Viðhorfið í dag...
Birt með góðfúslegu leyfi Morgunblaðsins...

Betri maður


Mín helsta huggun í þessari jarðvist er sú fullvissa að ég er ófullkomin vera. Ég er ungur og vitlaus, breyskur og hvatvís, óskipulagður og latur, jafnvel á ég það til að vera dálítið hræddur við annað fólk og segi ekki alltaf nákvæmlega það sem ég er að hugsa, heldur nokkurs konar "sykurskertar" útgáfur af því.
Ein af dásemdum ófullkomleika míns er sú að ég er alltaf að bæta mig. Það er alltaf rými til að verða betri maður og ég mun seint standa í þeirri trú að ég sé kominn á hugmyndafræðilegan eða hugarfarslegan endapunkt.

Þannig er ófullkomleikinn mér sífelld hvatning til að leita og gera betur. Gagnrýna og skoða það sem fyrir liggur og ekki taka allt sem fólk segir sem gefinn hlut. Ég er meira að segja ekki yfir það hafinn að læra af mér reyndari mönnum.

Ég heyrði einu sinni af stúlku sem nam heimspeki, mitt gamla fag, í Háskólanum. Hún sat og hlýddi á ungan skólabróður sinn tala um andúð sína á stóriðju, forræðishyggju, stríðum og ofbeldi gegn Falun Gong. Þegar ungi maðurinn hafði lokið máli sínu sagði þessi unga stúlka við hann: "Það er svona fólk eins og þú sem eyðileggur allt. Af hverju þarftu að vera svona mikið á móti?"

Svipaða sögu kann ég frá því ég fór yfir ritgerðir fyrsta árs nema í einni af hinum "hagnýtu" greinum. Þar var umræðuefnið gagnrýnin hugsun og voru þær ekki ófáar ritgerðirnar sem hófust á orðunum: "Hvers vegna þurfa menn alltaf að vera að gagnrýna allt? Það er svo leiðinlegt þegar allir eru að gagnrýna allt."

Ég held að þetta unga fólk hafi hreinlega ekki enn áttað sig á mikilvægi þess að brjóta hlutina til mergjar og leita sannleikans. Við megum aldrei halda að við séum komin á vitsmunalega endastöð. Við verðum að halda áfram að leita og skoða og gagnrýna, því annars stöðnum við og verðum eins og hraundrangar og jafnvel ekki, því hraundrangarnir verða mosavaxnir, veðrast og molna og breytast því samkvæmt umhverfinu. (Eftir á að hyggja var hraundrangur alveg hræðileg samlíking.) Kannski væri vænlegra að líkja stöðnuðum manneskjum við rekaviðardrumba eða granítstólpa sem taka litlum sem engum breytingum í tíma.

Eitt nærtækt dæmi um stöðnun í samfélagi okkar eru spilunarlistaútvarpsstöðvarnar og sú hefð sem hefur myndast fyrir óbreytanlegum og "aðgengilegum" útvarpsstöðvum fyrir markhópa. Sjálft hugtakið "markhópur" virðist ganga út á það að fólk sé óbreytanlegt og staðnað í móti. Tugþúsundir Íslendinga skipta helst aldrei um stöð á útvarpinu sínu af ótta við að heyra eitthvað nýtt, eitthvað óþægilegt. "Frjálsu" útvarpsstöðvarnar setja þrjú til fimm ný lög í spilun á viku, ef hlustendur eru heppnir, en þessi lög eru öll eins. Þau samrýmast formúlunni algerlega til að ögra alveg örugglega engum. Með því að skipta aldrei um stöð og hætta aldrei á að hlusta á nýja tónlist er fólk að stíga ákveðið og mikilvægt skref í átt að andlegri stöðnun.

Tónlist á að vera ögrandi, hún á að teygja örlítið á heilanum. Lög eiga ekki að heilla gersamlega við fyrstu hlustun. Tónlist á að gegna hugvíkkandi og andlega ræktandi hlutverki en ekki að vera bakgrunnshávaði fyrir verslanir.

Ég leit um daginn ásamt tveimur félögum inn á skyndibitastað þar sem ein af síbyljustöðvunum básúnaði nýjustu froðuna í útvarpinu. Við vinirnir vorum einir á staðnum og ég spurði starfsfólkið hvort hægt væri að skipta um stöð. Því var neitað og sagt að þetta væri það sem viðskiptavinirnir vildu hlusta á. "En við erum einu viðskiptavinirnir núna," benti ég góðfúslega á. Stóð þá ekki á svari: "Þetta á bara að vera svona," og ég sá í augum fólksins að ég var orðinn vandasmiður, leiðinda-furðufugl. Það var örugglega að hugsa: "Það er svona fólk eins og þú sem eyðileggur allt. Af hverju þarftu að vera svona mikið á móti?"

En ég er ekki á móti. Ég er bara með því að fólk hugsi hlutina á ólíkum forsendum, að það taki hlutina ekki sem gefna. Það á að vera í lagi að heyra nýja tónlist öðru hvoru, ekki bara sama gamla örugga hlutinn. Það er engin fýla í því fólgin að leita nýrra leiða.

Í þessu ljósi langar mig að hvetja þá sem þetta lesa til að taka eftirfarandi til greina:

Bíllinn þinn er ekki náttúrulögmál, það er ekki guðsgefinn réttur þinn og skylda að aka honum einn allan daginn. Þá ert þú hluti af umferðarvandanum sem alltaf er verið að skammast í borgaryfirvöldum og vegagerðinni út af. Prófaðu að labba í vinnuna eða taka strætó stöku sinnum, eða láta makann skutla þér. Veltu fyrir þér að búa nær vinnustaðnum. Þá hefurðu meiri tíma utan hans.

Prófaðu indverskan eða mexíkóskan mat. Smakkaðu eitthvað sterkt og framandi. Ögrandi.

Skiptu yfir á Rás 1 eða 2 og þvingaðu þig til að hlusta á metnaðarfullan tónlistarþátt eins og Hringi, Geymt en ekki gleymt eða Hljómalind eða velta fyrir þér þjóðmálunum í Speglinum eða Dægurmálaútvarpinu.

Kíktu á eins og eitt listagallerí og ekki hugsa strax: "Hvaða vitleysa er þetta nú?" Hugsaðu: "Hvað er hann að pæla? Hvert er hún að fara? Hvers vegna?"

Ekki láta forskriftirnar í heilanum á þér ráða för. Taktu stjórn á ferðinni og reyndu að sjá hlutina frá nýjum sjónarhornum.

Lestu ögrandi skáldsögu eða horfðu á skemmtilega og krefjandi kvikmynd, eins og t.d. hina frábæru gamanmynd Sideways.

Yddum höfuð okkar reglulega, því staðnaður hugur er verri en allar heimsins fíknir samankomnar. Er það ekki skylda okkar að halda leitinni áfram?

Eftir Svavar Knút Kristinsson svavar@mbl.is
Bloggað af Hr. Svavar 2:02 PM
[ 0 ]

  Dásamleg helgi og banatilræði
Djöfull áttum við Hraun!menn góða helgi...
Föstudagurinn rúlaði með svaðilför á svaðilför ofan.
Þrír hljómsveitarmeðlimir ætluðu að fljúga vestur í pínulítilli rellu, en ekki fór betur en svo að við snerum við þegar við blöstu leiðindaél og ekki mátti bíða eftir veðurbótum, þar sem flugvöllurinn á Ísafirði er lokaður fyrir lendingum eftir 18.30.
Þá brugðum við á það ráð að keyra... Á gamla góða Lille Gubben...
Við tókum með okkur Kalla flugmann, sem skemmst er frá að segja að er nú kominn á ævilangan gestalista sveitarinnar.
500 kílómetrum í hálku og veðurleiða, sjö klukkutímum og fimm lífsháskum (þ.á.m. frábærum 270 gráðu bílsnúningi yfir blindhæð) seinna lentum við á Ísafirði og spiluðum (klukkan var 01.30 og við tókum bara í hljóðfærin eins og ekkert væri eðlilegra... allir útúr kortinu eftir ferðina...)
Daginn eftir héldum við litla unplugged tónleika á kaffihúsinu Langa Manga til að hita upp fyrir kvöldið og fengum lánaðan gítar hjá Atla mág og kontrabassa hjá Jóni Sigurpálssyni snillingi og safnastjóra. Við Loftur vorum sammála um að húsið hans væri mest töff hús á Íslandi, gamalt uppgert fjós. Tónleikarnir heppnuðust svona líka prýðilega í þokkabót.
Að lokum var leikið á ágætis balli á Sjallanum.
Svo keyrðum við suður.
Ég bað Gumma að keyra þegar ég var alveg að drepast úr þreytu og hann gerði það. Þegar við vorum að keyra fyrir eitt nesið vaknaði ég af værum blundi við það að ég horfði út um framrúðu Lille Gubben og sá landslagið færast mjög hratt til vinstri. Og engan veg.
Þá hrópaði ég í fyrsta skipti á ævinni: FOKK!!! SJITT!!!
En fyrir eitthvað ótrúlegt kraftaverk runnum við út af veginum og inn á einhvern súran afleggjara sem var þarna fyrir algera tilviljun.
Þetta var mikið stuð.

Komum heim dauðþreyttir og ánægðir.

Í morgun var mér síðan sýnt banatilræði á leiðinni yfir götu. Jeppi keyrði inn á götuna af Hamrahlíðinni, gersamlega ekki í rétti þar sem ég var gangandi og hann var að taka vinstri beygju yfir umferð inn á götuna. En ég átti fótum fjör að launa og maðurinn horfði á mig eins og ég væri hálfviti... Hvað á maður að gera? Kasta steini á eftir svona fólki?
Restin af leiðinni var ekki eins skemmtileg og venjulegt ívinnulabb. Endalausir bílar að skvetta á mann og gusa úr pollunum.

Jæja... Polyphonic Spree í græjunum. Mmmmm...

Eftir stendur: Góðir tónleikar á Langa Manga, Kalli flugmaður er æðislegur náungi, takk fyrir lífið og áfram Ísafjörður!
Bloggað af Hr. Svavar 8:27 AM
[ 0 ]

  Dreymdi í nótt...
...að Pálína og Jón Gnarr væru orðin item... Þau höfðu s.s. kynnst á MSN og spjallað þar til ástin blómstraði...

Var ansi ringlaður þangað til bráðfalleg og brjóstgóð skvísa bauðst til að hugga syrgjandi kokkálunginn...

En þá var klukkan greinilega orðin 05.53 því vekjaraklukkan mín hringdi...

Bestu Kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 10:45 AM
[ 0 ]

  H-listinn og Hraun! Fullkomin blanda :-D
Uppáhalds listinn minn í H-skólanum, H-listinn er að halda kosningavöku í kvöld á Stúdentakjallaranum. Hraun! verða að sjálfsögðu á staðnum, brjóta odd af oflæti sínu og leika fyrir partýfíling.

Já, á meðan ég man, kjósið H-listann, enda er þar um að ræða endalaust eðlilegra fólk en af listunum sem gáfu ykkur Dagnýju framsóknarfreðýsu og auðvitað alla ungu sjálfstæðisplebbana sem eru of margir til að nefna...

Að öðrum málum...
Ég hef lengi verið að velta því fyrir mér hvort Stefán Einar sé "eins og hann er" frá náttúrunnar hendi, eða hvort einhvers konar stórkostlegt áfall (eða röð smærri áfalla) hafi gert hann að "því sem hann er". Allavegana er það ljóst að ef allt gengur að óskum í getnaði, meðgöngu og uppeldi er varla snjóboltaséns í helvíti að slíkur einstaklingur verði útkoman.

ho-hum...

En burtséð frá því, þá hlakka ég til að sjá ykkur á eptir, sem eruð á annað borð sjálfstætt þenkjandi snillingar í leit að fimmtudagspartýi.
Bloggað af Hr. Svavar 9:12 AM
[ 0 ]

  Polyphonic Spree...
Djöfull er ég orðinn hrifinn af hljómsveitinni The Polyphonic Spree...
Var með einhverjar Efasemdir um þá, en eftir að ég sá þá í Scrubs, þá er ég bara ástfanginn... Þetta er bara yndisleg hljómsveit.
Búinn að vera að hlusta á Together we are heavy... djöfull er þetta mikið Cult-pop (í öllum merkingum orðsins...)

Bestu kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 6:17 PM
[ 0 ]

  Clementine...
Samdi annað lag um daginn... Hér er textinn að því...
Clementine

Oh my darling Clementine
How could I leave, while you were sleeping
Oh my darling Clementine
I couldn't bear to hear you weeping

You tried to teach me right from wrong
You tried to burn away my bad ways
But misery's a stubborn friend
And she persists in spite of good days

So I sailed from your white sands
On a ship of broken plans
And your face is on my mind
Oh my darling Clementine


Oh my lovely Clementine
It's such a hell to be without you
My soul tormented every night
And every day, I think about you

I adored your foolish charm
Never meant to do you harm
And your pain is on my mind
Oh my darling Clementine

Oh my precious Clementine
I never dared to look behind me
All this time I ran and ran
And ran aground, and I pray you'll find me

And with all the damage done
I realise that you're the one
And I hope you'll still be mine
Oh my darling Clementine

And with all the damage done
I realise that you're the one
I?m such a fool, will you be mine
Oh my darling Clementine

Oh my darling Clementine
Oh my darling Clementine
Oh my darling Clementine
Bloggað af Hr. Svavar 1:09 PM
[ 0 ]

  Ábending á hljómsveit og nýtt lag...
Hæhæ,
Mig langaði bara að benda ykkur á heróínkántrísveitina Shadow Parade, en í henni eru miklir öðlingsdrengir sem leika hresst dauðakántrý.


Svo langaði mig bara að segja ykkur að nýja lagið mitt, Your love was death to me. er hér með orðið opinbert sem fyrsta demó.
Ég vona að þið afsakið næturhljómgæðin á þessu.
Ég er að hugsa um að laga textann bara pínulítið, þannig að hér er um að ræða fyrstu útgáfu af þessu lagi.

Bloggað af Hr. Svavar 8:48 AM
[ 0 ]

  Jei fyrir heiminum...
Samdi lag á leiðinni heim í gær

Það heitir Your love was death to me

Your face a cold and cloudy night
Your smile, the icy sea
Your voice a place devoid of light
Our love was death to me

Our cold embrace, an ugly war
Your kiss my killer bee
So how could I go your way once more
When our love was death to me?


Ah... hvað það er gott að vera sorgum þrungið skáld...

Bestu Kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 2:18 AM
[ 0 ]