Kristrún Gunnarsdóttir er þessa dagana hönnuður og forritari Sagnanetsins sem er samstarfsverkefni Landsbókasafns Íslands - Háskólabókasafns, bókasafnsins við Cornell háskóla og stofnunar Árna Magnússonar á Íslandi og fjallar um að ná saman í einn gagnagrunn 3-400 þúsund blaðsíðum úr bókum og handritum og gera aðgengilegt á fjarskiptaneti. - Hún hefur um nokkurra ára skeið unnið við hönnun og hugmyndavinnu í tengslum við gagnvirk samskipti og stafræna hermun en baksviðið er fyrst og fremst fagurlistir, kenningar um miðlun og almenna merkjafræði (semiotics) og svo heimspeki.

Bernskuár og myndlistarnám

Ég er Reykvíkingur og ólst upp í ósköp venjulegu umhverfi þar sem hefðbundin fjölskyldugildi hafa alltaf verið í hávegum höfð. Konurnar í fjölskyldunni voru og eru vel upplýstar, ákveðnar og gjarnan með haldbæra menntun en í mörgum tilfellum hefur mér sýnst að menntun þeirra og ákveðni vísi á gott mannsefni frekar en á krefjandi starfsferil og frama. Ekki svo að skilja að þetta tvennt geti aldrei farið saman. Það er hin ríkjandi forgangsröð sem opinberaðist mér strax í bernsku og gerði ég fyrir vikið mjög harða uppreisn gegn öllum góðum og gegnum gildum í kringum mig, eiginlega sama hvaða nafni þau nefndust.

Seinna varð mér ljóst að ég þyrfti að sinna mínu eigin lífi á þann hátt sem hentaði mér sjálfri best og þá uppgötvaði ég að margt í hinu hefðbundna vinnur með okkur en ekki á móti.

Meðan ég var ennþá í minni unglingauppreisn á framhaldsskólaárunum, lýsti ég því yfir að ég ætlaði aldrei að verða neitt en fékk ansi fljótt leið á því. Skýringin er einföld. Ég hef aldrei getað setið aðgerðarlaus og er alltaf að fá hugmyndir um alla mögulega og ómögulega hluti.

Ekki urðu þó alvöru tímamót í lífi mínu fyrr en ég hóf nám við Myndlistar– og handíðaskóla Íslands haustið 1986 eftir að hafa unnið fyrir mér í ófaglærðum störfum og stundað námskeið í myndlist um nokkurn tíma.

Myndlistarnám í Kaliforníu

Ég staldraði ekki lengi við heldur fluttist til Kaliforníu á nýju ári 1988, til að stunda myndlistarnám þar frekar en að klára hér heima. Háskólinn heitir CalArts og er mjög vandaður skóli. Ég lærði fljótt að verkefnin í vinnustofunni voru aðeins einn þáttur námsins. Skólinn leggur ríka áherslu á kenningar um myndmerkjamál og myndkerfi og hefur upp á að bjóða frábæra menntun í kennilegri nálgun við miðla. Raunar voru miðlar á þeim tíma aðeins dagblöð, útvarp, útsendingarsjónvarp, skjálist og kvikmyndir. Fyrstu gagnvirku miðlarnir voru rétt að líta dagsins ljós og fyrsta fyrirtækið sem hannaði og gaf út margmiðlunardiska, ‘The Voyager Company’ var stofnað nánast fyrir framan nefið á mér. Ég fann strax að hér var eitthvað nýtt og spennandi á ferðinni en þá var ég einmitt á leiðinni aftur til Íslands.

Heimspekingur stefnir á doktorsrannsóknir á boðskiptamynstrum mannshugans og hugbúnaðar

Ég flutti heim með þá einkennilegu tilfinningu að ég væri vitlausari en nokkru sinni. Þrátt fyrir frábæra menntun var ótal margt sem ég vissi bara ekkert um. Nú var heimurinn sannarlega að breytast og mér fannst ég knúin til að virkja í mér alla krafta svo ég mætti fylgjast með.

Ég hefði sjálfsagt getað einbeitt mér eingöngu að gerð myndverka eða farið til starfa hjá einhverjum fjölmiðli en ég valdi þann kost að vera alltaf blönk, lesa heimspeki til 90 eininga og standa svo í allskonar sýningarbrölti með listafólki í tæknigeiranum fyrir litla sem enga peninga á meðan ég var að reyna þar á ofan að tileinka mér nýja tækni á ýmsa vegu. Það liðu nokkur ár áður en ég fór að sjá verkefni sem virkilega nýta þessa margsamsettu menntun mína og reynslu og í dag stefni ég enn fram á veginn, í þetta sinn á doktorsrannsókn á boðskiptamynstrum mannshugans og hugbúnaðar.

Hið hefðbundna getur vel unnið með okkur

Ég nefndi hér að ofan að hið hefðbundna getur vel unnið með okkur. Til að mynda eru það ósköp hefðbundin fjölskyldugildi að meðlimirnir séu hvattir til að gera sitt besta hver á sinn hátt og fái frið til að einbeita sér að sínum hugðarefnum. Það má vel vera að drengir hafi frekar tekið til sín þessa hvatningu eða henni hafi í gegnum tíðina verið frekar beint að drengjum. En mín reynsla er sú að þegar maður sýnir að manni sé virkilega alvara með að sinna eigin hugðarefnum af ákafa, þá skortir alls ekki einlæga hvatningu þeirra sem að manni standa.

Vefslóð

Kristrún Gunnarsdóttir www.hi.is/~kristrun