“Antík” í tölvubransanum

Ég lauk BSc prófi í tölvunarfræði frá HÍ árið 1978, ein af fjórum fyrstu tölvunarfræðingum sem útskrifuðust hér á landi og er því að verða “antik”. Ég hafði alltaf brennandi áhuga á stærðfræði og raungreinum og byrjaði í stærðfræði-reiknifræði í Háskólanum. Ári síðar var tölvunarfræðiskor stofnuð með Odd Benediktsson í broddi fylkingar og þá lá beinast við að flytja sig yfir. Áhugi minn á forritun kviknaði strax í menntaskóla því að á síðasta námsári mínu í MR tók ég valnámskeið í Fortran forritun hjá Yngva Péturssyni. Þá var notast við tölvu í Reiknistofnun HÍ til að keyra forritin sem nemendur bjuggu til. Þessi tölva tók heilt herbergi, en afl hennar var einungis sem samsvarar lítilli vasareiknivél í dag. Forritin voru götuð á spjöld sem tölvan síðan las og eitt áhyggjuefni okkar nemendanna var að missa spjaldabunkann í gólfið og “lógíkina” þar með út um allt.

Meðfram tölvunarfræðináminu vann ég hjá Tryggingafélaginu Sjóvá, nú Sjóvá/Almennar og tók við forstöðu tölvudeildar fyrirtækisins að námi loknu og gegndi því í 6 ár.

Framhaldsnám og vinna í Bretlandi

Árið 1983 lá svo leiðin til London með fjölskylduna þar sem ég tók MSc í tölvunarfræðum frá Birckbeck College, University of London. Að því námi loknu fannst mér ekki hægt að snúa heim strax, enda töluvert mál að rífa sig upp með tvö lítil börn og mann, svo við fluttum í bæinn Milton Keynes, þar sem ég fékk vinnu hjá fyrirtæki að nafni Microdesign, sem hannaði hugbúnað fyrir auglýsingastofur og sérhæfði sig í þrívíddarhönnun m.fl. sem á þeim tíma var lítt þekkt fyrirbrigði.

Vinna hjá IBM - Þýðingarmiðstöð

En föðurlandið togaði fast í okkur og við fluttum aftur til Íslands árið 1985 og þá hóf ég störf hjá IBM á Íslandi, dótturfyrirtækis tölvurisans IBM, einum af stærstu tölvuframleiðendum í heimi. Þar starfaði ég í 6 ár, við ráðgjöf, kennslu, þjónustu og umsjón og tæknilega aðstoð með þýðingarstöð IBM og Orðabókar Háskóla Íslands. Þýðingarstöðin var ein af fáum sinnar tegundar á þessum tíma, kostuð af IBM í Bandaríkjunum og tóku um 16 þjóðir um allan heim þátt í þessu alþjóðlega verkefni. Þegar mest lét unnu 18 manns við þýðingar á skrifstofuhugbúnaði IBM AS/400 vélanna og hluta af stýrikerfi vélarinnar. Helga Jónsdóttir, cand mag, veitti stöðinni forstöðu, en tæknivinnan var í höndum mín og Arnar Kaldalóns og fór að mestu fram í törnum í Rochester í Bandaríkjunum, aðalbækistöðvum AS/400 framleiðslulínu IBM.

Um nýyrðasmíð tölvuorða

Ætíð hefur verið lagður mikill metnaður hér á landi að þýða öll tölvuorð og hugtök sem notuð eru og kapp lagt á að finna góð og hnitmiðuð nýyrði og reynt að finna orð sem falla vel að íslenskunni og eiga sér aldagamlar rætur. Oft hafa verið skiptar skoðanir í þeim efnum, eins og gengur og þótti sumum heldur hallærislegt að sækja nýyrði í tölvuheiminum til sveitabæja á Suðurlandinu. Sjálf er ég stolt af því hversu vel Íslendingar hafa staðið að þessum málum á Íslandi, ekki síst eftir dvöl mína í Danmörku, þar sem lítil áhersla er lögð á þýðingar erlendra orða, talað er um komputer, weekend o.s.frv . Ég vona að við Íslendingar berum gæfu til að standa vörð um tungu okkar og menningu í framtíðinni og láta ekki glepjast af von um auð, frægð og frama í hinum sífellt minnkandi heimi.

Úr 11 í 200 manna fyrirtæki á einu ári

Árið1991 var IBM á Íslandi lagt niður og Nýherji stofnað. Í kjölfar þess hóf ég störf sem þjónustustjóri hjá hugbúnaðarfyrirtækinu Kerfi hf. þar sem ég vann í 6 ár við að þjónusta ALVÍS viðskiptahugbúnaðinn, en þaðan lá svo leiðin til Forritunar sf. sem nú hefur sameinast Tölvumyndum ehf. Þar hef ég unnið frá 1996, við verkefnisstjórn, hönnun, greiningu, forritun, innleiðingu, kennslu, ráðgjöf og þjónustustjórn, í stuttu máli spannað flesta þá þætti sem snúa að hugbúnaðarframleiðslu hjá tæknimenntuðu fólki í upplýsingageiranum.

Forritun var upphaflega 11 manna fyrirtæki, sem síðar sameinaðist Almennu Kerfisfræðistofunni, AKS og að lokum Tölvumyndum ehf. sem nú er orðið eitt af stærstu hugbúnaðarfyrirtækjum á Íslandi. Sameiningarferlið er vissulega tímanna tákn í upplýsingaiðnaðinum sem og í öðrum iðnaði, nú stefna fyrirtækin að því að vera sem stærst til að geta aukið sóknina á erlenda markaði og styrkt stöðu sína hérlendis og erlendis.

Fjarvinnsla í Kaupmannahöfn

Fyrir tveimur árum fór ævintýraþráin aftur að gera vart við sig og ég flutti með fjölskyldunni til Kaupmannahafnar þar sem ég vann áfram fulla vinnu yfir Internetið meðan eiginmaðurinn var í framhaldsnámi. Það má segja að þá hafi komið vel í ljós hversu heimurinn er orðinn lítill fyrir tilstilli tækninnar. Í Danmörku var Atlantshafið nánast horfið, eða að minnsta kosta orðið að litlum læk hvað vinnuna varðar. Ég vann á mína einmenningstölvu í Kaupmannahöfn, tengd við skrifstofuna á Íslandi gegnum Internetið og tæknilega séð fann ég lítinn mun á þessu og því að vera á vinnustað í Reykjavík.

Það sem helst vantaði uppá voru persónuleg samskipti við fólk, það að geta farið í kaffi og mat og spjallað við vinnufélaga og svo að sjálfsögðu vinnufundir og hópefli, sem nauðsynlegt er í allri samvinnu. Myndavélar geta leyst þessi mál að hluta og þegar samstarfsfólkið flutti í kjölfar sameiningar við AKS hugbúnaðarfyrirtækið, settu vinnufélagarnir upp myndavél í nýja húsnæðinu, ég gat hringt inn í viðkomandi tölvu og horft á, heyrt í og talað við þá gegnum tölvuna. Þetta var vissulega frammúrstefnulegt, en þó var þetta eins og afturhvarf til fortíðar hjá mér í allri tækninni, þarna í miðri Kaupmannahöfn var ég komin í gamla baðstofustílinn, heimilið var aftur orðið vinnustaður og í stofunni var borðað, unnið við tölvuna, horft á sjónvarp, lesið, gerð handavinna, leikfimi eða nánast allt annað en að elda og sofa.

Viljinn er allt sem þarf...

En aftur togaði föðurlandið og eftir eitt ár í Danmörku var mál að halda heim aftur og takast á við stór og spennandi verkefni hér m.a. útflutningi íslensks hugbúnaðar á erlenda markaði. Á sviði upplýsingatækni er svo sannarlega ekki hægt að láta sér leiðast í vinnunni. Tækninni fleygir fram og sífellt skapast ný tækifæri. Heimurinn minnkar með hverju árinu, tækifærin eru ótalmörg og markaðssvæðið verður stærra. Þó finnst mér stundum ég hafa farið í nokkra hringi þessa rúmu tvo áratugi sem ég hef verið á vinnumarkaðnum. Hlutur kvenna í upplýsingageiranum hefur lítið aukist, ég tala nú ekki um hlut kvenna í stjórnunarstöðum. Ég hef unnið á karlavinnustað nánast alla tíð og úrslit fótboltaleikja, bílar, skák o.þ.h. hafa oftast verið aðalumræðuefnið í matar og kaffitímum.

Konur eiga ekki síður erindi í upplýsingageirann en karlar, vandamálið virðist mér tengjast mismunandi gildismati. Fjölskyldan togar oftast fastar í konur en karla og áhugi þeirra á velferð barna sinna og tengslum við fjölskylduna verður þess oftast valdandi að þær kjósa að draga úr metnaði sínum á vinnumarkaðnum til að geta sinnt þeim málum betur. Ég hef þá trú að úr þessu muni draga í framtíðinni, starfsvettvangurinn breytist og möguleiki á að vinna í fjarvinnslu að heiman skapi meira svigrúm og geri starfið fjölskylduvænna. Sjálf vinn ég oft heima svo sem þegar yngsti sonurinn er veikur, eða til að nýta kvöldin í annað en sjónvarpsgláp. Konur eiga mikla framtíð fyrir sér í upplýsingatækniþjóðfélaginu, það veltur allt á því hvert hugurinn stefnir, hvert áhugasviðið er og hvar við viljum hasla okkur völl. Við þurfum bara að hrista af okkur hógværðina og trúa betur á eigið ágæti. Viljinn er allt sem þarf!

Vefslóðir

Tölvumyndir ehf.  www.tolvumyndir.is
Heimasíða heimilisfólksins  http://www.ismennt.is/not/gskst/