Með viljann að vopni

Ég er fædd og uppalin í Reykjavík og næst elst fjögurra systkina. Fram á unglingsár var ég þeirrar gæfu aðnjótandi að alast upp með móðurafa og -ömmu því þau bjuggu á heimilinu eftir að hafa brugðið búi. Ský dró fyrir sólu 1975 þegar faðir minn og afi létust með tveggja daga millibili, annar orðinn háaldraður og hvíldinni feginn en hinn á besta aldri og lét eftir sig ung börn og eiginkonu sem hafði helgað sig heimili og börnum á annan áratug. Móðir mín er ein af hvunndagshetjum tuttugustu aldarinnar. Með viljann að vopni kom hún okkur öllum til manns og mennta. Hún kenndi mér ungri að allir sem nokkur tök hefðu ættu að mennta sig – ekki síst stúlkur. Hún kenndi mér einnig að treysta á sjálfa mig í gegnum lífið. Framtíðin væri ekki einungis hjónaband, barneignir og veraldleg gæði heldur fælist sjálfstæði og auður í menntun. Þessi speki á ekki síður við nú en þá.

Búskapur og barn, öldungadeild og vinna

Þrátt fyrir allt varð skólagangan pínulítið skrykkjótt, aðallega vegna þess að ég vissi ekki alveg hvað ég vildi verða – og þó. Innst inni langaði mig alltaf að verða kennari en ég streittist á móti því að fara í kennaranám, mér fannst að nóg væri af þeim í báðum ættum og vildi ekki verða enn einn kennarinn í ættinni. Á þessum árum voru nær eingöngu stúlkur sem sóttu um að fara í kennaranám og það fannst mér ekki góð þróun, en það er önnur saga. Án þess að ljúka stúdentsprófi eignaðist ég barn 21 árs og hellti mér út í allan pakkann. Fór að búa, keypti íbúð og bíl o.s.frv. Á sama tíma var ég að puða við að klára stúdentinn í öldungadeild MH og þegar það var í sjónmáli var sambúðinni lokið. Við tók nokkurra ára vinna, sofa, éta, tímabil til að ná fjárhagslegu sjálfstæði en af því að ég lærði ung að bíta á jaxlinn og treysta á mig sjálf þá var ég alltaf ákveðin í að mennta mig hvaða leið svo sem ég færi. Nú var ég orðin fyrirvinna og mér fannst ég ekki geta leyft mér að hugsa bara um hvað mig langaði heldur hvað væri okkur mæðgum fyrir bestu.

Kerfisfræðinám í Danmörku

Því varð það úr árið 1990 að ég flutti út til Danmerkur með dóttur mína 7 ára til að læra kerfisfræði. Af hverju kerfisfræði? - það er spurning því ég hafði ekki bullandi áhuga á tölvum - það viðurkenni ég fúslega. Ég held að ég hafi bara veðjað á þann hest. Mér fannst að með þessu námi gæti ég sameinað tvo drauma. Gangast loks við því að kennsla væri það sem mig langaði mest og svo sá ég fram á að eiga eitthvað aukreitis í buddunni eftir að hafa opnað gluggaumslögin. Kerfisfræðin gæfi mér líka kost á að breyta um starfsvettvang ef því væri að skipta því ég taldi víst að í tölvugeiranum ætti margt eftir að gerast sem og kom á daginn.

Tölvukennari og netstjóri

Til Íslands fluttum við aftur 1993 eftir góð ár í Danaveldi. Sama ár tók ég þátt í tilraunaverkefni um tölvuþjálfun fatlaðra barna sem Salvör Gissurardóttir lektor við KHÍ og Sigrún Jóhannsdóttir hjá Tölvumiðstöð fatlaðra höfðu umsjón með. Þar kenndi ég tölvunotkun í sérdeild grunnskóla fram á vor. Við voru fimm konur sem tókum þátt í verkefninu ásamt umsjónarmönnum. Meðan á verkefninu stóð kenndi ég einnig á tölvunámskeiðum hjá Nýherja.

Haustið 1994 var ég ráðin sem tölvukennari við Fjölbrautaskólann við Ármúla þar sem ég er enn. Samhliða kennslu hef ég verið netstjóri sl. 3 ár en í vetur erum við tvö sem sinnum því starfi. Í skólanum er um 90 tölvur sem allar eru tengdar staðarneti skólans sem og Interneti. Það gefur því augaleið að netstjórastarfið er krefjandi og umfangsmikið. Í starfinu felst m.a. þjónusta við notendur, viðhald og daglegur rekstur tölva og ílagstækja. Stefnumótun í tölvumálum, innkaup á tölvu- og hugbúnaði, fjárhagsáætlun og síðast en ekki síst að fylgjast með þróun tölvumála almennt.

Við þurfum að vera í broddi fylkingar,ekki bara í tölvu- og upplýsingamálum heldur einnig í kennsluháttum. Við sem störfum í tölvudeild skólans höfum unnið mikið kennsluefni sem við keyrum á Netinu og höfum verið að þróa og gera tilraunir með kennslu í tölvufræði í fjarnámi. Þar höfum við verið að kenna okkar nemendum og nemendum Kvennaskólans í Reykjavík. Fjölbrautaskólinn við Ármúla er þróunarskóli í upplýsingatækni sem er þriggja ára verkefni. Þessu verkefni fylgja mörg tilrauna- og samstarfsverkefni á sviði tölvu- og upplýsingatækni.

"Aðaltölvupían" á svæðinu

Í starfi mínu er ég fyrst og fremst að vinna vinnuna mína og hugsa ekki um hvort hún er háð kynferði eða ekki. Ég hef þó orðið vör við að fólk sem leitar upplýsinga er að leita eftir þeim hjá karli en ekki konu. Ég hef verið spurð að því frá utanaðkomandi aðila sem hringdi til að fá upplýsingar hjá kerfisstjóra skólans hvort ég væri „aðaltölvupían” á svæðinu. Ég geri mér ekki grein fyrir hvert hlutverk mitt sem fyrirmynd nemenda minna er, enda er ég ekki sérstaklega upptekin af því hverju það skilar. Ég vildi gjarnan að hliðarverkun af því að ég er kona að vinna í „upplýsinga- og tölvugeiranum” verði til þess að fleiri konur eða stelpur láti til sín taka í upplýsingatækninni því að þar eru miklir möguleikar og fjölbreytni.

Vefslóð

Fjölbrautaskólinn við Ármúla   www.fa.is