
Gullfallegt kvæði
úr sveitinni
Blanda(ð) á staðnum
Grasbalinn græni heima
og gróandinn út við sæinn
Ó, að ég mætti merina teyma
margsinnis kringum bæinn
Sagan er bergsins að sextán fórust
sárir og lemstraðir tíu
Allir þeir loks í grasbalann grófust
grængresi undir og fetum níu
Hve ljúft er að leiðast um grundir og tún
og lífinu týna er bergið ég klíf
Við birtingu fáninn þá blaktir við hún
um balann minn græna á vængjum þá svíf
Sveitin mín kæra er sveita mér veittir
sveipar mér beðinn, anda og trú
Hve sælt er að leita, því sálina þreyttir
súrsætt þitt víti að eilífu nú