LÓAN

      Lemst þar á rúðunni lóan eitt sinn
      og lítur þar auð sinn í heimi
      Mædd eru augu sem mæna þar inn
      margt er í veröld á sveimi

      Hún skynjar þar eigi hvar ólán er falið
      að utan er veröldin margsinnis betri
      En hjartað er sjálfu sér helfrosið, kalið
      og heldur sig þar sem er alkul á vetri

      Hve myrk er vor tíð og marklaus í senn
      og magnvana önd þar á skjái
      Þar lokaðir gluggar og lánlausir menn
      lemjast um grund og á strái

      Lóan er kominn og kveður að snjóinn
      kulda og vosbúð um allan móinn
      Kvakar ei lengur um kvæði og sögur
      kveld við Flóann né veröld sé fögur

      Hver skepna að lokum þar uppgefur önd
      okinu varpar en nemur þar lönd
      hvar ódáinsakur eygir án skugga
      né andvana lóa þar lemst um á glugga

* Á myndinni má sjá skógarþröst. (fræðiheiti: Turdus iliacus)