Aldrei fer ég suður aftur!!!
Jæja...
Nú erum við á Ísafirði í góðu Chilli eftir ótrúlega vel lukkað spilerí á Aldrei fór ég Suður - Rokkhátíð Alþýðunnar.

hægt er að horfa á hana á þessari slóð... (það sem eftir er af henni...) http://www.siminn.is/control/index?pid=57793

Sándið var yndislegt og stemmarinn frábær... Svona í kringum 4-500 manns að horfa á okkur og milljónir um allan heim!
Góður rómur gerður að þessu öllu saman.
Settlistinn var svona:
Your love was death to me
clementine
Mother's day
A beautiful way to die
Og sérstakt aukalag, sökum þess að næsta hljómsveit tafðist:
Kysstu tímaglasið

Tóm snilld og hamingja!

Bestu Kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 7:12 PM
[ 0 ]

  Hraun gleði...
Hæ allir saman... sorrí hvað ég er latur að skrifa...
Hraun fara vestur um helgina og leika á Aldrei fór ég suður! Tónlistarhátíð Alþýðunnar. Við tökum líka smá partýpakka á föstudaginn langa og spilum á Vagninum á Flateyri, "The hottest place on the west coast."
Við verðum að sjálfsögðu í samkeppni við súperbandið "Í svörtum fötum" (Das Islandiche SüperGruppe: "Im Schwartzen Kleiden") En okkur er nokk sama, við ætlum bara að djamma í góðum fílíng með okkar indíkrádi... :D

Þó þú sért indííí, þó þú sért indíí, máttu alveg dansaaaa...

Bestu Kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 11:50 AM
[ 0 ]

  Viðhorf dagsins í boði Morgunblaðsins.
Skyldan til nýtingar

Það hefur löngum verið lenska hjá Íslendingum að næsta manni megi svo sannarlega ekki ganga betur en manni sjálfum. Svo langt hefur þetta gengið að menn halda ítrekað aftur af eigin velgengni vegna þess að einhver annar gæti hagnast á henni.
Í fjörðunum sem ég kalla mínar æskustöðvar, Skagafirði og Siglufirði, kristallast þessi lenska í ótal skemmtilegum deilumálum. Þar má nefna Héðinsfjarðargöngin, þar sem Siglfirðingar og Ólafsfirðingar geta ekki hugsað sér að Skagfirðingar hagnist í líkum mæli á framkvæmdunum og opnað verði fyrir samgöngur milli allra þriggja fjarða í stað tveggja. Þetta hefur meira að segja gengið svo langt að aldagamalli vináttu (þó með dulitlum ríg) Fljótamanna og Siglfirðinga er hreinlega stefnt í hættu. Það er þó ekki vafi á að betri samgöngur milli Fljóta og Siglufjarðar myndu bæta lífsskilyrði á báðum stöðum til muna.

Annað frábært dæmi, eitt af mínum uppáhaldsdæmum, er ferðaþjónustan í Skagafirði. Þar hafa nokkrir hugrakkir aðilar tekið sér á hendur hlutverk frumkvöðla, hvort sem er í formi fljótasiglinga, Vesturfaraseturs, gistingar, veitingastaðar og samfélagsmiðstöðvar eða annars konar áhugaverðrar ferða- og samfélagsþjónustu. Ég man að í æsku minni voru þessir menn litnir hornauga og í reglulegum heimsóknum mínum síðan hefur fólk fussað yfir fáránleika þessara manna, sem ekki vilja rækta sauðfé og mjólkurkýr eins og eðlilegt fólk. Þessir menn hafa gjarnan fengið bágt fyrir hugmyndir sínar og mega sjaldnast segja nokkurn skapaðan hlut án þess að honum sé tekið sem argasta hroka. Þegar einn þeirra hélt upp á afmæli sitt um daginn ætlaði svo allt að verða vitlaust yfir því að hann bauð ekki allri sveitinni, heldur "einhverju mektarfólki að sunnan". Þetta sagði sama manneskjan og hafði rakkað manninn niður síðustu 15 árin, fyrst fyrir að hafa gerst svo frakkur að reisa sér litla heimavirkjun í bæjarlæknum.

Þetta hugarfar nefnist afturhaldshyggja og sem betur fer hörfar það þeim mun örar sem tækni og framfarir sækja inn í sveitir landsins. Mig langar líka stundum að kalla það framsóknarmennsku, en það er ljótt.

En það eru ekki bara bændurnir sem láta svona við frumkvöðlana, heldur hef ég orðið var við það að þessir aðilar láta svona hver við annan líka. Fyrir nokkrum árum spurði ég þessa aðila hvort þeir væru ekki til í að hjálpa hver öðrum með því að auglýsa og styðja hver við annars starfsemi. Þessu fussuðu þeir við, sátu hver í sínu horni og sögðu hver annan þá þurfa að eiga fyrsta skrefið í því. Þeir höfðu þá ekki áttað sig á því að það fjármagn sem ferðamenn skilja eftir sig í samfélagi er mjög sveigjanlegt og fer mjög eftir framboði og úrvali afþreyingar og menningar. Því fleira áhugavert sem er í boði, þeim mun meira eyða ferðamennirnir og því fleiri koma. Fækkið valkostunum og það bitnar á öllum aðilum í ferðamannaiðnaði. Heilbrigt samstarf í heilbrigðri samkeppni er lykillinn að velgengninni. Hagsmunirnir eru þeir sömu.

En að allt öðru máli. Ég sá ansi skemmtilega mynd um daginn, Harold and Kumar go to White Castle. Þar er tekið á ýmiss konar fordómum og ranghugmyndum í samfélaginu. Ein minnisstæðasta setningin úr myndinni kemur úr munni hins bráðgáfaða Kumar, sem segir í hálfkæringi: "Þótt ég sé vaxinn niður eins og elgur, þýðir það ekki að ég þurfi að leika í klámmyndum." Ég hló mig máttlausan að þessari setningu en áttaði mig síðan á því að hún felur í sér nokkuð almennan sannleik, t.d. varðandi nýtingu náttúruauðlinda.

Gjarnan er talað um að Íslendingar eigi tvær náttúruauðlindir, fallvötnin og fiskimiðin. Okkur beri skylda til að nýta þessar auðlindir til að halda uppi góðu lífi í þessu landi. En hugtakið náttúruauðlind er sveigjanlegt og það er viðurkennt í þeim fræðum sem snúa að náttúruauðlindum að þær eru háðar þörfum mannsins. Til dæmis voru úraníum og olía ekki verðmætar náttúruauðlindir árið 1200, en eru ótrúlega verðmætar núna. Fallvötnin voru á sínum tíma verðmæt til orkuframleiðslu, en önnur náttúruauðlind sækir nú mun meira í sig veðrið og það eru náttúrugæði. Til eru menn í dag, sem eru til í að borga margar milljónir fyrir að fá að fara eitthvað þar sem þeir geta upplifað einveru og nánd við náttúruna. Víðast hvar í heiminum þarf að ferðast í marga daga til að komast á þessi svæði, en á Íslandi eru þau í mesta lagi u.þ.b. 5-8 tíma akstur frá næsta alþjóðaflugvelli.

Þótt ég hafi sjálfur nokkuð sterkan og þrekinn líkama finnst mér ég ekki hafa neina skyldu til að vinna við skurðamokstur og burð á þungum byrðum. Ég hef valið að nota líkama minn til blaðamennsku, tónlistar og fræðistarfa, því slík störf eiga betur við mig.

Það sama getum við sagt um Ísland. Bara þótt við höfum fallega og stóra fossa, þá ber okkur ekki skylda til að fylla allar skorur af sementi og drekkja fegurð landsins í leiðinni. Fegurðin er löngu orðin verðmætari en fallhæðin.

Ég heyrði um daginn að enn væru menn með hugmyndir uppi um að selja orku gegnum sæstreng til Bretlands, þannig legðum við okkar fram til að leysa orkuvanda Evrópu. Ef menn velta því fyrir sér í rólegheitunum sjá menn að slíkur útflutningur myndi kannski ná að uppfylla nokkur prósent orkuþarfar meðalstórrar breskrar borgar. Þar getum við svo sannarlega talað um "Framlag Íslendinga".

Eftir Svavar Knút Kristinsson svavar@mbl.is
Bloggað af Hr. Svavar 7:13 PM
[ 0 ]

  Sissel og ég...
Ég hitti Sissel Kyrkjebö í gær (sunnudag)... Það var alveg mergjað.
Þessi manneskja er bara sjarmatröllið uppmálað. Skemmtileg, fyndin og ótrúlega hlýleg. Fjandakornið bara...
Tók við hana stutt spjall sem birtist í Mogganum í dag...

Gaman að þessu...

Bestu Kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 4:10 AM
[ 0 ]

  Smá lagfæringar og viðbætur...
Jamms... lagaði útgáfuna af Your love was death to me...
Svo er hér líka smá skemmtilegheit handa ykkur sem hafið eitthvað gaman af Badora draslinu mínu (Bador=trúlaus trúbador...)

Noone Knows...

Bað Moggavini mína um að redda mér miða á Iron Maiden. Kannski maður reyni að snapa Samfóferð með liðinu sem heldur að ég fíli ekki rokktónlist...

Nema hvað, svo bara verður maður að fara að semja eitthvað aðeins hressara fyrir lýðinn. Ekki vil ég að´fólk haldi að ég sé örlagaþunglyndissjúklingur.

Um leið afneita ég því að nokkur ástæða sé fyrir "stöðnun manna" nema þeirra eigin leti og nennuleysi til að verða betri í því sem þeir eru að gera. Það versta sem getur komið fyrir menn er að "sætta sig við takmarkanir sínar." Takmarkanir eru til að sigra þær! Það er í góðu lagi að viðurkenna takmarkanirnar sínar, því það er fyrsta skrefið í að komast yfir þær.
Bestu kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 3:21 AM
[ 0 ]

  Kaffi Vín annað kvöld
Jæja krakkar mínir...
Svabbi búinn að skrifa Kríuna, 90% af áhyggjunum búnar.
Nú er það bara að vinna prófarkir og loka þessu dæmi.
Á morgun kl. 22 munum við Hraun-menn leika órafmagnað á Kaffi Vín að Laugavegi 73. Að vanda verða tónleikar frá kl. 22-23.30 en síðan verður brugðið undir sig betri fætinum og leikið af fingrum fram.

Hlakka til að sjá ykkur þegar við Hraun-menn leitum upp í æskustöðvarnar.

Bestu Kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 3:50 PM
[ 0 ]

  Þanki dagsins...
Ef mér finnst eitthvað verra en að setjast á ískalda klósettsetu á vinnustaðasalerni, þá er það að setjast á ylvolga klósettsetu á vinnustaðasalerni.

uuhhhh...

Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 4:29 PM
[ 0 ]

  Kreisí kreisi næts...
Mér líður stundum eins og ég sé staddur í "The perfect storm" tilvistarkreppa.
Á maður að hætta í dagvinnunni og elta draumana sem tónlistarmaður...
Á maður að eignast fleiri börn?
Selja íbúðina, flytja út á land?
Gerast útvarpsfréttamaður?
Framhaldsnám? Elta drauma?
Svalir utan á íbúðina?
Hætta þessu bulli og festast í working stiff gírnum eins og allir hinir?
GAAA!


Ég hitti gamlan vin pabba um daginn... Hann einfaldaði þetta dálítið fyrir mig.
Hann spurði hvað ég væri að gera og ég sagði að ég væri að basla í blaðamennskunni og reyna svo að gera músík. Ég sagði honum að auðvitað vildi ég miklu frekar starfa við tónlist en blaðamennsku, en það væri bara djöfulsins hark. Þá hló hann og sagði: "Við vitum allavegana hvað pabbi þinn hefði gert!"

Og það er alveg rétt... Pabbi hefði kastað öllu frá sér og ákveðið að gerast tónlistarmaður með det samme... Tekið lán og keypt sér hljóðfæri og læti og bara rubbast í málið. Stokkið bara út í djúpu laugina og byrjað að synda.
Og honum hefði líklegast tekist það, því hann var snillingur í svoleiðis... Platan hefði líklega komið út eftir hálft ár.

En mér sýnist á öllu að ég sé ekki pabbi minn...

Ég er hræddur,lítill strákur sem ræður ekki einu sinni við litlu atriðin í lífinu. Andskotans...

Bestu Kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 10:25 AM
[ 0 ]

  Skrifstofumannsblús...
Ég horfi út í góða veðrið...
og fyllist útþrá
...
Já, ég sagði, ég horfi út í góða veðrið
og fyllist útþrá
...
Mig langar að stökkva út á sprellanum
og pissa götuna á...
ójá...
Bloggað af Hr. Svavar 10:36 AM
[ 0 ]

  Einmana kúreki í kvöld á Rósenberg
Ég ráfa inn á Café Rósenberg í kvöld með kassagítarinn að vopni og syng hugljúfar melódíur fyrir gesti og gangandi.
Bara að láta ykkur vita.
Frumsamið efni verður í einhverjum meirihluta.

Bestu Kveðjur,
Svavar
Bloggað af Hr. Svavar 11:09 AM
[ 0 ]

  Viðhorf 1. mars...
Vá... eru virkilega tvær vikur síðan ég bloggaði síðast? Þetta hlýtur að vera nýtt met!
Jæja, hvað um það, hér kemur viðhorfið mitt í boði Morgunblaðsins:

Vorið mitt

Það er einhver lykt í loftinu þessa dagana, kunnugleg og dásamleg lykt. Einhvers konar blanda af sjávarlykt og rotnandi jarðvegi. Ég veit ekki hvort hún kom með þessari yndislegu þoku sem lá yfir borginni fyrir nokkrum dögum, tíminn rennur svolítið saman þegar lífið gengur eins hratt og það hefur gert undanfarið.
Þegar ég var lítill fannst mér hver dagur líða sem þúsund ár. En nú gætu þúsund ár eins verið einn dagur. Tíminn er afstæður og líður sífellt hraðar eftir því sem maður fullorðnast. Það er synd, vegna þess að því eldri sem maður verður, því fleiru þarf maður að koma í verk og tíminn minnkar og minnkar. Er þetta einhver vísbending um það að við hugsum hægar, eða líður tíminn einfaldlega hraðar hjá fullorðnu fólki?

Hvað um það, það er yndisleg tilfinning í loftinu þessa dagana. Ég hef aðeins fengið að njóta þeirra fríðinda að ganga úti í góða veðrinu og það er merkilegt hvað einfaldur hlutur eins og lyktin af hinu óhjákvæmilega vori getur kveikt á mörgum ólíkum tilfinningum. Ég held ég hafi aldrei lært eins vel að meta vorið eins og núna. Ég vona að þetta eigi bara eftir að ágerast.

Vorið kallar alltaf fram sérstakar minningar hjá mér. Til dæmis hina árlegu tilraun uppfinningasams föður míns til að kenna mér að hjóla. Tilraunirnar fólust yfirleitt í því að stilla mér upp efst í brekku ofan á aðeins of stóru reiðhjóli stóra bróður míns og láta mig rúlla niður. Þetta endaði yfirleitt með gráti og gnístran tanna og staðfastri þverneitun um frekari hjólreiðatilraunir þangað til næsta vor. Hér kemur hin neyðarlega játning: Ég lærði ekki að hjóla fyrr en í langa verkfalli BSRB, ég held að ég hafi verið tíu ára gamall. Á endanum var það stóri bróðir minn sem bjargaði mér frá þessu athlægi. Síðan þá hef ég verið hrifinn af hjólreiðum, þótt ég viðurkenni fúslega að hjólreiðar sem samgönguleið eru aðeins fyrir hugrökkustu og hörðustu menn hér í borg, þökk sé blessaðri einkabílatrúnni.

Hugsun okkar mannanna er nátengd umhverfi okkar. Hún mótast af árstíðunum, landslaginu, dýralífi, jurtalífi, landslagi borgarinnar og vindunum. Árstíðirnar koma og fara og taka með sér hugmyndir, áhyggjur, hugsanir og vangaveltur. Veturinn er tími hvíldar, íhugunar og þess að veita ástvinum sínum hlýju og tíma. Vorið er tími nýrra hugmynda, orkuspretta og hreyfingar. Sumarið er tími leikja, gleði, orkusöfnunar og ferðalaga og haustið er tíminn til að loka hringnum fyrir hvíldina, ljúka verkunum. Það má segja að árið sé nokkurs konar stækkuð útgáfa af deginum í hlutföllunum 1:365. Vorið er að vekja okkur. Það er mikilvægt að hlusta á það. Eins og segir í kvæðinu: "Vertu til er vorið kallar á þig, vertu til að leggja hönd á plóg." Lóan segir að nú sé kominn tími til að vaka og vinna. Við eigum örugglega eftir að fá einhver páskahret, en það má ekki rugla okkur frá aðalatriðinu, sem er að sólin fer hækkandi og með henni lífið, vonin og orkan í okkur öllum og það er mikilvægt að nýta hana vel.

Á komandi vori skulum við Íslendingar horfa til framtíðar og velta fyrir okkur hvaða verk liggja fyrir. Mig langar að nefna eitt mikilvægt verkefni sem liggur fyrir og þörf er að vekja athygli á: Vestfirði vantar háskóla, ekki bara eitthvað háskólasetur sem er eins og snuð í stað mjólkur, háskóla með alvöru kennslu og rannsóknum, þar sem myndast getur samfélag fólks sem vill vinna landinu gott. "Og hvernig ætlarðu að borga fyrir það?" gæti fólk spurt. Og ég svara hiklaust: Þessi fjárfesting borgar fyrir sig sjálf, því hún mun koma öllum landsmönnum til góða. Ég fór sjálfur vestur á firði á síðasta ári og spurði ungt fólk hvað vantaði. Enginn sagði: "Fleiri togara" eða "álver" eða "olíuhreinsunarstöð". Nær undantekningarlaust sagðist unga fólkið vilja háskóla til að mennta sig og stunda rannsóknir í heimabyggð. Og eigum við ekki að hlusta á unga fólkið? Nógu yrðu menn fljótir til ef unga fólkið vildi álver.

Ég vildi óska að samborgarar mínir í Reykjavík gætu séð í friði þær aðgerðir sem í raun og veru bæta líf fólksins á landsbyggðinni. Ég vildi óska að vælandi kverúlantar hættu nú að kvarta yfir hverri krónu sem á að setja í umbætur úti á landi og áttuðu sig á því að það þarf að bæta lífskjörin víðar en í Reykjavík. Okkur ber skylda til að halda búsetuskilyrðum fjölbreyttum. Þetta gerum við best með öflugu skólakerfi, góðum vegum og háu almennu þjónustustigi við fólk alls staðar á landinu.

Við þurfum líka að hætta að væla yfir sköttunum. Þeir eru ekkert svívirðilegir. Það er að minnsta kosti ekki hægt að bæði kvarta yfir skattpíningu og lélegri meðferð á öryrkjum, heilbrigðisstarfsfólki og kennurum. (Já, fjandakornið, kennurum, því þeir eru ennþá undirborgaðir og það eru bara fáfróðir durgar úr ónefndum póstnúmerum sem fullyrða annað.)

Íslendingar þurfa líka að átta sig aftur á því hver við erum. Erum við Norðurlandaþjóð sem er annt um þegnana, velferðarkerfið og menntakerfið eða erum við miskunnarlaust neyslu- og mannleysusamfélag sem snýst um ekkert annað en okkar eigin afturenda? Hættum að kvarta yfir sköttunum og förum að vinna fyrir landið okkar og alla þá sem í því búa.

Eftir Svavar Knút Kristinsson svavar@mbl.is
Bloggað af Hr. Svavar 1:40 PM
[ 0 ]