Um mig

Ég heiti Artemis Hnotra. Ég fæddist 27.Október 2002 á Akureyri. Ég var tekin með keisaraskurði því að hundamamman mín (Fífa) gat ekki fætt mig en það er víst ekki óalgengt með mína hundategund. Ég fékk enga móður mjólk því Fífa mamma hætti að mjólka eftir keisaraskurðinn. En ég var engu að síður í góðu yfirlæti hjá konunni sem að átti Fífu mömmu. Hún svínól mig þannig að ég náði eðlilegum þroska og hæð. Hundapabbinn minn heitir Míró en ég veit því miður ekki hvað ættbókarnafnið hans er. Það gleymdist alltaf að senda henni "mömmu" ættbókarskírteinið hans:)
Áður var ég kölluð Lukka Líf en það kom til vegna hversu heppin ég var. Fyrst að hafa lifað keisaran af. Ég andaði ekki þegar að ég kom í heiminn en mannfólkið neitaði að gefast upp og hætti ekki að blása í mig lífi fyrr en ég gat andað sjálf (sem betur fer) :o) Svo var ég næstum því búin að hengja mig í teppi sem að var inni í stofunni. Og svo datt ég líka úr talsverðri hæð, þá var óttast að ég hefði eitthvað skaddast en svo var, sem betur fer, ekki:)

Ég kom svo til "mömmu" og "pabba" 20. Desember ´02, pínu lítil og pattaraleg. Það eru einhverjar myndir af mér í myndasafninu frá því að ég var lítil en því miður ekki nógu margar. Það er reyndar til slatti af myndum af mér á video kamerunni en "mamma" og "pabbi" eru búin að týna hleðslutækinu af vélinni og ekki til að bæta úr skák þá er vélin orðin rafmagnslaus:oS

Mér er sagt að ég sé frek og ákveðin. Fólk skilur þetta ekki alveg held ég... Ég er nefninlegast ekki frek, ég bara vil fara mínar leiðir að hlutunum, ég læt ekkert segja mér fyrir verkum svo auðveldlega. Ég er samt alveg til í að læra flest ef að "mamma" er með nammi hand mér:oD Matur er nefninlegast mitt líf og yndi sjáiði til.

Það sem að mér finnst skemmtilegast að gera:
Er að tæta mýsnar í mig. "Mamma" hefur stundum keypt handa mér svona loðnar dótamýs. Þær eru reyndar ætlaðar sem kattadót en hafa reynst afskaplega vel sem Hnotrudót líka:oD. Það tekur nú ekki margar mínútur að slátra einni slíkri enda alveg sjúklega skemmtilegt að leika með þær (allavega á meðan feldurinn er enn á).
Númer 2 hjá mér eru klósettrúllurnar:oD Það er náttúrulega mergjað ef að maður nær rúllu með klósettpappír á en yfirleitt er það nú ekki. "Mamma" hefur reynt að passa vel uppá rúllurnar frá því að ég náði í eina þegar að ég var ponsulítil. En ég fæ iðulega að tæta rúllurnar niður þegar að pappírinn er búin á þeim svo lætur "mamma" líka stundum nammi inn í þær og límband utan um það og svo fæ ég að glíma við það að ná namminu út, það er líka rosa stuð.
Nú aðsjálfsögðu finnst mér líka rosalega gaman að fara í göngutúr, uppi í sveit, með "mömmu". Það er svo svakalega gaman að fá að hlaupa um laus og liðugur. Sérlega gaman að koma á nýja staði og hlaupa þar um og skoða, ég er nefninlegast svolítið forvitin.
Mér finnst líka gaman að fara í leikinn "Leita". "Mamma" fer stundum með okkur út á tún eða út í garð og fleygir nammi út um allt og segir 'leita' og þá keppast allir hundarnir við að leita að namminu, svo felur hún, nammið, það líka. Stundum er það bara ég og Týr en svo þegar að við erum upp í sveit þá erum við 7 hundarnir:o) Jújú það er líka ágætt að fara í þennan leik inni, ég bara fíla það samt betur að vera úti.

TEGUNDIN Pomeranian

Þegar að ég var orðin rétt rúmlega 3 og hálfs mánaða gömul fótbrotnaði ég á báðum framlöppum! Það var ægilega sárt og það er eitthvað sem að maður gleymir aldrei! Mér finnst óþægilegt að láta klippa neglunar á framlöppunum og öll snerting við táslurnar er ekki vel þegin. Ég er líka rosalega stressuð þegar að fólk(nema "mamma") tekur mig upp. "Mamma" hefur nú reynt að banna öllum að taka mig upp eftir þetta atvik. Þó svo að "mömmu" sé meinilla við að nokkur sé að taka mig í fangið þá eru örfáir sem að fá undantekningu. Maður verður víst að láta sig hafa það svona endrum og eins þó svo að maður þoli það ekki!
Þetta atvikaðist semsagt þannig að "mamma" og "pabbi" voru í heimsókn hjá ættingjum þegar að einn aðilinn tekur mig upp (en "mamma" var búin að banna honum að taka mig upp), og hann heldur á mér með opnum lófum (semsagt heldur ekkert við mig) og mér mislíkaði það náttúrlega stórlega, að hann skyldi taka mig svo upp, þannig að ég stökk úr lófunum á honum og beint niður á gólf, við það brotnuðu allar tærnar (svona einsog að ristin á manneskju myndi brotna) á mér á báðum framlöppum.
Við pommarnir erum með brothætt bein þannig að það er aldrei mælt með því að, sérstaklega krakkar, séu að halda á okkur! Bein geta brotnað mjög illa og oft þarf að gera aðgerðir til að ná brotunum góðum. Einnig getur þetta ollið langvinnum ogeða krómískum verkjum.
Fólk verður náttúrulega að skilja það að við erum ekki dúkkur eða bangsar heldur lifandi verur með tilfiningar rétt eins og mannfólkið. Ef að okkur líkar það ekki t.d. að láta taka okkur upp þá finnst mér nú að fólk eigi að taka tillit til þess.

Röddin:
Ég uppgvötaði ekki röddina fyrr en um 6 mánaða aldurinn, og uppúr því byrjaði hin svokallaða fyrri gelgja. Það er sagt að hundar fari á 2 gelgjuskeið og byrjar það fyrra um 6 mánaða aldurinn og seinni gelgjan endar ekki fyrr en um 2 ára aldurinn. Það er misjafnt hversu lengi gelgjan stendur yfir og oft tekur fólk ekki eftir því að hundarnir hætti nokkurntíma á þeirri fyrri.
Seinni gelgjan tók enda um 20 mánaða aldurinn hjá mér:o)
Ég get alveg sagt ykkur það að það þýðir ekkert að ætla sér að fá hund ef að menn ekki hafa þolinmæði! Því að gelgjan getur verið erfið og eins og ég sagði þá tekur hún dágóðan tíma að líða hjá.

Feldurinn:
Ég fékk ekki fullorðins feldin minn fyrr en um 20 mánaða aldurinn. En feldurinn fór að skipta um lit um 6 mánaða aldurinn. "Mamma" varð víst pínu svekkt þegar að feldurinn minn fór alltíeinu að breyta um lit, henni fannst liturinn sem að ég var með sem hvolpur svo flottur. Annars er hún bara voðalega ánægð með mig eins og ég er í dag:o)

Bara Ég:
Allavega... Ég hef rosalega gaman af allri hreyfingu og mér finnst alltaf gaman að læra eitthvað nýtt. Ég er svona ekta sveitahundur í mér þótt lítil sé. Ég kann sko að smala fénu fyrir afa og ömmu í sveitinni, það er ekkert mál. Fór með "mömmu" að smala í fyrra og það var bara geggjað gaman! Ég fýla það ekki eins vel að vera í bænum, því að þar fæ ég svo sjaldan að vera laus og þar er svo margt sem að ekki má og þarf að passa sig á.