Mr Muzak, I presume?

 

Vei!!! Ég er orðinn frægur!!!
Það er búið að gefa lag eftir mig út á plötu.
Ókei, ég er kannski ekki frægur, en þetta var næstum því eins og í fyrsta skiptið sem ég sá nafnið mitt í símaskránni. Ég er einhver!!!

Barnsleg gleði fyllir brjóst mitt og ég sit hér brosandi eins og sólin við lyklaborðið. Lag eftir mig komið á plötu, go figure.
Þannig standa mál að hljómsveitin Fálkar frá Keflavík báðu mig um að fá að nota lag eftir mig á nýju plötuna sína "Fálkar frá Keflavík".
Ég gat ekki annað en játað, og nú prýðir nafn mitt höfundarplássið á öðru lagi fálkaplötunnar. (að vísu heiti ég þar Svavar Knú... En það er nú allt í lagi)
Ef þið viljið heyra það, getið þið örugglega hringt í næstu útvarpsstöð (þ.e.a.s. rás tvö, því ríkisútvarpið er, kaldhæðnislega, eina stöðin sem leyfir spilun á lögum sem ekki eru á corporate playlistanum. Eina frjálsa útvarpsstöðin er ríkisrekin...) og beðið um lagið "Kampavín, kókaín og kellingar" Ég samdi ekki titilinn eða textann, en mér finnst þeir samt allt í lagi...
Nóg um það, endilega biðjið um lagið ef þið viljið, fínt lag... (svolítið betur útsett en upprunalega útgáfan en hljómar samt glettilega líkt)

Talandi um kampavín,
ég hef nokkrum sinnum drukkið kampavín, ein áramót var ekkert eftir í ríkinu nema Bollinger flaska, það voru á endanum svolítil vonbrigði. Þessar "guðaveigar" sem kampavínið átti að vera var bara súr súrberjadjús með sódastream gosi í... Þetta var eins og glært og súrt Lambrusco... OJ!!!
Niður með súr kampavín!!! Af hverju er ekki hægt að tappa vodka í kók á kampavínsflöskur, þá gæti maður skálað almennilega og með smá klassa... Jafnvel kampavín í kók... það væri flottheit...
Þið gerið ykkur vonandi grein fyrir grínþáttunum í þessum skrifum...
Nei annars... Hvers vegna er fólk að snobba fyrir hlutum sem eru í eðli sínu vondir á bragðið og eru eiginlega glettilega eins og nýju fötin keisarans. Til dæmis Gin... Gin og tónik er ógeðslegasti og verst smakkandi drykkur sem til er. Eina ástæðan fyrir því að fólk drekkur hann er í raun tvíþætt: það þykir á einhvern ótrúlegan hátt "fínt" að fá sér G&T og síðan er maður fljótur að verða dofinn í munninum af þessum rudda og þá getur maður rutt hverju sem er ofan í kverkarnar. Það er synd og skömm að fólk geti ekki fundið upp á einhverju örlítið smekkvísara eða allavegana bragðbetra til að sötra í vímuleit.

Ég held mig bara við gamla góða "kaffi og parkódín forte", það er stöffið... Maður er kominn í góðan fíling eftir þrjár mínútur...

Viðbót kl: 14:38
Magnús Árni Magnússon á Kreml.is benti á Þessa grein eftir Brian Tracy í grein sinni í dag.
Þetta er ótrúlegur ruddaskapur og viðbjóðsleg hugsun sem ég vona að enginn taki mark á. Lesið þennan viðbjóð.
Bloggað af Herra Muzak 1:31 PM

 


Kæru lesendur,
Góður drengur er frá okkur tekinn.
Gunnar Jökull Hákonarson, tónlistarmaður er látinn, 52 ára að aldri.

Þessi góði maður lenti allt of ungur í þeim ógurlega köngulóarvef sem frægðin er, og eins og flestir vita varð hann á endanum viti sínu fjær í orðanna fyllsta skilningi. Gunnar leiddist út í dópneyslu og alls kyns vandræði og varð á endanum ósjálfbjarga geðsjúklingur sem áður hafði rambað á barmi heimsfrægðar. Ólíkt furðufuglunum Brian Wilson og Syd Barrett átti Gunnar ekki nægilega mikið af "hitturum" til að halda sér uppi í geðveikinni og velktist því um skuldum vafinn og veikur.
Saga Gunnars Jökuls er ótrúleg dæmisaga um hvað lífið getur farið báðar leiðir, þú ert næstum heimsfrægur snillingur einn daginn og geðveikt aðhlátursefni þann næsta.

Við höfum margflest, sem hrærumst í heimi tónlistar, gert stöku sinnum grín að kónginum Gunnari Jökli. Hann gerði mér marga daga bærilega, daga sem annars hefðu verið markaðir af þunglyndi og meðalmennsku á menntaskólaárunum. Hljómdiskur hans Hamfarir var, þrátt fyrir að vera verk geðsjúklings og þannig í eðli sínu afar alvarlegt mál, ofboðslega fyndinn diskur og ég veit ekki um marga sem létu hann fram hjá sér fara og hlógu hjartanlega að skemmtilegum aöförum hins sturlaða manns. Það er eðlilegt að hlæja að hlutum sem eru einfaldlega fyndnir.

Þegar við látum eins og vitleysingar og hlæjum að mongólítabröndurum Tvíhöfðadrengjanna er það ekkert til að skammast sín fyrir. Það er eðlilegt að hlæja að fyrirbærum sem okkur finnast spaugileg. Það er eðlilegt að hlæja. Það er ekki eðlilegt að hæðast og gera illkvittnislegt grín að fólki. Ég held að þegar við drengirnir hlógum að Gunnari forðum, höfum við verið að hlæja að þeirri fyndnu hliðarafurð sem til varð af geðveiki mannsins, rétt eins og við getum ekki annað en hlegið þegar hressi strákurinn með Downs heilkennið segir "á ég að segja þér brandara???" og prumpar hraustlega og hlær eins og vitleysingur.

Við skulum ekki finna til sektarkenndar fyrir að hafa hlegið að afurð hins sjúka hugar Gunnars Jökuls. Eftir allt saman var Hamfarir alveg sprenghlægileg plata og ég ætla að biðja ykkur um að vera ekki feimin að hlæja að mínum heimskupörum þegar ég dey. (ef þau verða einhver... ókei þau eru náttúrulega fjöldamörg nú þegar...)
Hins vegar skulum við einnig minnast Gunnars Jökuls fyrir það hversu skemmtilegur trommari og allsherjar tónlistarmaður hann var. Hann gaf okkur annars vegar gullfallega tónlist eins og Lifun með Trúbrotum og sprenghlægileg (við hlógum sko hjartanlega) lög eins og hundurinn minn.

Ég er viss um það að ef það er til himnaríki, situr Gunnar þar núna, fullheill, og hlær sig vitlausan að hamfaraplötunni, því eftir allt saman var hún bara stórskemmtileg.

Staða geðsjúklinga í dag
Þegar maður hugsar um Gunnar Jökul og hans grátbroslega framlag til heimsins verður manni einnig hugsað til skeggjaða mannsins sem gaf út blaðið Frelsari mannkyns eða geðsjúklingur sem við flissuðum líka að í MH. Þá fer samt að kárna gamanið, því maður fer að sjá að þeir eru orðnir ansi margir, hinir veruleikafirrtu menn sem ráfa um göturnar og vita varla í þennan heim né annan, íklæddir tötrum og skítugir. Þá vaknar maður til vitundar um það að ég vildi geta gert svo margt fyrir þetta fólk en maður er gersamlega máttlaus.

Amma mín var þjáð af geðhvarfasýki, hún var uppi einn daginn og niðri þann næsta. Hún gat lyft húsgögnum og fleygt þeim í fólk í æðisköstum maníunnar og sakaði fjölskylduna um þjófnað og samsæri í þunglyndisköstunum. Við gátum ekkert gert annað en að elska hana og reyna að styðja. Samt dó hún á endanum á geðdeild, rétt eins og þeir fjölmörgu geðsjúklingar sem eru hreinlega of erfiðir viðureignar fyrir fjölskyldur sínar. Í sömu stofu og amma lá gömul kona sem hafði enga leið til að eiga samskipti við heiminn aðra en ýlfrandi væl, hálfgert útburðarvæl. Hún vældi á nóttunni og svipti ömmu svefni. Ég get svarið að ég sá hana einu sinni glotta þegar amma var að biðja hana um að þegja.
Amma grét þegar við komum í heimsókn. Hún spurði okkur af hverju við skildum hana eftir á þessum vonda stað, og við gátum ekki sagt neitt. Við gátum ekki sagt henni að við treystum okkur ekki til að standa vaktir yfir henni allan daginn og allar nætur í mörg ár.

Þó það hljómi skítt, léttir manni svolítið þegar geðsjúklingar deyja um fimmtugt. Það þýðir að þeir þurfa ekki að ráfa í 25 ár til viðbótar um stræti borgarinnar á örorkubótunum einum saman og upplifa hina algeru útskúfun úr samfélaginu, þögn fólksins í kringum sig, augnagot og hvísl. Þeir þurfa ekki að upplifa höfnun eftir höfnun eftir höfnun og skilja ekki neitt í neinu, samt er einhvern veginn allt svo einfalt þegar það er sett í rétt samhengi, ef það gæti aðeins náð öllu í samhengi...
Þeir þurfa ekki að upplifa sig yfirgefna af fjölskyldu og vinum, fastir á göngudeild geðdeildar í öryrkjahúsinu.

Við skulum gera okkar besta til að greiða götu geðsjúklinga í dag, gerum eitthvað, borgum í samhjálp eða geðhjálp, verum meðvituð. Reynum að gera líf þeirra bærilegt á einhvern hátt. Lítið bros eða vinsamlegt "góðan daginn" getur gert daginn ótrúlega fínann fyrir geðsjúklinginn ykkar. Það er merkilegt hvað það þarf lítið til að gera daginn örlítið betri. Þegar ég fer að hugsa um það, þá virkar þetta ekki bara fyrir geðsjúklinga. Það þurfa allir einhvers konar "góðan daginn", bros eða viðurkenningu á eigin tilveru. Ég hef prófað að vinka fólki sem gefur mér séns á hjólinu í umferðinni. Þetta fólk verður umsvifalaust allt annað og brosir eins og það væri sólheimskt.

En það er allt í lagi að hlæja. Það er allt í lagi að grínast. Það gefur okkur vissa huggun í þessum harða raunveruleika. Það er þó eitthvað broslegt í gangi líka. Rétt eins og í La Vita e Bella.
Bloggað af Herra Muzak 8:40 AM

 

Geeeeiiisp!!!!
Ég tók mér nokkurra daga frí til að melta heiminn... Heimurinn olli mér miklum vindverkjum og á endanum meltingartruflunum sem kölluðu fram martraðir af áður óþekktri stærðargráðu. En nú er ég í góðum gír og langar að deila með ykkur reynslu minni af sundferð í Sundhöll Reykjavíkur.
Ég bý í Hlíðunum, Valsarahverfinu, í risíbúð með frábærri útsýn yfir Öskjuhlíðina. Hlíðarnar eru í liði með Þingholtunum og Norðurmýrinni þegar kemur að sundlaugarmálum. Við njótum elstu laugar Reykjavíkur, ofboðslega flottrar, gamaldags og nostalgískrar sundhallar. Það er ógeðslega "retró" að fara í sund í sundhöllinni, klefarnir eru hannaðir fyrir menn sem eru u.þ.b. 1.60 á hæð og flestar innréttingar laugarinnar miðaðar við fólk sem lifði við króníska beinkröm og kalkskort. Stuð stuð stuð... Meira að segja sundlaugargestirnir eru síðan 1930. Þarna má sjá eldgamla kalla og kellingar damlandi og bramlandi í vatninu, krumpuð og visin, og hreyfast ekki úr stað nema ef vera skyldi fyrir áhrif aðdráttarafls tunglsins. Þau brambolta þarna við að halda sér á floti og taka heilu klukkutímana í að komast á milli bakka, 25 metra. (allt gott og vel)
Margir tala um að sund sé einsleitt sport... maður svamlar 25 metra, klessir á bakka, snýr sér við, svamlar 25 metra til baka, klessir á bakka og endurtekur þennan prócess u.þ.b. 20-40 sinnum, eftir líkamsástandi.
á basic hefði þetta kannski útlagst:
5 rem sundgleði
8 print"hoppa út í"
10 for I = 1 to 40
20 for A = 1 to 25
30 print"hendur fram"
40 print"fætur kreppast"
50 print"fætur saman"
70 print"hendur aftur"
80 next A
90 print"snúa"
100 next I
110 Stíga upp úr

...
Ekki það að ég sé mikill tölvunörd...
En í Sundhöllinni er þetta allt annað mál.
Þar er allt fullt af gömlu fólki damlandi, litlum krökkum hoppandi vitlausu megin við línuna (ef þið vitið ekki hvaða línu ég á við þá er það "Krakkar, ekki vera að flækjast á línunni" línan)
Illa lyktandi áströlum, (ég veit ekki hvernig í andskotanum menn fara að því að lykta eins og kameldýraskítur þegar þeir eru komnir ofan í sundlaug, en það er viðbjóðslegt)
og fleiri skemmtilegar hindranir í sundsprettinum...
Sundið verður því allt annað og skemmtilegra í sundhöllinni, miklu meira eins og grindahlaup, víðavangshlaup, eða stórsvig. Þetta gerir reynsluna ríkari og skemmtilegri ef það væri ekki fyrir einn ógeðslegan hlut. (Hafið í huga að ég hef ekkert á móti gömlu fólki... Einhvern daginn verð ég gamall líka...)
Þegar ég syndi fyrir aftan krumpaðan gamlan kall eða kellingu, get ég ekki varist þeirri tilhugsun að gamalt fólk er alltaf að prumpa...
það prumpar þegar það eldar, horfir á sjónvarpið, talar, drekkur kaffi og SYNDIR!!!
og það prumpar upp í opið geðið á mér þegar ég er að synda... OOOJJJJ!!!!
ég er semsagt að synda í klórfylltri gamalmennarotþró... oooohhh...
Og síðan eru gamlar kerlingar sem ætla að synda baksund, en synda sikk sakk sikk sakksund...
Maður reynir að komast fram hjá þeim, en þær eru eins í sundi og umferðinni, þetta er ótrúlegt.
Ég fann þó nýja og byltingarkennda lausn.

Ég kafa yfir laugina...
Í kafi er ég kóngurinn... Engir prumpukallar eða stórsvigs baksundskellingar, bara þögnin, botninn og þrúgandi tilfinning um að ég gæti fengið fótinn á einhverjum andskotans krakkanum í hausinn og drukknað á botninum á rotþró elliheimilisins Grundar...
Nóg um það.
Þetta var svona pínu útrás... Á morgun ætla ég að verða pólítískur upp á nýtt...
Bloggað af Herra Muzak 2:10 AM

 

"Komiði sæl, ég heiti Herra Muzak og er Náttúruverndarsinni..."
Allir saman:"Sæll Herra Muzak"

Það er næstum því bannorð að vera náttúruverndarsinni í dag... Dópistar, rónar og alkóhólistar njóta meiri samúðar í samfélaginu. Ef ég er náttúruverndarsinni hlýt ég að vera á móti framförum, ekki satt? Ég hlýt að fyrirlíta Austfirðinga og hata allt sem snertir vestrænar framfarir... Jújú, hjarta mitt er fullt af hatri í garð framfara og vísinda. Svörtu og slepjulegu hatri gróðurelskandans. Ég hreinlega má ekkert aumt sjá...

Þetta er bull...
Ég er náttúruverndarsinni og ég stend við það. En það er ekki aðalástæðan fyrir því að mér er illa við Kárahnjúkavirkjun...
Mér er illa við Kárahnjúkavirkjun af fjölda ástæða, ein þeirra er auðvitað af náttúruverndarsjónarmiðum...
Fyrst og fremst er ég þó á móti bruðli, sukki og misnotkun tækifæra hvers konar. Ég er talsmaður þess að nýta landið, jújú, en að nýta það skynsamlega. Ég trúi ekki á það að byggja 750 MW virkjun til að búa til atvinnubótavinnu fyrir hugmynda og framtakslausa vesalinga sem geta ekki staðið á eigin fótum, (eða hvað). Er einhver töggur í Austfirðingum? Ég er meðal annars ættaður úr Jökuldalnum og Borgarfirði eystri og er frekar stoltur af mínum ættum. Samt læðist að mér efi þegar ég fylgist með Smára labbakút og vinum hans í Austfjarðamafíunni. Þeir keppast hver af öðrum við að segja að Austfirðir eigi enga von ef þeir fá ekki álver... HVERNIG Í ANDSKOTANUM KOMUST ÞEIR AF HINGAÐ TIL??? Á HVERJUM ANDSKOTANUM LIFA VESTFIRÐINGAR??? VESTFIRÐINGAR ERU EKKI MEÐ NEITT HELVÍTIS ÁLVER!!! Hvað varð um hugvit, hugmyndasemi og einstaklingsframtak??? Hvað varð um allan þann kraft sem Íslendingar þykjast hafa???
Ég trúi á það að virkja stöku sinnum árnar okkar, en ekki til þess að hlunka upp einhverri brútaverksmiðju sem tekur báxít frá ÁSTRALÍU og sendir það aftur hinum megin á hnöttinn!!! Það er einfaldlega ekki besta nýtingin á þeirri orku sem við höfum.
Við gætum nýtt orkuna sem Ísland býr yfir til að stækka samfélag okkar gífurlega og þjónusta tæknifyrirtæki og framfarir, en við ætlum í staðinn að senda Ísland aftur til frumframleiðslumórals Iðnbyltingarinnar. Jibbí... Fyrir hvert megawatt sem við sendum í stóriðjuna getum við knúið bisness sem býr til helmingi fleiri störf og sjöfalt meiri pening fyrir landið. Það þarf bara aðeins meira hugvit og hugmyndavinnu.
Ég er ekki á móti virkjunum vegna þess að ég hafi eitthvað á móti því að nýta landið...
Ég er á móti bruðli, sukki og misnotkun á takmörkuðum auðlindum landsins fyrir skammtímasjónarmiðin einsömul!
Hvað ætlum við að gera þegar við erum búin að virkja hvern einasta drullupoll landsins og stöndum uppi með svona eins og 10 álver úti um allt land? Hvað þá??? Hvert stefnum við þá??? Hættum við þá bara að hafa hagvöxt og velsæld og setjumst í stöðnunarpottinn??? Ein Kárahnjúkavirkjun gæti staðið undir framförum og uppbyggingu næstu 50 árin ef rétt væri haldið á spöðunum. Í stað þess plönum við að virkja að minnsta kosti tíu í viðbót á næstu 30 árum. Það er óásættanlegt.
Markmið okkar ætti ekki að vera að nýta allar ár Íslands, heldur sem fæstar og gera gæði nýtingarinnar sjálfrar að markmiði okkar. Hvert Megawatt á að nota á ábyrgan og gáfulegan hátt, ekki bara að fleygja því eins og gömlum sokki í álver. Að bruðla með orkuna okkar er eins og að bruðla með peninga. Maður verður blankur á endanum og hefur ekki fjárfest í neitt.

Ríkustu þjóðir heims í dag eru þær sem nota mesta orku (hvort sem er orsök eða afleiðing).

Ríkustu þjóðir morgundagsins verða þær þjóðir sem nýta best þá takmörkuðu orku sem þær hafa!

Við höfum val: hæga, stöðuga uppbyggingu byggða á hugviti og skynsamlegri nýtingu auðlindanna eða hraða, vanhugsaða, bruðlsama eyðslu auðlindanna.
Hvort veljum við???
Bloggað af Herra Muzak 12:28 PM

 

Hvað ætli fái menn til að sprengja sjálfa sig í loft upp? Hvað ætli geri menn hæfa til að fórna lífum saklausra borgara? Innan míns reynsluheims hef ég fundið tilfinningar sem gætu réttlætt svosem eins og eitt eða tvö kjaftshögg á einhvern, eða jafnvel skyrslettur á þingheim... (ég hef þó alltaf náð að kæla mig niður áður en ég lét verða af slíkum voðaverkum)
Ég hef sosum fengið minn skerf af stríðni og kúgun í grunn- og menntaskóla. Á tímabili á menntaskólaárum mínum leið mér svo illa að frummanninn í mér langaði til að mæta með hafnarboltakylfu í skólann og bjóðast til að ganga í höfuðlagsfræðilegar fegurðaraðgerðir á vissum samnemendum sem mér fannst ganga full langt í níðum og ömurlegheitum gagnvart lítilmagnanum. (sem ég tilheyrði á tímabili og skammast mín ekki fyrir)
Ég fann þó aldrei löngun til að sigla Boeing 767 þotu inn í miðstöð heimsverslunar... (kannski vegna þess að heimsverslunin hafði aldrei gert mér neitt beint) Ég býst þó við að sú kúgun, niðurlæging, sjálfræðissvipting, magnleysi og vanmáttartilfinning sem fólk í hinum óheppnari Arabalöndum hefur þurft að þola láti grunn- og menntaskólaár mín hljóma eins og Sound of music án allra nasista og með Mikka mús og Guffa komnum til að detta á rassinn og fleira skemmtilegt á meðan teiknaðir fuglar dansa í kringum mig og ég syng "zippedíúda zippedíei" í gleði minni. Ég held að við getum seint áttað okkur á þeirri tilfinningu sem það er að vera kúgaður allt sitt líf, hrópandi kæfð neyðaróp til heyrnardaufs (en sameinaðs) alþjóðasamfélags.
Snemma á síðustu öld ákváðu Vesturlönd að það væri ekki sniðugt að Arabar byggju í nokkrum samstíga og friðsömum löndum, það myndi ekki tryggja ódýra olíu fyrir Vesturlöndin. Þeir drógu því línur og skiptu arabíuskaganum upp í fjölda mismunandi landa og tryggðu það að þar myndi aldrei vera fullkomið samkomulag. Til að bæta gráu ofan á svart lögðu þeir blessun sína yfir zionistastefnu Gyðinga og þögðu þurru hljóði á meðan tugþúsundum Palestínuaraba var slátrað í zionistahelförinni og hundruðum þúsunda skellt í flóttamannabúðir.
Þegar Arabar mótmæla í dag hugsum við vesturlandabúar með okkur, "OOHH!!! eru nú skítugu arabarnir með leiðindi og öskur og læti og veifa byssunum sínum og brenna fána. Það er eins gott að við erum að passa upp á ástandið þarna, því annars fengjum við enga olíu." Jújú... Við seljum "góðu" Aröbunum vopn og gefum þeim peninga svo þeir geti haldið lögum yfir "vondu" Aröbunum sem hata vesturlönd (af einhverjum undarlegum ástæðum.) Þegar Suður-Afríka var enn apartheid ríki létu hvítu valdhafarnir Zulu menn sjá um löggæsluna til að þeir "gætu látið kaffíra um að berja kaffírana." Við Vesturlönd erum mun siðaðri, við reddum okkar eyðimerkurnegrum bara vopnum og peningum til að berja á óþægu eyðimerkurnegrunum (sem við höldum gjarnan niðri með viðskiptabanni og slíku.)
Alvöru einelti
Hvernig ætli það sé að vera lagður í einelti af heilu þjóðasamfélagi. Ég man þegar ég var í grunnskóla og nokkrir afar leiðinlegir gaurar hermdu eftir öllu sem ég sagði. Ég sagði til dæmis: "hey, eigum við að gera eitthvað eftir skóla???" og þá ómaði úr munni hálfvitanna "mhey, hmeygum hmið hmað hmera hmeihmað ehmir hmóla??? mhö mhö mhö mhö!!!" Jújú, mér leið oft frekar illa, en þegar ég lít til baka finnst mér þessir gaurar afar sorglegir. Ég hitti einn þeirra um daginn (næstum tíu árum eftir að við skildum við grunnskólann) og hann baunaði á mig einhverju helvítis kvóti úr fortíðinni eins og hann hefði verið að hugsa um það í tíu ár og verið að bíða eftir tækifærinu til að gera nú Svabba grikk... Ég horfði forviða á þennan unga mann og sá að það hafði einhvern veginn ekkert breyst í hausnum á honum...
Nema hvað... Þegar heilt þjóðasamfélag apar eftir Aröbum "Mhið mherum mhkúgaðir mhaf mharkaðsmhöflunum!!! Mhö mhö mhö mhö!!!" og allir gáfuðu og siðvæddu vesturlandabúarnir hlæja að handklæðahausunum með AK-47 rifflana um leið og ísraelski hermaðurinn holar börnin þeirra fyrir að rispa fallega skriðdrekann sinn, þá hlýtur eitthvað að snappa. Áratugalöng kúgun, heyrnarleysi alþjóðasamfélagsins og algert skeytingarleysi um ofbeldisverk bandamanna Vesturveldanna.
Fólk deyr og líður þjáningar fyrir okkar velsæld. Börn missa útlimi til að feitir sænskir jarðsprengjuframleiðendur geti haldið áfram að kaupa sér Volvobíla (því Volvo eru jú öruggustu bílarnir). Börn deyja í Írak vegna þess að BNA og Saddam Hussein eru í prívat egó-sjómann af því að Saddam vildi ekki lengur vera þægur lítill Arabi. Sjálfstæði þjóða er virt að vettugi í þeim tilgangi einum að gera okkur kleift að aka feitu rössunum okkar frá heimili til vinnu til kringlu til vídeóleigu til heimilis. Þetta hefur ekkert að gera með trú. Þetta hefur ekkert að gera með mismunandi lífsviðhorf, nema þá ef vera skyldi að lífsviðhorfin séu þannig að okkur finnst að við ættum að geta haft það gott á kostnað annarra og þeir eru ósammála vegna þess að þeir eru "annarra". Við??? - Hinir??? "Look what you made me do!!!"
Hryðjuverkin eru ekki sjúkdómurinn heldur einkennið
Ég er alls ekki að leggja blessun mína yfir hryðjuverkin. Ég er hins vegar að leggja áherslu á það að hefnd verður aldrei rétta svarið. "Að leita uppi og refsa hinum seku" mun ekki leysa neitt nema hefndarþorstan. Það er ekki lækningin á meininu. Hert öryggisgæsla læknar heldur ekki meinið. Bæði eru eins og að reyna að lækna krabbamein með meira morfíni. Sjúkdóminn þarf að lækna, og sjúkdómurinn er ekki það að Arabar séu villimenn. Sjúkdómurinn er ekki að hryðjuverkamenn komist inn í landið með vandræðin sín. Sjúkdómurinn er ekki dauðinn og morðin og sprengingarnar...
Sjúkdómurinn er sjúkleg tilhneyging okkar vesturlandabúa til að vera ein um framfarirnar, ein um að mega menga og ein um að hafa það gott. Sjúkdómurinn felst í því að við erum ekki tilbúin að slaka á einni einustu kröfu um velsæld og oflifnað, ekki einustu kröfu um öryggi og ánægju. Og á meðan við erum hvorki tilbúin til að deila lífsgæðunum, né slaka á kröfunum, er það einfaldlega starf sjórnmálamannanna og stjórnenda stórfyrirtækja að búa svo um hnútana að einhver annar en við borgi brúsann. Einhver annar en við verður að drekka undanrennuna.
Ég er jafn sekur og allir aðrir... sit hér útbelgdur af pítsu og kók um miðja nótt í góðum fíling og nudda bumbuna mína... velmegðarvömbina eins og hún er kölluð í afmörkuðum hópum velmegðarmanna.
Ég veit ekki hvað þarf að gera, en við leysum það ekki með því að neita öðrum löndum um framfarir og heimta þær sjálfir, halda öðrum löndum á steinaldarstigi til að við getum drukkið olíuna þeirra ódýrt þar til ekkert er eftir nema eyðimörkin, nokkrir vellauðugir furstar og milljónir fátækra og atvinnulausra verkamanna sem mega þá bara fara aftur að smala geitum og drómedörum fyrst að olían er búin.
Bloggað af Herra Muzak 1:31 AM

 

Glæpurinn er fullkomnaður. Úti um öll Bandaríkin er verið að ráðast á fólk af arabískum ættum. Moskur eru grýttar og samkomuhús múslima eru skotmörk brennuvarga. Hryðjuverkamennirnir hafa náð að sá fræjum haturs í hjörtum hinnar hefndarþyrstu þjóðar. Nú dugar ekkert nema etnísk hreinsun. Dubya forseti undirstrikar ennþá eigin vitleysu og kallar strax á hefndir og stríð. Tilraunir hans í þá átt að róa fólkið og hindra árásir á Bandaríkjamenn af arabískum ættum virðast gersamlega marklausar.
Mogginn skýrir frá viðbrögðum innan BNA í dag...

"„Ég er stoltur af því að vera Bandaríkjamaður og ég hata araba og hef alltaf gert það," sagði hinn 19 ára gamli Colin Zaremba sem var í hópi mótmælenda.

Bensínsprengju var kastað að félagsheimili Bandaríkjamanna af arabískum ættum í Chicago og eldsprengju kastað að mosku í Montréal. Enginn slasaðist í árásunum.

„Hryðjuverkamennirnir sem frömdu þessa hræðilegu glæpi væru ábyggilega ánægðir með að sjá okkur ráðast gegn undirstöðum lýðræðis og traðka á réttum annarra Bandaríkjamanna," sagði George Ryan ríkisstjóri Illinois.

Í Huntington í New York reyndi 75 ára gamall, drukkinn maður og keyra niður pakistanska konu á bílastæði við verslanamiðstöð. Þvínæst elti maðurinn konuna inn í verslun og hótaði að myrða hana fyrir að „eyðileggja landið mitt".

Í Gary í Indiana skaut maður með grímu af riffli á bensínstöð þar sem Hassan Awdah var að vinna en Awdah er fæddur í Jemen en er með bandarískan ríkisborgararétt. Lögregla rannsakar málið sem hatursglæp. „Ég hef búið í Mið-Austurlöndum mest allt mitt líf og ég hef aldrei séð neitt þessu líkt," sagði Awdah.

Tamara Alfson, Bandaríkjamaður sem starfar í sendiráði Kúveit í Washington eyddi gærdeginum í að ráðleggja Kúveitum sem stunda nám í Bandaríkjunum. „Sumir hafa verið áreittir nú þegar. Fólk hefur verið andstyggilegt við þá," sagði hún.

„Þú upplifir sársaukann tvisvar. Einu sinni út af því sem gerðist og öðru sinni vegna þess hvernig fólk horfir á þig," sagði Sami Al-Arian, kennari í verkfræði við Háskólann í Suður-Flórída, sem er á meðal þeirra fjölmörgu sem hafa orðið fyrir áreitni í kjölfar hryðjuverkanna."
þakka ykkur www.mbl.is

Þetta er auðvitað alveg ömurlegt ástand. Er þetta hin sígilda lausn á hverjum vanda? Að finna einhvern til að brenna á báli til að bæta upp fyrir eigin vandamál og þjáningu? Að finna nýjan negra til að hengja? Þetta er svo ofboðslega sígilt eitthvað hjá okkur mönnunum að fróa eigin minnimáttarkennd með því að hoppa á einhvern blóraböggul.
Ég vona að fólk finni uppbyggilegri leiðir til að fá útrás fyrir sorg sína og reiði en að myrða og ofsækja samlanda sína, sem augljóslega komu til Bandaríkjanna í leit að betra lífi.
Bloggað af Herra Muzak 2:30 PM

 
Nú er rúmur sólarhringur liðinn síðan nokkrir afar sorglegir menn gerðu alvöru úr ótrúlegri hugmynd sinni. Rykið og reykurinn eru enn í loftinu í New York, einni af fallegustu borgum heims.
Þetta er hræðilegur atburður, sama hvernig á hann er litið. Ekkert getur bætt þann harm sem riðið hefur yfir bandarísku þjóðina. Samt eru þeir að reyna að finna sökudólginn og gengur nokkuð vel. Undir eins er búið að finna bílaleigubíl, þar sem inni lágu flugleiðbeiningar á arabísku og sporhundar leyniþjónustanna hnusa upp með lærinu á mannvininum og jólasveininum Osama bin Laden. Gott og vel... En er þetta ekki aðeins of auðvelt??? Í aðra höndina jarma menn um að svona verknaður sé fjárfrekur og krefjist ótrúlegs skipulags og gáfumenna, og á hinn bóginn höfum við menn sem "Gleyma" flugleiðbeiningum á arabísku inni í bílaleigubílnum sínum, þegar þeir vissu að þeir myndu ekki snúa aftur lifandi... Þetta er aðeins of auðvelt fyrir minn smekk. Eitthvað lyktar strax eins og rotið egg... Hvers vegna keppast allir hryðjuverkamenn arabaheimsins um að afneita þessum glæp, þegar markmið hryðjuverka er að komast í fréttirnar með málstaðinn sinn??? Hvers vegna svona augljós vísbending, og hvers vegna var henni lekið svo skjótt í fréttirnar? Getur verið að menn hafi hreinlega ekki efni á því að láta frétta- og hefndarþyrstan almúgan bíða lengur eftir sökudólgi? Ekki lengur en í 20 klukkutíma?
Frelsi til og frelsi frá

Nú ræða allir ráðamenn um það að nauðsyn sé að berjast gegn hryðjuverkum með auknu eftirliti og auknum öryggisráðstöfunum. Ferðafrelsi fólks verður mögulega skert, og persónufrelsi og einkalíf munu örugglega fá sæmilegan skell á komandi misserum. "Við munum verja frelsi þegnanna með því að passa það fyrir þá." (hljómar svolítið eins og stalínísk þversögn) Af hverju ekki að auka frelsi hinna þjáðu þjóða heimsins? Ég er viss um að það væri ekki næstum því eins mikið af pirruðum gaurum í heiminum ef þeir hefðu ekkert til að vera pirraðir út í (eins og viðskiptabannið á Írak sem drepur fjölda barna á degi hverjum, Talebanastjórnina í Afghanistan, sem drepur alla sem ekki eru fullkomnlega heilaþvegnir af þeim og sífelld afskipti Bandaríkjamanna af olíuframleiðslu heimsins.) Í stað þess að frelsa hina kúguðu verður frelsi hinna frjálsu skert... Þetta er æði...
Innanríkisvandamál???
Upp hafa komið getgátur um að vinir Timothy MacVeigh (MacÓvinar MacBandaríkjanna MacNúmer MacEitt (til MacForna)) standi bak við tilræðið. Auðvitað verða þess konar menn seint ánægðir með annað en endurupptöku þrælahalds og aðskilnað kynþáttanna upp á nýtt. Helst held ég að þá langi til að setja fullt af rakettum undir restina af heiminum og flytja hana til tunglsins, til að Bandaríkin fái að vera ein með jörðina sína. Máske... Kannski stóðu þeir fyrir þessu og eru að reyna að skella sökinni á Arabana, það væri skemmtileg flétta.
...
En við lifum á spennandi tímum og ég er ótrúlega spenntur, bæði fyrir þeirri umræðu sem óneitanlega mun kvikna og hvernig atburðir munu æxlast.
Nú má loksins segja að heimurinn sé genginn inn í nýja öld, ekki bara einhvert tvöþúsundogeitt-millenium-heimsendir-er-í-nánd-kjaftæði, heldur nýja öld, eins og galdraöldina, þingöldina, brennuöldina, upplýsingaöldina, járnöldina, steinöldina, atómöldina, upplýsingaöldina. Við vitum hvað við eigum að kalla þessa öld eftir nokkur ár. Einhverjir hálfvitar eiga auðvitað eftir að kalla þetta X-öldina, en við því er einfaldlega að búast...
Bloggað af Herra Muzak 2:16 AM

 
Í dag, 11. september 2001, varð heimsbyggðin vitni að stórkostlegasta hryðjuverki allra tíma. Við Már frændi sátum á vegamótum þegar fyrsta sms-ið lenti á símanum mínum. Þar sagði að farþegaflugvél hefði lent á öðrum turni World Trade Center... Við skildum ekki alveg hvað var að gerast.
Skömmu síðar blasti við sá raunveruleiki að um var að ræða hryðjuverk af áður óþekktri stærðargráðu. Þetta er auðvitað hræðilegur harmleikur, en það sem blasir við þegar reykurinn sest er ennþá alvarlegra. Einhver var orðinn alveg ofboðslega reiður út í Bandaríkin... Þessi árás er ekki ástæðulaus. Bandaríkin hafa lengi verið iðin við kúgun og hrottaskap gagnvart hinum ýmsu þjóðum og þjóðarbrotum heims. Þau hafa eignast fjölda óvina með yfirgangi og valdabrölti stórveldisins.
Þessi sena minnir mig svolítið á Íranann sem bjó á heimavist Kaupmannahafnarháskóla, þegar frændi minn var þar í námi. Íraninn var alltaf að níðast á mönnum og gera lítið úr þeim. Einn daginn missti frændi minn stjórn á sér og öskraði frekar afgerandi orð framan í Íranann. Hann varð alveg bálreiður og skildi ekkert í því hvaða dónaskapur var í gangi. Á sama hátt er allt eins líklegt að Bandaríkin haldi áfram að kúga og misnota þá sem minna mega sín.
Ný heimssýn
Þessi hræðilegi atburður er ótrúlega merkilegur og mun leiða okkur inn í nýja umræðu um alþjóðastjórnmál. Sú útrás reiði sem þarna kemur fram endurspeglar á vissan hátt þá kúgun sem Miðausturlönd hafa þurft að þola frá Vesturlöndum í þeim tilgangi einum að viðhalda lágu olíuverði. Það eru tvær leiðir til að bregðast við þessum atburði: Annars vegar hin hefðbundna vestræna leið, að heyja stríð við "vondu kallana", leita að og refsa þeim sem bera ábyrgð á þessu og svo framvegis, og hins vegar að leita að ástæðunni fyrir þessum hryðjuverkum. Það þarf ekki að leita lengi til að átta sig á því að því fastar sem kúgunarhæll BNA stígur niður á þá sem minna mega sín, því fleiri hryðjuverkamenn fæðast og byrja að drepa saklausa borgara. Við höfum orðið vitni að því að Bandaríkin hafa sjálf staðið fyrir morðum fjölda saklausra borgara í Írak, Júgóslavíu, Víetnam og fleiri stöðum. Ég held að annað hvort neyðist Bandaríkjamenn til að horfast í augu við sannleikann, viðurkenna eigin hrottaskap og byrja að hugsa hnattrænt, eða þá að þeir neyðist út í enn meiri einangrunarstefnu og heimsvaldahyggju. Nú standa þeir frammi fyrir erfiðu vali, sérstaklega vegna þess að hefndarþorsti bandarísku þjóðarinnar verður alger.
Slökunarstefna og mannúð
Ég vil að það sé á hreinu að ég er ekki ungur sósíalisti, hvers herbergi inniheldur fullt af and-bandarísku góssi, brenndan amerískan fána og hjarta fullt af bandaríkjahatri. Ég er frjálslyndur og vinalegur heimspekingur, og mér finnst margt heillandi við Bandaríkin. Hins vegar vil ég að fólk horfist í augu við raunveruleikann sem blasir við. Hrekkjusvínið var að fá spark í punginn. Það er ekki að ástæðulausu að Palestínuarabar fögnuðu á götum úti í Jerúsalem. Hver er munurinn á því að drepa börn í Palestínu og New York? Eru afganskar konur sem myrtar eru af Talebönum, styrktum af Bandaríkjastjórn, minna virði en bandarískir verðbréfasalar, myrtir af "huglausum illmennum"? Eru börnin sem svelta og deyja úr sjúkdómum í Írak virkilega olíuverðsins virði?
Nú ríður á að við gerum okkur grein fyrir mikilvægi þess að stöðva morðin úti um allan heim. Það verður ekki gert með áframhaldandi vopnasölu og jarðsprengjuframleiðslu, sprengjuárásum og viðskiptabanni. Það verður gert með því að leggja áherslu á mannúð og slökunarstefnu. Við verðum að átta okkur á því að enginn maður myndi nokkurn tíma fremja slíkt voðaverk án þess að telja sig hafa ærna ástæðu til. Árásin var ekki árás á frelsi og lýðræði heldur viðbragð við kúgun. Menn eru ekki reiðir vegna þess að þjóð er fánaberi frelsis, menn eru reiðir vegna þess að þjóðin trúir því að til þess að hún geti notið frelsis verði hún að kúga aðrar þjóðir. Bandaríkjastjórn hefur sýnt að þeir hlusta ekki á rökræður eða mótmæli. Það gefur örvæntingafullum mönnum aðeins tvo kosti, annars vegar að gefast upp og leyfa viðkomandi að valsa yfir þjóð sína, trú, hefðir, sjálfstæði, lífsmöguleika og hamingju, og hins vegar að berjast með vopnum hryðjuverkamannsins. Því miður eru einu harmakveinin sem stjórn BNA heyrir, óp eigin þegna (ef hún á annað borð heyrir þau fyrir hríni eigin egós). Hún heyrir ekki grát afganskra ekkna eða palestínskra barna.
Við skulum sjá hvað gerist þegar rykið sest á Manhattan.
Bloggað af Herra Muzak 4:43 PM