Ballettdansari og píanóleikari vex úr grasi

Ég er fædd í Reykjavík, yngst þriggja systkina og var því gjarnan kölluð örverpið. Ég ólst upp í Laugarneshverfinu, nánar tiltekið á Rauðalæk og gekk í Laugarlækjarskóla, sem þá var tiltölulega nýr barnaskóli. Á þessum árum var þvílíkur krakkaskari í hverfinu að skólinn var þrísetinn fyrsta árið sem ég var þar. Þetta voru einstaklega skemmtileg ár. Sumrunum eyddi ég í sveit í Skagafirði sem ekki var síður skemmtilegt. Ég byrjaði 4 ára gömul í balletttímum hjá Sigríði Ármann og stuttu seinna fór ég í Barnamúsíkskólann og lærði á píanó. Ég fékk inngöngu í listdansskóla Þjóðleikhússins þegar ég var níu ára og hefði líklega getað orðið ballettdansari en píanónámið varð ofan á  og  það hef ég stundað alla tíð síðan  með  mislöngum hléum (er í  einu slíku núna). 

Ýmis störf til sjávar og sveita
Tónmenntakennaranám

Eftir landspróf lá leiðin í MR og þaðan  útskrifaðist ég með stúdentspróf frá nýmáladeild 1975. 
Árin eftir Menntó dundaði ég mér við ýmislegt, vann sem skólaritari, kenndi stundakennslu, var í píanónámi, vann á Kleppsspítalanum o.fl. o.fl. Hugurinn stefndi á kennslustörf og  þess vegna varð íslenskunám í Háskólanum fyrir valinu, enda íslenska mitt  uppáhaldsfag.  Háskólinn átti þó afar illa við mig, en mér tókst þó að klára einhvern kúrs þar sem ég man aldrei hvað heitir. Árið 1980 fór ég í Kennaraháskólann og útskrifaðist þaðan með kennarapróf árið 1983 með tónmennt sem valgrein. Á mínum yngri árum vann ég hin ólíkustu  störf; í fiski, á skrifstofu, í Kaffivagninum á Granda, á minkabúi í Mosfellssveit, Kleppsspítala, Geðdeild  Landspítalans, en síðan ég útskrifaðist  frá KHÍ  hefur kennslan  verið minn helsti starfsvettvangur. Með starfinu  hef ég oftast   stundað eitthvert nám, hef farið í píanótíma, á myndlistarnámskeið, námskeið í Kramhúsinu, alls kyns endurmenntunarnámskeið og ekki má gleyma tölvunum.

Textagerðarmaður fær áhuga á tölvum

Tölvuáhugi minn vaknaði fyrst 1988 þegar ég ákvað  að taka  mér árs hvíld frá kennslu og fara að gera eitthvað allt annað.  Ég  fór að vinna við textagerð á auglýsingastofunni GBB, sem  núna  heitir  Hvíta húsið.  Ég var svo einstaklega heppin að hitta einmitt á tíma í fyrirtækinu þegar ákveðið var að tölvuvæða  alla  textavinnu á  auglýsingastofunni. Þar með vorum  við  öll sem þar unnum send á námskeið og lærðum á stýrikerfi Macintosh og ritvinnslu, fengum meira að segja lánaða tölvu heim til að æfa okkur.  Þar með var ekki aftur snúið og Makkinn var mér samferða í starfi meira og minna  eftir það eða  þangað til Pésinn kom inn í líf mitt árið 1997. 
 

Skólastjóri Tónlistarskólans á Vopnafirði

Eftir að hafa kynnst þeim skemmtilega starfsvettvangi sem auglýsingabransinn er og vinna  við textagerð í eitt ár var aftur komin þörf fyrir að takast á við einhverja nýja ögrun.  Ég ákvað að flytja mig bæði á nýjan  stað og nýjan starfsvettvang.  Vorið 1989 flutti ég sem sagt til Vopnafjarðar og tók að mér að stýra Tónlistarskólanum þar.  Þar bjó ég í þrjú ár og lifði á tónlistinni í orðsins fyllstu merkingu. Á þessum tíma fékk ég afar skemmtilegt og  um leið nýstárlegt  tölvuverkefni þegar Ingvar  Sigurgeirsson í KHÍ bað mig að vera leiðsagnarkennari með lokaritgerð  nemanda í KHÍ. Ritgerðin átti að fjalla um  námspil í tónmennt.  Þetta var  í  ársbyrjun 1992. Eina leiðin til að hægt væri að vinna þetta verk var að  nýta sér tölvusamskipti gegnum IMBUNA hans Péturs Þorsteinssonar.  Þetta var í fyrsta skipti sem tölvusamskipti voru notuð í KHÍ í þessum tilgangi og lukkaðist tilraunin vel.  Þetta voru líka mín fyrstu kynni af tölvusamskiptatækninni. Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar. 

Skólastjóri tölvuskóla og fjarnemandi

Ég  flutti mig haustið 1992 til Dalvíkur og kenndi  þar bæði bæði tónlist og bóklegar greinar í  5 ár eða  til ársins 1997 að ég flutti mig innar í Eyjafjörðinn, nánar tiltekið til Akureyrar þar sem ég bý enn. Þar hafði ég fyrst umsjón með Tölvuskóla Framtíðarbarna, sem  þá rak útibú á Akureyri.  Reyndar tók ég að mér skólastjórn Framtíðarbarna á þeim tíma sem fyrirtækið var að hasla sér völl með námsefnið inni í grunnskólum.  Meðfram þessu stundaði ég fjarnám í tölvu- og upplýsingatækni við KHÍ.

Verkefnisfreyja í Menntasmiðju kvenna

Nú starfa ég sem verkefnisfreyja í Menntasmiðju kvenna, kenni nemendum þar á tölvur og sé um þátt Menntasmiðjunnar í þróunarverkefni um tölvunám fyrir konur. Verkefnið heitir CEEWIT en snarað á íslensku: SÍVIT. Reyndar er  ég búin að vera með þetta verkefni meira og minna í fanginu eins og barnið mitt frá því hönnunarvinnan við það hófst, því að ég tók að mér að koma því á vefinn, þjálfa kennara og kenna síðan tilraunahópi hér á  Akureyri. Þetta er  búið að vera krefjandi en einstaklega gefandi og skemmtilegt starf.  Annað ekki síður skemmtilegt verkefni sem ég vinn við á þessari önn er stundakennsla í kennaradeild Háskólans á Akureyri þar sem ég kenni verðandi kennurum námsefnisgerð á vef.  Það eru sem sagt  tölvurnar og upplýsingatæknin sem fanga hug minn flestalla daga og sér ekki fyrir endann á því sambandi.

Fjölskyldan og upplýsingatæknin

Ég á tvær  dætur, 15 og  8 ára, sem báðar hafa  alist upp við mikla tölvunotkun á heimilinu.  Sú eldri notar tölvuna bæði í heimanámi og eins til samskipta við vinkonur hér á  landi og erlendis, sú yngri notar hana mest fyrir Herkúles- og Tarsanleiki og því um líkt, en þó teiknar hún stundum og málar í Kidpix eða Magic Artist þegar sá gállinn er á henni.  Ein tölva dugar skammt fyrir heimilið og því er pabbi þeirra með sína eigin  tölvu og notar hana óspart  til ritsmíða eins og kvikmyndahandrita, smásagna og skáldsagna auk þess sem  hann vafrar um netið í leit að spennandi ævintýraferðum í fjarlægar  fluguveiðiár í Argentínu, Rússlandi eða Grænlandi  en einnig hyggur hann á landvinninga á netinu fyrir eigin veiðiþjónustu.

Það má því segja að upplýsingatæknin sé eðlilegur hluti af daglegu lífi fjölskyldunnar okkur öllum oftast til ánægju og gagns.  Það er helst að  við þurfum að minna hvert annað hvað tíminn líður  hratt  fyrir framan tölvuskjáinn.

Vefslóðir

Anna Ólafsdóttir

Menntasmiðjan á Akureyri