svona "Tourist info / hotel booking bás" og báðum stúlkuna þar vinsamlegast um að útvega okkur ódýra gistingu í eina nótt. Hún fann ágætis hótel rétt við Earls Court og héldum við þangað. Kom í ljós að veðurspár voru ekki alveg að ganga upp og var skollin á hitabylgja. Hiti í London vel yfir 30 stig.

5. ágúst

Vöknuðum rétt nógu snemma til að ná í morgunmat. Héldum síðan beint á Paddington brautarstöðina og keyptum lestarmiða til Exmouth. Lestir á þetta svæði fara nokkuð þétt í kringum hádegið svo við þurftum ekki að bíða neitt og lögðum við af stað um klukkan hálf tólf. Eftir ca hálftíma ferð tilkynnti lestarstjórinn að vörubíll hefði keyrt á stólpa á járnbrautarbrú og kalla þyrfti til verkfræðinga til að meta burðarþol brúarinnar áður en haldið væri áfram. Varð úr þessu um klukkustundar töf en brúin var metin fær, að vísu með 5 mílna hámarkshraða. Gekk ferðin síðan án tíðinda til Exeter en þar skiptum við um lest. Vorum komin til Exmouth um klukkan fimm. Röltum um bæinn og skoðuðum og snæddum síðan dýrindis kvöldverð á Barn hótelinu þar sem við gistum. Heldur svalara við sjóinn, hiti þó yfir 30 stigum en svolítil hafgola gerði lífið bærilegt.

6. ágúst - fyrsti göngudagur.

Um morguninn var þoka við ströndina og full svartsýni á enskt veðurfar fórum við í flíspeysur og stungum úlpum í bakpokann ásamt vatnsflöskum og tevaskóm. Reimuðum vandlega á okkur gönguskóna og örkuðum af stað. Ekki höfðum við gengið lengi þegar sólin svipti burt þokunni og hitinn fór í þessar 30 - 35 gráður sem hann var það sem eftir lifði ferðar. Þurfti því fljótlega að fækka fötum og taka skálmar af buxum. Við skiptumst á að bera bakpokann klukkutíma í senn. Göngustígurinn, sem á máli innfæddra heitir Coast Path, liggur meðfram ströndinni og var fyrsta daginn mjög greinilegur og augljóslega mikið genginn. Fáir voru þó á ferli enda óþarflega heitt til gönguferða. Stutt er milli þorpa og baðstaða og var því auðvelt að útvega sér mat og drykk. Við ákváðum að staldra við í Budleigh Salterton og snæða miðdegisverð. Íbúar þorpanna á þessu svæði sækja sjó á smábátum og veiða krabba í gildrur. Það lá því beint við að fá sér krabbasamlokur sem brögðuðust prýðilega. Áfram héldum við síðan eftir strandstígnum og enduðum í Sidmouth og höfðum þá lagt að baki eina 18 kílómetra þann daginn. Það þykir víst ekki löng dagleið en í yfir 30 stiga hita og með poka á bakinu skal bara viðurkennt að ég var orðinn nokkuð lúinn. Þar sem ekki hafði fengist gisting fyrir okkur í Sidmouth þurftum við að taka leigubíl til Seaton sem var næsti áfangastaður. Þar beið okkar þokkalegt hótel en afskaplega geðstirð hótelstýra. Í nágrenni hótelsins fundum við ágætt veitingahús og létum líða úr stirðum limum yfir glasi af góðu víni.

7. ágúst - annar göngudagur og afmælisdagur annálshöfundar.

Það væri synd að segja að ég hafi sprottið á fætur tilbúinn í göngu dagsins. Drjúgar harðsperrur plöguðu og rauða bletti var að finna á fótum eftir skó. Enda hafði ég verið svo "skynsamur" að kaupa mér alveg splunkunýja gönguskó fyrir ferðina. Eftir að hafa skoðað kortin vandlega ákváðum við að stytta dagleiðina um ca 2 km og láta leigubílinn skila okkur á upphafsstað rétt austan við Sidmouth. Með þessu móti sluppum við fram hjá einum höfða. Landslag þarna er nefnilega með þeim hætti að ýmist er gengið upp á ca 200 m háa höfða eða niður í flæðarmál. Sé þetta endurtekið nógu oft er samansöfnuð hæðaraukning dagsins bara nokkuð ásættanleg. Við höfðum nú skilið yfirhafnir eftir en aukið vatnsskammtinn sem því nam og veitti ekki af. Gengum við nú lengi dags eins og bóndasonurinn forðum þegar hann var að leita að Búkollu. Engar sáum við kýr en á einum stað höfðu lömb villst frá mæðrum sínum út fyrir túngirðingu og var auðsætt að við myndum reka þau til næstu bæja ef ekki væri við gert. Fór ég því inn á tún og langan sveig fyrir lömbin og rak þau síðan til baka þangað sem Inga Rósa var í fyrirstöðu. Tókst okkur að reka lömbin til baka gegnum gat á girðingu og til sinna heima. Þótti okkur vel hafa tekist til í smalamennskunni og mættu enskir margt af okkur læra. Í hádeginu voru drukknir ískaldir Guinnessar og eitthvert snarl haft með til magafylli. Undir kvöldmat náðum við síðan aftur til Seaton og gerðum heldur betur við okkur í mat og drykk svona í tilefni dagsins.

8. ágúst - þriðji göngudagur.

Þá var nú komið að áhugaverðasta áfanga leiðarinnar. Inga Rósa skrifaði um þennan hluta fyrir Útrás og fer hér eftir hluti af þeim pistli

Einn hluti leiðarinnar þótti okkur þó enn áhugaverðari en annað. Þá lá leiðin um friðland í gegnum sérstakt og sérstætt jarðfræðifyrirbæri. Þannig er mál með vexti að fyrir um hundrað og sextíu árum, nánar tiltekið á aðfangadag jóla átján hundruð þrjátíu og níu skriðu ríflega átta hektarar lands af stað og eftir stóð heilmikil gjá, rúmlega kílómetra löng og sextíu metra djúp. Þetta er eitt stærsta og best varðveitta dæmi um landskrið í Bretlandi og gerist þannig að efstu lög gljúps kalksteinsins hvíla á vatnsþéttum leirlögum sem halla til sjávar. Í vætutíð verða efri lögin gegnsósa og skríða af stað og skilja eftir sig gjár og sprungur. Þessi er ein sú stærsta eins og áður sagði. Eftir ósköpin stóð landið utan við gjána í sömu hæð og fyrr en algjörlega aðskilið frá ökrunum innan við gjána. Áður var þarna ræktað land með hveiti- og rófuökrum og þeir voru óskemmdir eftir uppi á hæðinni. Sumarið átján hundruð og fjörutíu brutu menn sér leið þangað og haldin var mikil uppskeruhátíð. Áhrifin voru auðvitað gríðarleg og meðal annars ruddust upp eyjar utan við ströndina þegar allur þessi landmassi hrundi í sjó fram en sjórinn braut þær jafnharðan niður aftur. Þessi tiltekni hluti svæðisins, þar sem áður greri hveiti og rófur, kallast Geita eyja og er hluti af friðlandinu. Lengi vel bjó fólk í gjánni og ræktaði þar sitt land og enn fleiri sóttu þangað sína vinnu við umhirðu eigna, veiðar, garðyrkju, sauðfjárrækt og skógarhögg svo nokkuð sé nefnt. Öll þessi starfsemi er nú horfin á svæðinu og eftir stendur frumskógur eða að minnsta kosti sá skógur í Bretlandi sem kemst næst því að standa undir frumskógartitli. Stígurinn um friðlandið hefst rétt austan við lítinn bæ sem heitir Seaton og er á austanverðum Cornwall skaganum í héraði sem heitir Devon. Eftir að hafa gengið upp nokkuð bratta brekku úr bænum og þvert yfir golfvöll heimamanna er komið að skilti sem upplýsingum um þessar miklu jarðhræringar. Þar tekur við tæplega tíu kílómetra stígur og eftir að lagt er af stað inn á hann er bara um tvennt að velja, halda áfram eða snúa við, því hvergi er fært út af stígnum né leyfilegt að brjóta sér leið. Það er ótrúlegt að hugsa sér að fyrir aðeins sextíu til sjötíu árum síðan var þarna allt öðru vísi um að litast, gróður mun skemmra á veg kominn enda mannanna verk enn sýnileg. Nú sést lítið af slíku nema stígurinn sem starfsmenn friðlandsins halda við og flytja til eftir þörfum en land er þarna enn á nokkurri hreyfingu. Þetta er ævintýraheimur með fjölbreyttum gróðri, trén byrgja sýn til himins og jafnframt sólar sem var vel þegið í hitabylgjunni í sumar. Þarna eru gríðarhá asktré, epli falla af eplatrjánum á stíginn og alls kyns sníkjuplöntur skríða upp eftir trjábolunum svo minnir helst á ýmis konar ævintýrasögur og myndir og auðvelt er að ímynda sér að þarna lifi allskyns kynjaverur. Rótarkaðlar umlykja stofnana eins og fætur á einhverjum undarlegum verum og maður á einhvern veginn von á að allt geti gerst. Við vorum ein á ferð þennan tiltekna dag, algjörlega ein í heiminum og það er öllum hollt að upplifa það af og til. Stígurinn er vel greinilegur en blautur á köflum og okkur var tjáð að í rigningartíð gæti þurft mannbrodda til að komast leiðar sinnar. Við gengum reyndar á sandölum í hitanum en er ekki til eftirbreytni, satt best að segja. En stígurinn er greinilegur og ágætur, liggur nokkuð upp og niður en í bröttustu brekkunum hefur verið komið fyrir tröppum sem falla vel að landslaginu. Dýralíf er þarna fjölskrúðugt, einkum auðvitað fuglalíf og allan daginn hlustuðum við á uglurnar kallast á, vafalaust einhverja speki. Við sáum mús og lítinn snák og heyrðum til stærri dýra, trúlega dádýra, en sáum ekki í skógarþykkninu. Okkur þótti hinsvegar nokkuð undarlegt og verulega þakkarvert að við urðum ekki fyrir neinum óþægindum og ekki einni einustu flugu þóknaðist að narta í okkur og vorum þó ekki með neina skordýravörn á okkur. Engin aðstaða er á leiðinni, hvergi vatn né aðrar veitingar að hafa og hvergi salerni. Um það bil miðja vegu er rjóður og þar sjást leifar myllu sem þarna var og nýtti afl úr litlum læk. Þangað er bílfært en engin almenningsfarartæki fara þangað og þetta virtist vera einkavegur. Af og til opnaðist sýn til hafs og þar með sólarinnar, sýn niður í ljósa steina- eða sandfjöru og úti fyrir voru bátar af öllum stærðum og gerðum, hraðskreiðir og hægfara, litlir og stórir enda stóð sumarleyfistíminn sem hæst og allir sem vettlingi gátu valdið leituðu til strandar í hitunum. Þegar stígnum um friðlandið lýkur liggur leiðin um ræktað land og skóg niður til strandar í gamlan strandbæ sem heitir Cobb eða höfði og þar var mikið líf og fjör, umtalsverð höfn með mikilli umferð fiski- og skemmtiferðabáta, veitingastaðir, verslanir og aragrúi fólks, einkum Breta í sumarfríi. Cobb á sér umtalsverða sögu sem ekki verður rakin hér og er hafnarhluti bæjarins Lyme Regis, sem telur um þrjú þúsund og fimm hundruð íbúa en sú tala margfaldast á sumrin þegar ferðamenn, ekki síst fjölskyldur flykkjast þangað enda fjöldi hótela, veitingastaða og verslana ekki í neinu samræmi við íbúafjöldann.

9. ágúst - göngunni lokið.

Þennan dag notuðum við til að hvíla okkur og skoða Lyme Regis. Þar er margt skemmtilegt að sjá og mikil áhersla á steingervinga en þá er að finna í ríkum mæli í kalksteininum sem brotnar í sífellu við ströndina. Múgur og margmenni var á ströndinni og um kvöldið var einhverskonar bæjarhátíð með flugeldasýningu og tilheyrandi. Ekki þótti okkur flugeldaskytterí breskra með stórmannlegum hætti enda vön "geðveikum" flugeldasýningum að heiman. Allt um það þetta var hinn notalegasti dagur með mátulegri vökvun og slökun.

10. ágúst - aftur af stað heim.

Tókum rútu frá Lyme Regis til Axminster. Vorum dálítið spennt að sjá hvort bærinn væri teppalagður en í bernskuminningunni er Axminster heiti á gólfteppum. Ekki reyndist það nú vera en brautarstöðin var ósköp notaleg og þaðan tókum við lest til Exeter þar við skiptum yfir í hraðlest til London. Þegar við nálguðumst London var hitinn í vögnunum orðinn slíkur að erfitt var um andardrátt enda var þetta einmitt dagurinn sem hitametið var slegið í London 39 komma eitthvað gráður. Púff hvað það var heitt !! Enda fór það svo að við gengum frá töskum í geymslu og ráfuðum svolítið um miðborgina og settumst á Piccadilly Circus. Alltaf gaman að koma í stórborgina en þar sem það var ekki tilgangur ferðarinnar verður ekki frekar um það fjallað hér. Flugum síðan heim með Iceland Express, sæl og glöð eftir vel heppnaða ferð.