| |
Blaðleggirnir af hvönninni eru flysjaðir og blöðin og leggirnir þvegnir úr köldu vatni. Allt, sem skemmt er,
er skorið burt, heitu vatni hellt yfir hvönnina, soðin í saltvatni þar til hún er meyr, færð upp á fat með
tau-pentudúk. Borðuð með hrærðu smjöri. Einnig er hægt að láta hvönnina í jafning og borða með öðrum mat.
Hvönn:
Um hana segir í Matjurtabók Eggerts Ólafssonar, prentuð 1774:
"Hvönn er, vegna sinna dyggða, víðast komin í aldingarða hér í Norðurálfunni, bæði jurtin og rótin er fyrir
austan borðuð hrá með smjöri, hér hefir hvort tveggja til salats brúkað verið. - Hvannarót er góð í te,
þurkuð áður."
Björn Halldórsson segir, meðal annars um hvönn í sínum Grasnytjum, sem prentaðar voru 1782:
"Bæði jurtin og rótin er æt, já, hvannanjóli flysjaður er og hefir verið haldinn hollt sælgæti,
bæði hér á landi og Noregi.
Lappar gera graut af söxuðum hvönnum og þorsklyfur, og eta svo, en Norðmenn brúka flatbrauð
þar til, og kalla þann rétt "mölje".
(Úr bókinni "150 Jurtaréttir" eftir Helgu Sigurðardóttur)
|
|
