Hobbitinn
Hobbitinn kom
út í september árið 1937. Þar segir frá Bilbó Baggins sem er Hobbiti og býr
í Shire. Hobbitar eru yfirleitt ekki mikið fyrir að ferðast og kanna
hið óþekkta og lenda í ævintýrum. Í Hobbitanum segir frá fyrsta Hobbitanum
sem lenti í raunverulegu ævintýri. Vitki, að nafni Gandalfur heimsækir þennan
Hobbita einn góðan veðurdag þar sem hann stóð við dyrnar sínar og reykti úr
pípunni sinni; og segist vilja fá herra Bilbó með í leiðangur einn sem hann
er að undirbúa. Bilbó sem var af Bagginskyni, vildi alls ekki vita af ævintýrum.
Þegar Bilbó heyrir af þeim áformum líst honum ekki á blikuna og eiginlega
drífur sig inn í holuna sína og vill ekki vita meira frá þessum gamla furðulega
karli. Kurteis eins og hann var bauð hann þó Gandalfi í te daginn eftir, þó
einungis af kurteisisástæðum.
Næsta morgun er bankað á dyrnar. Þar birtist dvergur sem segist heita Dvalinn og er þjónustufús. Aftur er bankað á dyrnar og Bilbó sem aftur býst við Gandalfi opnar en þá kemur í ljós annar Dvergur að nafni Balinn, bróðir Dvalins og er einnig þjónustufús.
Þannig týnast þeir inn, einn af öðrum: Fili
og Kili, Dóri, Nóri og Óri, Óinn og Glóinn , Bifur, Bófur, Bomburi og loks
sjálfur Þorinn Eikinskjaldi, sonur Þráins, sonar Þrórs, konungs undir Fjalli
(Lesa má um nöfn Dverga í Tolkien
& Eddan). Einnig kemur Gandalfur grái arkandi á eftir
þeim síðustu. Bilbó verður meira en lítið undrandi yfir þessum furðugestum
en þjónar þeim þó með mikilli kurteisi þó Dvergarnir tæmdu næstum matarbirgðirnar
hans. Um kvöldið fræðist Bilbó um þennan leiðangur sem þeir hyggjast fara
í og er nokkuð áhugasamur þó hann vilji nú enn halda sig frá öllum ævintýrum.
Takmarkið er að komast til Fjallsins Eina handan Þokufjalla og ná aftur öllu
gulli og öðrum gersemum (Dvergar eru hinir mestu námumenn og eru óðir í allt
gull og aðrar gersemar) sem drekinn Smeyginn rændi frá þeim þegar Dvergar
bjuggu við Fjallið og á bænum Dal, þar rétt hjá. Bilbó vill að sjálfsögðu
ekki taka þátt þessum skrípaleik þrátt fyrir að hann myndi fá fjórtánda hlut
í fjársjóðnum. En næsta dag þegar leiðangurinn hófst er hann plataður út í
þetta af Gandalfi. Dvergarnir muldruðu sumir yfir þessu og spurðu hvorn annan
hvaða gagn væri í Hobbita sem gerir ekki annað en borðar og reykir pípu. En
það átti seinna eftir að koma í ljós hversu gagnlegur Bilbó var og hugrakkur
og hefðu Dvergarnir aldrei komist eins langt og þeir að lokum gerðu, án hjálpar
Bilbó.
Ekki hyggst ég segja meira frá sögunni annað en að þeir lentu í spennandi ævintýrum á leiðinni þar sem koma við sögu Álfar, tröll, orkar, ernir, úlfar, Menn, dularfullur hringur og fleiri fyrirbæri og síðast en ekki síst: einn gullóður dreki að nafni Smeyginn.
Hobbitinn hefur tvívegis verið gefinn út á íslensku. Fyrst hjá Almenna Bókafélaginu af þeim feðgum Úlfi Þ. Ragnarssyni og Karli Ágústi Úlfssyni. Á 60 ára afmæli Hobbitans ákvað Fjölvi að endurútgefa Hobbitann og var það Þorsteinn Thorarensen sem sá um þýðinguna. Ástæðan var sú að gamla útgáfan var uppseld og ófáanleg og einnig sú staðreynd að notað var allt annað nafnakerfi í Hringadróttinssögu sem Þorsteinn hafði áður þýtt. Nýjasta bókin kom út árið 1997 og er ekki annað að sjá en að Þorsteini hafi tekist vel upp með þýðinguna eins og með Hringadróttinssögu.
Bókin er myndskreytt af Alan Lee, af mörgum talinn einn færasti listmálari í að myndskreyta sögur eftir Tolkien. Á síðu þessari birtast myndir eftir Lee, en einnig eftir John Howe, alls ekki síðri en Lee en með ólíkan stíl. John Howe hefur þó lagt meiri stund á Hringadróttinssögu og Silmerilinn. Allar þessar myndir eru minnkaðar til þess að komast fyrir á síðuna. Ég mæli með því að þú lítir við á Rolozo Tolkien Gallery þar sem þú getur séð myndirnar í fullri stærð ásamt fullt af fleiri myndum eftir þessa tvo og einnig fleiri listamenn, þekkta sem óþekkta.
Ég bind enda á þessa síðu með orðum Bilbós þar sem hann segir í gátuformi í hvaða ævintýrum hann lenti:
Ég er gátugreiðir, vefskeri, flugstingur. Ég var valinn sem happatala.
Ég gref vini mína lifandi og drekki þeim og dreg þá síðan aftur á lífi upp úr vatninu.
Ég var bundinn fast í bagga en þó fékk enginn baggi bundið mig. Ég er bjarnvinur og arngestur.
Ég er Hringfari, Lukkugapi og Tunnuknapi.
(þýðandi Þorsteinn Thorarensen)
Höfundarréttur © 2001 Ragnar Björnsson