Clementine tilbúið...
Hæ krakkar...
Mig langaði bara að gefa ykkur lag af nýju plötunni sem loksins er tilbúið til spilunar í útvarpi og neti.
Þetta er bara einlægt og sorglegt folk/rock lag um mistök og eftirsjá. (eins og svo oft áður...) :)
Mér þætti rosalega vænt um það ef þið dreifið því eins og þið getið og jafnvel eftir verslunarmannahelgi (á miðvikudag) ef þið mynduð hringja inn á Rás 2 og biðja um það.

Lagið heitir Clementine og hér er textinn. (Smellið hér til að dánlóda...)

Oh my darling Clementine
How could I leave, while you were sleeping
Oh my darling Clementine
I couldn't bear to hear you weeping

You tried to teach me right from wrong
You tried to burn away my bad ways
But misery's a stubborn friend
And she persists in spite of good days

So I sailed from your white sands
On a ship of broken plans
And your face is on my mind
Oh my darling Clementine

Oh my lovely Clementine
It's such a hell to be without you
My soul tormented every night
And every day, I think about you

I adored your foolish charm
Never meant to do you harm
And your pain is on my mind
Oh my darling Clementine

Oh my precious Clementine
I never dared to look behind me
All this time I ran and ran
And I ran aground, and I pray you'll find me

And with all the damage done
I realise that you're the one
And I hope you'll still be mine
Oh my darling Clementine

And with all the bad I've done
I realise that you're the one
I'm such a fool, will you be mine
Oh my darling Clementine
Bloggað af Hr. Svavar 3:26 PM
[ 0 ]

  Yfirlæti...
Það er t.d. svona yfirlætislegur tónn sem ég hata. Hann er svo dæmigerður fyrir fólk sem nennir ekki að skoða hlutina gagnrýnið, heldur fylgir bara hugarfari sínu.
Geir Ágústsson viðurkennir s.s. ekki mannlegt eðli heldur eignar umhverfisverndarsinnum og öðrum vinstri sinnum það að brjóta hluti og skemma.
Geir hreinlega veit bara ekki til þess að hægri menn hafi nokkurn tíma skemmt nokkuð eða brotið eða myrt bændur eða kúgað eða verið í skæruhernaði eða jafnvel hreinlega hrint frá völdum lýðræðislega kosnum forseta bara af því hann var vinstri maður. Nei það getur ekki verið.

Verandi hlutlaus milli vinstri og hægri verð ég bara að benda á þetta sem mér finnst vera hin dæmigerða rökræðuheimska og yfirlæti sem fer svo gersamlega í taugarnar á mér. Þetta er yfirlæti þeirra sem ráða yfir þeim sem eru af veikum mætti að reyna að láta aðrar raddir heyrast en háværan kór þeirra sem ráða yfir öllum helstu upplýsingaveitum.

Fuss...
Helvítis yfirlæti. Þetta pakk er á endanum ekkert betra en kúgarastjórnin í Kína.
Bestu kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 11:56 AM
[ 0 ]

  Hr. Svavar baular á ný
Ah... Það er gaman í vinnunni þessa dagana... Maður er með allt of mikla ábyrgð, nett skemmtilegt álag og yndislega vinnufélaga.
Ég skrifaði smá pistil í Þriðjudagsmoggann sem þið megið lesa hér í boði Morgunblaðsins...

Allir þekkja þá einföldu speki að fólk á að eiga gott rúm. Rúm sem hentar manni, rúm sem hentar manns svefnvenjum og manns líkamlegu eiginleikum. Maður eyðir jú þriðjungi ævinnar í rúminu og eins gott að það sé í lagi.
Ég hef sofið í of mjúku rúmi. Fékk í bakið. Ég hef líka sofið á grýttri jörð. Fékk í bakið. Besti nætursvefn minn var þó þegar ég lúrði undir berum himni heima í Skagafirðinum á óvenju hlýrri nóttu. Undir bakinu var grasi gróinn móinn og svefnpokinn var mitt eina skjól. Kannski er það hlutverk góðs rúms fyrir mig að líkja eftir mýkt og stinnleika sjálfrar grasi gróinnar moldarinnar.

Færri gera sér grein fyrir mikilvægi þess að eiga góða vinnufélaga, jafnvel að vinna góða vinnu. Við eyðum rúmum þriðjungi okkar fullorðinsævi í vinnunni, jafnan meiri tíma en í rúminu. Rétt eins og gott rúm veitir okkur stuðning fyrir okkar líkamlega bak og vont rúm getur valdið alls kyns vanda, geta góðir vinnufélagar og góð vinna styrkt andlegt bak okkar en slæmir vinnufélagar og slæm vinna brotið það.

Ég get glaður sagt ykkur, kæru lesendur, að í dag vinn ég uppbyggilega og góða vinnu með góðum vinnufélögum sem brosa og heilsa glaðlega á morgnana, grínast lauflétt og veita hver öðrum andlegan stuðning. Við erum ekki að tala um neinn bangsaveruleika hér, heldur einfaldlega góð mannleg samskipti, svona að mestu leyti. Vissulega, eins og á öllum góðum dagblöðum, rjúka menn stundum upp í einhverju stressi, en daginn eftir er það gleymt og grafið og uppbyggileg gagnrýni og hrós ríkja.

Ég hef einnig unnið á hinni sortinni af vinnustöðum, þar sem baknag, niðurrif, nöldur og skammir voru aðferðir fólks til tjáskipta. Yfirmenn fylgdust með hverju smáatriði, treystu ekki undirmönnum, og samstarfsmenn leituðu leiða til að klekkja hver á öðrum. Ég fékk svo sannarlega í mitt andlega bak í þeirri vinnu.

Það að vinna með uppbyggilegum samstarfsmönnum og vinna uppbyggilega vinnu sem manni finnst hafa tilgang er eitt af því mikilvægasta í lífinu. Rétt eins og að gæta þess að börnunum okkar líði vel í skólanum, þar sem þau eru þar hálfan vakandi daginn, þá verðum við að gæta að því að okkur líði vel þar sem við erum.

Ég þekki nokkra menn og konur sem fóru í tölvunarfræði og viðskiptafræði á meðan það var sem mest bóla fyrir nokkrum árum. Um fjórðungi hópsins líður vel í sínu starfi. Þau passa í starfið og starfið passar þeim. Hin vildu óska að þau væru að vinna á leikskóla eða í byggingarvinnu. Einn gerðist trésmiður og líður mjög vel núna.

Allt of margt fólk hleypur á eftir störfum sem það heldur að það fái vel borgað fyrir. Það missir sjónar á því sem skiptir máli og heldur að það sé nóg að fá peninga fyrir að láta sér líða illa í átta tíma á dag. Þetta fólk sóar súrefni með breytni sinni. Á meðan það gæti unnið að því að verða hamingjusamt á öllum sviðum eltir það óhamingjuna og deyfir hana með innkaupum á glingri og prjáli í stað þess að njóta lífsins.

Einu sinni sem oftar, þegar ég sat á tólfta tímanum á vaktinni hér á blaðinu, fór ég að hugsa um hvað yfirvinna væri og hvað yfirvinnukaup er. Og ég hugsaði: Yfirvinnukaup eru þær bætur sem manni eru greiddar fyrir þann tíma sem maður hefði átt að vera gera eitthvað gott fyrir sjálfan sig og fjölskylduna sína. Þessar bætur verða aldrei nógu háar. Yfirvinna er eitt af því sem gerir okkur óhamingjusöm.

Leyfið mér að setja þetta í samhengi: Hver kannast ekki við að vilja óska sér aukadags í vikunni, aukamánaðar í árinu? Hugsum dæmið til enda. Ef við vinnum einn til tvo yfirvinnutíma á dag að jafnaði (hóflega áætlað) erum við að vinna 8-16 tíma í viku. Það eru allt að því tveir átta tíma vinnudagar af tómstundum í viku sem við höfum kastað á glæ! Reiknum tímann til enda. Á einum mánuði, með tuttugu dögum, sem við vinnum 1,5 yfirvinnutíma, höfum við safnað upp 33 klukkustundum af tíma sem við hefðum getað verið að gera eitthvað skemmtilegt, rúmum sólarhring, fimm dögum af hreinum gleðistundum með fjölskyldu eða vinum, sem við höfum sóað fyrir nokkra þúsundkalla. Á einu ári gerir þessi hóflega reiknaða yfirvinnuprósenta 396 klst. Það eru sextán og hálfur sólarhringur, tæpur mánuður af vinnudögum, 49,5 vinnudagar.

Er það nokkur furða að maður fái í bakið ...?

Ég er samt óttalegur vinnufíkill. Ég hef gaman af samstarfsfólki mínu. Þetta er frábært lið sem mér finnst gaman að hlusta á og tala við og vinna með. Það er líka alveg frábært. En það eru líka takmörk fyrir því eins og öllu öðru og við þurfum að þekkja okkar takmörk.

Þegar maður vinnur skemmtilega vinnu líður tíminn hratt og maður er fullur orku eftir vinnudaginn. Maður kemur meiru í verk í tómstundum sínum og er góður við fjölskyldu sína. Þegar maður vinnur leiðinlega, þunga vinnu, kemur maður heim þreyttur, kemur engu í verk og er leiðinlegur við fjölskyldu sína.

Hvort lífið viljum við?

Að lokum langar mig að benda öllum á að bera virðingu fyrir höfundarréttarlögum. Við verðum jú öll að fá borgað fyrir okkar vinnu og það er ekki rétt að stela af heiðarlegu fólki, sem vill bara vinna skemmtilega vinnu.

Svavar Knútur Kristinsson
Bloggað af Hr. Svavar 10:58 AM
[ 0 ]

  Viðkvæmni...
Ég er ferlega viðkvæmur. Ég játa það fyrir ykkur.
Ég er viðkvæmur fyrir því þegar fólk talar illa um eða við mig.
Ég er brothættur og egó mitt hvílir á titrandi hálmstrái.
Þó maður manni sig upp í það að gala tilfinningar sínar með hljómsveit.
Það er engin ávísun á sjálfstraust eða ofurmennishátt.
Maður syngur og spilar af því það er það sem maður kann.
Maður verður að gera það sem maður kann og hefur gaman að.
Það má ekki misskilja það að koma fram og syngja sem einhvers konar birtingarform athyglissýki eða ofblásins sjálfsálits... Stundum á það við, en ekki allavegana í mínu tilfelli, ég get ekki mælt fyrir aðra.
Í hvert skipti sem ég stíg á svið þarf ég að yfirvinna gríðarlegan ótta og kvíða. Ég loka oft augunum af feimni og reyni að koma tónlistinni minni frá mér eins vel og ég get.
Ég er engin rokkstjarna, ég er lítill og þybbinn og hræddur strákur, kannski bara lítill, þybbinn og hræddur karlmaður, óöruggur og feiminn, sem finnur sig knúinn til að búa til og spila tónlist fyrir fólk.
Mér finnst miklu þægilegra að syngja annarra manna lög, þeir eru búnir að semja þau, þau eru kunnugleg og fólk þekkir þau og fílar. Það er ekki á eins vísan að róa með manns eigið efni... Samt lætur maður sig hafa það. Andskotans... :D

Þetta er bara fyndið í rauninni...
Ah... komið veður sem ég fíla... ský og svalur júlíaftan...
Bloggað af Hr. Svavar 2:42 PM
[ 0 ]

  Nenni ekki að rífast um tilfinningar mínar akkúrat núna...
Jæja... Ég biðst afsökunar, en ég eyddi póstinum sem var hér.
Ég nenni ekki að rífast um þessa hluti akkúrat núna, sérstaklega ekki við vini mína.
Mér finnst bara yfirlæti geðveikt leiðinlegt og það er fátt sem eyðileggur góðar rökræður, m.a. um umhverfismál, heldur en yfirlætistónn þar sem fólk talar við mann eins og maður sé eitthvað fatlaður og er síðan endalaust að pilla og skjóta. Mér finnst það mjög óþægilegt og það skemmir mjög fyrir tilraunum manns til að halda hlutunum á málefnalegu plani... Mér finnst háðsglósur og yfirlætisfullt niðurtal ekki skemmtilegt og viðkomandi tilvísun var í beinu framhaldi af því, svo ég dró bara mínar ályktanir.

Eftir stendur:
Mér finnst að í öllum mannlegum samskiptum séu viss takmörk sem beri að virða.
Til dæmis vita margir ýmislegt um mig, bæði viðkvæmt og innilegt eða bara persónulegt, sem er "úti á neti" mannlegra samskipta. En þó það sé aðgengilegt, bara með því að benda á Jósa eða Stebba eða einhvern, þá er ekkert endilega kurteist að básúna því út um allt. Það er mikilvægt að fólk þekki og virði takmörk í mannlegum samskiptum og netið er engin afsökun til að láta þau takmörk hverfa.

Fjandakornið.

Æi andskotans, ég er bara þunglyndur og einmana listamaður í tilvistarkreppu... Hvað veit ég sosum. Það getur ekki verið að ég viti neitt, þar sem ég kann ekki að meta gott álver.
Bloggað af Hr. Svavar 1:07 AM
[ 0 ]

  Andvaka... Nýtt lógó?
Jæja gott fólk... Smá skoðanakönnun...
Hvernig lýst liðinu á þessa hoj og slank útgáfu af Hraun?
(Svabbinn er ennþá lengst til hægri...) :D



Bestu Kveðjur kæru vinir,
Svavar Knútur
Bloggað af Hr. Svavar 2:39 AM
[ 0 ]

  Sumarhumargumar
Alltaf gaman að horfa út um gluggann í góðu sumarveðri...
Mæna kjökrandi út í sólarsæluna og harma örlög sín...

Ahhh...

Tónleikar í kvöld á Rósenberg... Svabbi einn...
Tónleikar annað kvöld á Rósenberg... Hraun jei! :D

Tókum annars skemmtilegt surprise gigg á Rósenberg á laugardaginn var.
Fimmmenntum... Vantaði Loft, fengum Snorra í staðinn á Bassann. Vantaði trommusettið hans Jóns Geirs, fengum í staðinn Hjalta á perka og raddir. Þetta varð mikið snilldargigg og skemmtilegt :D Raddafimleikar voru með endemum skemmtilegir og mikið leikið.

Fyrir þá sem ekki eru enn komnir í hóp hinna "upplýstu", þá eru leiðir okkar Pálínu að skilja. Það er allt í góðu og vinátta okkar er sterk.
Ég flyt bráðlega í þessa líka fínu risíbúð í Barmahlíð 37, einungis 200 metra frá gömlu íbúðinni. Og ég ætla ekki í helgarpabbapakkann... Ég verð alvöru pabbi, viku í einu. Það verður fínt. Kannski pínu erfitt hvað varðar deit-pakkann, en ekkert óyfirstíganlegt. Það verður bara mælikvarði á kosti framtíðarkærustunnar, hvernig hún þolir slíkt ástand :D (Það skal vissulega tekið fram að forskeytið "framtíð" vísar hér til fjarlægrar framtíðar en ekki náinnar framtíðar, enda er hverjum manni hollast að draga aðeins andann og hugsa sín mál í kjölfar sambandsslita.)

En það er furðulegt hvað praktískir hlutir kaffæra tilfinningapakkann gersamlega... Maður er endalaust að vinna í því að greiða úr því hvernig líf okkar hafa fléttast saman á svo mörgum praktískum sviðum.
Bloggað af Hr. Svavar 2:10 PM
[ 0 ]

  Eftirsjá
Viðhorfspistill minn í dag. Birt með góðfúslegu leyfi Morgunblaðsins...

Ég held að ef ég ætti að nefna þá tilfinningu sem hefur haft mest áhrif á breytni mína og líðan í áranna rás hljóti ég að nefna eftirsjá.
Ég er hryllilega upptekinn af fortíðinni, mistökum sem ég hef gert, sársauka sem ég hef valdið, orðum sem hafa flogið í hita leiksins, orðum sem aldrei voru sögð. Ég er í raun svo upptekinn af því að horfa með tárin í augunum í baksýnisspegilinn að ég fylgist ekki með því hvert ég er að fara. Björt framtíðin blasir við út um framrúðuna, breiður vegur og fallegt landslag, en ég get einungis horft aftur á veginn.

Ef ég held áfram með þessa myndlíkingu veldur þessi baksýn því að ég á það til að vera svo upptekinn af veginum keyrða að ég fylgist með fallegu landslaginu fjarlægjast mig án þess að dást að því framundan og jafnvel stoppa aðeins og njóta náttúrunnar. Ég keyri á lítil dýr í gríð og erg. Þessi dýr birtast svo í baksýnisspeglinum, liggjandi á veginum örend.

Eftirsjáin stigmagnast og bráðum er ég farinn að aka veginn bara með því að stýra eftir því sem ég sé í baksýnisspeglinum. Þetta er ekki góð leið til að aka bíl og þetta er alls ekki góð leið til að haga lífi sínu.

Ég sé eftir allt of mörgu. En á meðan maður er upptekinn af fortíðinni getur maður ekki einbeitt sér að núinu, hvað þá framtíðinni. Og það er í núinu sem lífið gerist. Framundan eru beygjur, landslag, afleggjarar, aðrir vegir, vegaskilti, viðvaranir, dýr, hraðahindranir og þéttbýlissvæði. Það er mikilvægt að hafa augun á veginum og vita hvar maður ætlar að stoppa og njóta þess að vera til.

Eftirsjáin getur líka verið hamlandi fyrir það að glíma almennilega við sorgina ef við lendum í missi. Eftirsjá er nefnilega ekki alveg það sama og sorg. Sorg getur í allri sinni eymd verið nokkuð notaleg tilfinning. Í henni getur falist lausn á alls kyns sálarvanda. Munurinn á sorg og eftirsjá er á vissan hátt eins og munurinn á reiði, sem er heilbrigð tilfinning full af möguleikum, og ergelsi, sem skilar manni engu.

Við lærum af reynslunni, ekki af því að einblína á mistök. Þegar við keyrum yfir lítið dýr getum við stoppað og athugað hvort það sé í lagi með það, eða jafnvel bara keyrt áfram og sagt: "Æi, keyrði ég á lítið dýr, best að passa sig á þessu framvegis, fara varlega." Það stoðar ekkert að mæna í baksýnisspegilinn og hágráta blessað dýrið. Þá keyrum við bara strax aftur á annað.

Ég hef til þessa verið allt of upptekinn af baksýnisspeglinum í mínum bíl. Ég ætla héðan af að nota hann til þess eins að melta það sem er að baki og fylgjast með hvort eitthvað sé að læðast aftan að mér, einhver brjálæðingur í framúraksturshugleiðingum eða hvað.

Mig langar ekki til að lifa lífinu endalaust hugsandi hvað hefði getað orðið ef ég hefði nú bara gert hlutina öðruvísi, ef eitthvert atvik í lífi mínu hefði verið örlítið öðruvísi, ef aðstæður hefði verið ólíkar. Mig langar að móta þær aðstæður sem framundan eru og sveigja eftir þeim.

Að vísu hef ég notað eftirsjána mína mikið til að semja texta og ljóð, að melta það sem ég hef gert rangt til að reyna að búa til vegakort og vegvísi handa þeim sem á eftir koma. Á vissan hátt er þessi viðhorfspistill nokkurs konar virkjun eftirsjár minnar, eftirsjár eftir eftirsjá. Nú sit ég og brosi eins og kjáni að þessum skrýtna texta og vona að einhver læri af minni heimsku.

Mig langar að stinga upp á því að við förum saman í dálítið átak, svona framsýnisátak. Það er að segja ef einhver af lesendum þessarar hugleiðingar er að glíma við sama vanda. Annars getið þið bara hlegið að okkur vitleysingunum.

Ég ætla að einbeita mér að því sem er framundan og því sem ég hef nú þegar í mínu lífi. Ég á enn nokkra ættingja á lífi sem ég þyrfti að fara að heimsækja. Ég á yndislega dóttur sem ég ætla að leggja meiri rækt við. Ég á góða vini sem eiga alveg skilið jákvæðari og heilbrigðari lífsförunaut. Ég á enn góða heilsu sem mér ber að nýta til góðs. Og ég er í starfi sem gefur mér tækifæri til að miðla af reynslu minni og hjálpa öðrum. Ég á líka tónlist sem mig langar til að leika en ekki sjá eftir að hafa ekki leikið þar og þá.

Mig langar að stinga upp á því að þeir lesendur sem deila þessari ömurlegu tilfinningu með mér taki nú til hjá sér og reyni að brjótast upp úr hjólfari hugans. Búum til lista yfir það sem við höfum í dag sem við getum notað, ekki ólíkan listanum sem maður býr til þegar maður er að fara í framkvæmdir. Skoðum hvað okkur langar að gera og í stað þess að langa til að gera það og sjá síðan eftir að hafa ekki gert það skulum við byrja á blessuðum listanum og ekki strika út af honum, heldur merkja strik fyrir hvert skipti sem við heimsækjum ömmu og hvert skipti sem við förum í reiðtúr eða fallhlífarstökk. Og þegar við erum komin með tíu strik, þá kaupum við okkur rjómaís og verðlaunum okkur fyrir að vera svona dugleg.

Það er merkilega margt sem er framundan og það er merkilega margt sem við getum gert til að vera hamingjusamari. Horfum nú fram á veginn og veljum okkur áfangastaði á lífsins leið. Munum það líka að ef við verðum þreytt getum við alveg stoppað bílinn og lagst aðeins út í móa, tekið korters blund. Ég gerði það um helgina, í alvöru bíl á leiðinni suður til Reykjavíkur, dauðþreyttur eftir vel heppnað frí. Og það var yndislegt.

Eftir Svavar Knút Kristinsson
Bloggað af Hr. Svavar 6:51 PM
[ 0 ]

  Alltaf til í grín... og glens!!!
Jæja... kominn að norðan, þar sem meðal annars var tekinn virkur þáttur í þjóðlagahátíð á Siglufirði. Splendid hátíð hreint út sagt!

Svefn var lágt á forgangsröðinni en skemmtun þeim mun hærra.

Kynntist afar áhugaverðu fólki, m.a. bandaríska fiðluleikaranum Damien, bandaríska læknanemanum Jennifer, Þýska ljósmyndaranum Inga og grískættaða Siglfirðingnum Jóhannesi. Svo ekki sé minnst á annan hljómborðsleikara hljómsveitarinnar Pan, Gunna. Frááábær helgi! :D

Hér kemur ein stutt samræða af barnum:

Stelpa: Ég skil ekki af hverju karlar geta ekki sett klósettsetuna niður, þetta er svo mikil ókurteisi! Svo mikið tillitsleysi!
Svabbi: Heyrðu, þú ert alveg að misskilja þetta. Það er af einskærri tillitssemi sem við setjum hana upp! Við nefnilega pissum með hana niðri og setjum hana upp til að þurrka hana. Sko, Karlar eru miklu tillitssamari en þú heldur! :D
Stelpa: ... ... ... ... OJJJJJJJJ!!! Djöfulsins Ógeð!
Svabbi (Í hrekklausum tón): Hvað?


Bestu Kveðjur,
Svabbi
Bloggað af Hr. Svavar 12:26 PM
[ 0 ]

  Ókei...
Skilaði inn tilboði í íbúð í gær (fimmtudag).
Flyt vonandi inn í ágúst...
Þetta eru erfiðir dagar... Verða líklega erfiðar vikur og mánuðir framundan, svo afsakið ef ég verð ekki sá káti og ljúfi Svabbi sem ég hef hingað til verið... ;-)

Hér höfum við samt smá tilkynningu:

Jei! :D

Sjáumst í kvöld, föstudagskvöld, ef þið eigið leið hjá Lónkoti í Skagafirði kl. 22.
Bloggað af Hr. Svavar 1:59 AM
[ 0 ]